tag:blogger.com,1999:blog-61150522485295868742012-01-14T10:55:03.901+02:00melianhttp://www.blogger.com/profile/06892692443317381174noreply@blogger.comBlogger2631100tag:blogger.com,1999:blog-6115052248529586874.post-1308774353844238012009-09-30T00:44:00.008+03:002009-09-30T03:47:47.331+03:00Έναν Οκτώβρη σαν αύριο πήρα να γράφω λέξεις.<br />Δικές μου λέξεις.<br />Απλές .<br />Λέξεις που συχνά μοιάζανε σιγανές κραυγές.<br />Καλά καλά δεν ήξερα αν ήθελα να τις ακούσει κάποιος ή να μείνουνε για πάντα κρυφές.<br /><br /><span style="font-size:85%;color:#333333;">Μια δική μου, ολότελα δική μου φωνή, σαν τους μοναχικούς ηλικιωμένους που όλο κάτι μουρμουρίζουν ενώ δεν τους ακούει κανείς</span><br /><br />Μήνες στη σιωπή.Μια μαύρη σελίδα. Κατάμαυρη.<br />Στην αρχή , που δεν ήξερα να την πειράξω , είχε ακόμη λίγο χρώμα. Μα όσο μάθαινα να επεμβαίνω πάνω της τόσο το χρώμα χανόταν και όλο γινόταν σκούρο..... σκούρο.....σκούρο.... Κι αν με ρωτούσες ,έλεγα,<br /><br />μα είναι λόγω των εικόνων, είναι θέμα αισθητικής.<br /><br /><br />Έτσι κορόιδευα τον εαυτό μου. Το ξέρω πως τον κορόιδευα. Γιατί ξέρω τη λατρεία μου για το χρώμα.<br /><br />Μετά καλόμαθα στα χάδια των σχολίων . Σε κείνους τους λιγοστούς περαστικούς που έστηναν αυτί στις χαμηλόφωνες ανάσες μου. Κι εγώ αφουγκραζόμουν τις δικές τους. Κι η μοναξιά παρέμενε εκεί. Αλλά όχι τόσο μαύρη.<br /><br /><br /><span style="font-size:85%;color:#333333;">....κάτι αόρατοι φίλοι, από ένα άγνωστο υπερπέραν, που μουρμούριζαν λόγια στοργής και φιλίας και νοιαξίματος</span><br /><span style="font-size:85%;color:#333333;"></span><br /><span style="font-size:85%;color:#333333;">είστε εκεί ακόμη; είστε εκεί ;</span><br /><span style="font-size:85%;"></span><br />...........................................<br /><br /><br />Και μετά.........Ακριβώς πριν δυο χρόνια.Τη θυμάμαι τη μέρα.<br />Θυμάμαι την ώρα . Τη στιγμή. Το πού.<br />Κυρίως θυμάμαι το συναίσθημα<br /><br /><br /><span style="font-size:130%;">Άρχισα να αντιλαμβάνομαι το πέρασμα του χρόνου</span>.<br /><br />Το συνειδητό κύλισμα του χρόνου.<br />Όχι αυτό που λέμε : "αύριο πρέπει να κάνω αυτό κι αυτό κι αυτό "<br /><br />Ήταν σα να ξυπνούσα από λήθαργο. Ο χρόνος απέκτησε ξαφνικά μια ξέχωρη από μένα οντότητα. Και τον ένιωσα. Ένιωσα τη ζωή μέσα στο χρόνο. Εμένα μέσα σε αυτόν.<br />Εκείνη την ημέρα μου χάρισα τη χρυσή σφυρήλατη καρδιά που από τοτε φοράω στο λαιμό . Ήταν το δώρο μου. Ασήμαντο . Όπως όλα τα σύμβολα.<br /><br />Δίπλα μου είναι το φεγγάρι. Έχω και πάλι ένα παράθυρο απ' όπου μπορώ να βλέπω τις ανατολές<br />Ίσως να μην έχει και πολλή σημασία. Μαλλον δεν έχει και πολλη σημασια<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6115052248529586874-130877435384423801?l=synnefa.blogspot.com' alt='' /></div>melianhttp://www.blogger.com/profile/06892692443317381174noreply@blogger.com23tag:blogger.com,1999:blog-6115052248529586874.post-73225021034254466862009-09-20T08:34:00.005+03:002009-09-30T01:09:05.060+03:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_g9A2PJ4M78c/SrW-4G_Mo8I/AAAAAAAABI0/jUQurNDr0Y4/s1600-h/Beyond_The_Waterfront___by_cristyThegreat%5B1%5D.jpg"></a><br /><br />Οι νευροδιαβιβαστές βρίσκονται κάπου μπλοκαρισμένοι να ρεμπελεύουν δίχως την άδειά μου. Καιρό τώρα.<br />Επιθυμώ αυτήν τη θάλασσα.<br />Επιθυμώ την επιθυμία.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6115052248529586874-7322502103425446686?l=synnefa.blogspot.com' alt='' /></div>melianhttp://www.blogger.com/profile/06892692443317381174noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-6115052248529586874.post-23887981066791621042009-09-19T10:11:00.004+03:002009-09-19T10:35:32.345+03:00<object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/9cK9YjvA6p4&hl=de&fs=1&"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/9cK9YjvA6p4&hl=de&fs=1&" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br />Ξύπνησα με αυτές τις νότες. <br />Μη τον ρωτάς τον ουρανό.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6115052248529586874-2388798106679162104?l=synnefa.blogspot.com' alt='' /></div>melianhttp://www.blogger.com/profile/06892692443317381174noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-6115052248529586874.post-40419163719693440822009-08-23T18:48:00.002+03:002009-08-23T19:05:55.907+03:00Shall we dance ?<br /><br /><br />για μια τελευταία φορά ?<br /><br /><embed height="344" type="application/x-shockwave-flash" width="425" src="http://www.youtube.com/v/ekQZPozjCX8&amp;hl=" fs="1&amp;" allowfullscreen="true" allowscriptaccess="always"></embed><br /><br /><br />Come on little stranger<br />There's only one last dance<br />Soon the music's over<br />Let's give it one more chance<br /><br /><br />το καπέλο απαραίτητο<br /><br /><br />να είστε πάντα καλά υπέροχοι "άλλοι"<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6115052248529586874-4041916371969344082?l=synnefa.blogspot.com' alt='' /></div>melianhttp://www.blogger.com/profile/06892692443317381174noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-6115052248529586874.post-61464936335693475612009-08-22T00:44:00.010+03:002009-08-22T08:42:16.681+03:00Ο αέρας είναι ακίνητος σε αυτό το δωμάτιο .Ιδρώνω ελαφρά.<br />Υπέροχο μακρύ ελληνικό καλοκαίρι. Του χρόνου πάλι.<br /><br /><br />-Πόση ώρα μπορείς να κρατηθείς από ένα μονόζυγο ; μου είχε πει η Σ.<br />Πέντε λεπτά ; δέκα ; Όσο και να πιέσεις τον εαυτό σου σε λιγότερο από ένα τέταρτο θα έχεις αφήσει τα χέρια σου.<br />Και τώρα σκέψου το άλλο. Πόση ώρα αντέχεις να κρέμεσαι από ένα κλαδί όταν από κάτω σου είναι γκρεμός ;<br />Χαμογέλασα. Η απάντηση ήταν προφανής<br /><br />Κι ενώ η συζήτηση αυτή έγινε πριν πολλά χρόνια και για εντελώς άσχετο λόγο, ήταν ο μόνος συσχετισμός που μπόρεσα να κάνω στο μυαλό μου, όταν η Χ. αναρωτήθηκε για το τι μπορεί και το τι δεν μπορεί να κάνει. Εκείνη. Τώρα.<br />Να μη βρεθείς στην ανάγκη, ήθελα να της πω. Δεν της το είπα<br />Είναι πολύ ευτυχισμένη. Το αξίζει.<br /><br /><br /><br />Φλας μπακ. 22 Αυγούστου. Πάντα την ξεχνούσα αυτήν την ημερομηνία. Η Χ. πάντα μου τη θύμιζε. Πέτρινο μικρό ξωκλήσι σε κατάφυτο λόφο. Από κάτω η ξένη πόλη. Η άσχημη πόλη. Η αδιάφορη πόλη. Μια θεατρική παράσταση διακόπτει τις πρόβες της και μας δίνει τους πρωταγωνιστικούς ρόλους.<br />Φέρνω εικόνες της στο μυαλό μου. Αλλά κανένα συναίσθημα<br />Ένα μικρο γατάκι μπερδεύεται στα πόδια μου. Ο φωτογράφος δε χάνει ευκαιρία<br />Ένα κλικ την ώρα που γέρνω χαμηλά το κεφάλι μαζεύοντας το φόρεμα<br />Ο Ν. είχε δίκιο.<br />-Θα πάρεις τα πιο πολύτιμα, μου είχε πει. Γιατί μόνο εσύ τα γνωρίζεις.<br />Δεν είχα αυταπάτες. Αλλά δεν το είχα σκεφτεί<br /><br /><br />Δεν ξέρω αν θα συνεχίσω τις εδώ εγγραφές μου. Αυτό το μπλογκ στάθηκε ο σταθερός μου σύντροφος την τελευταία τριετία.<br /><br />Είναι πολύ φορτισμένο συναισθηματικά. Κάποιες φορές ασθανόμουν ιδιαιτέρως αφελή την εικόνα που έβγαζε προς τα έξω. Και δικαίως.<br /><br />Θυμάμαι έναν στίχο του Ελύτη που λέει πως "γράφει ποιήματα, για να ερωτεύεται σωστά"<br /><br />Δε γράφω ποίηση, ούτε και θα γράψω, αλλά σίγουρα ερωτεύομαι σωστά<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6115052248529586874-6146493633569347561?l=synnefa.blogspot.com' alt='' /></div>melianhttp://www.blogger.com/profile/06892692443317381174noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6115052248529586874.post-35552746190454424392009-08-05T09:13:00.001+03:002009-08-05T09:14:42.580+03:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_g9A2PJ4M78c/SnkjKBFa33I/AAAAAAAABIM/U6ZPer7Ehq0/s1600-h/j0400586.jpg"><img style="WIDTH: 256px; HEIGHT: 320px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5366359085985488754" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_g9A2PJ4M78c/SnkjKBFa33I/AAAAAAAABIM/U6ZPer7Ehq0/s320/j0400586.jpg" /></a><br /><div>Με ήρεμα ποτάμια μοιάζουνε. Οι ζωές τους </div><br /><div><br />Κυλούνε, συναντούνε πού και πού εμπόδια και μικρούς καταρράχτες, στρίβουν πάντα προς την προκαθορισμένη κατεύθυνση....κυλούνε.</div><br /><div><br />Δε ρωτάνε. Ποτέ δε ρωτάνε.<br /></div><br /><div>Συνήθως λένε τα μικρά ή μεγάλα που τους αποσχολούν. Εστιάζουν περισσότερο στα μικρά. Κι αυτά τα μικρά μικρά είναι η ζωή τους. </div><br /><div><br />Τους ακούω δίχως διάθεση να τους διακόψω </div><div><br />...................... </div><div><br />Είναι σχεδόν πανσέληνος. Σχεδόν αρχή. Σχεδόν τέλος.<br /></div><br /><div>Το απόγευμα έφαγα κατακόκκινο, λαχταριστό καρπούζι. Και δεν ήταν καθόλου σχεδόν.<br /></div><br /><div>Ακροβατώ ανάμεσα στις δύο ακτές , μαζεύοντας τα μαλλιά μου που μάκρυναν και ακουμπούν στον ιδρωμένο σβέρκο. Το βράδυ, λυτά, φοράνε τον ήλιο. </div><br /><div><br />Το καλοκαίρι κατοικεί στο μέρος που θα λέγαμε ψυχή.</div><br /><div>Είναι ο λόγος που ακτινοβολούμε φως. Όταν το αφήνουμε να βγει. </div><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6115052248529586874-3555274619045442439?l=synnefa.blogspot.com' alt='' /></div>melianhttp://www.blogger.com/profile/06892692443317381174noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-6115052248529586874.post-83040813430834666462009-07-28T08:38:00.004+03:002009-07-28T15:16:30.155+03:00Κορυτσά, Σεφέρης προς Μαρώ, 1η Φεβρουαρίου 1937<br /><br />"Συλλογιζόμουνα αυτή τη ροπή που έχω σε κάποιες στιγμές να κλείνω τα μάτια και να τραβώ μπροστά κι ας είναι γκρεμός. Έτσι ήμουν από πολύ μικρό παιδί. Τώρα που έφυγαν τα χρόνια , λέω πως μου συμβαίνει αυτό σαν κουραστώ να κοιτάζω καθαρά. Και μέσα μου και έξω. Είναι ένα γύρισμα της ζωής που γυρεύει το δίκιο της όταν, κοιτάζοντας από πολύ κοντά όλα, την απελπίζουμε. Και δεν απελπίζεται η ζωή όσο υπάρχει, κι ας απελπίζεται ο άνθρωπος. Συλλογιζόμουνα εσένα, ζωή μου.<br /><br />Καμιά φορά, όταν μου ξεφεύγουν κάτι τέτοια λόγια, στέκομαι και λογαριάζω (ο άλλος που σέρνω πάντα κοντά μου σαν ίσκιο, ο άλλος, ο ψυχρός παρατηρητής που δε συγκινείται, είναι πάντα έτοιμος να μιλήσει) λογαριάζω τι κάνω, ζυγιάζω την ευτυχία που μπορώ να δώσω και τον πόνο που έχω δώσει κιόλας, όχι μονάχα σε σένα. Λογαριάζω το κόστος αυτής της ευτυχίας. Σταματώ μια δύσκολη στιγμή. Κι έπειτα : "Ας γίνει ό,τι γίνει"- έτσι τελειώνω πάντα, άμα έρθω σε αντιπαράσταση μαζί σου. Και το τρομερό είναι ότι τα ξέρω όλα. Αυτή είναι η αγάπη μου. Και δεν πρέπει να σου τη λέω. Όμως βλέπεις αυτά τα πράγματα που είναι μεγαλύτερα από μας έχουν το κακό να μας δίνουν την εντύπωση οτι βρίσκονται πάντα σε κίνδυνο, ότι, αν μας τυραννούν τόσο "φριχτά πολύ" σήμερα, αύριο μπορεί να έχουν χαθεί μια για πάντα. Και το περίεργο είναι πως ενώ τόσο πολύ βασαζινόμαστε, θα προτιμούσαμε να χάσουμε οτιδήποτε άλλο παρά αυτό το βασάνισμα. Και τότες λέμε πως "δεν έχουμε καιρό" και δίνουμε ό,τι μπορούμε να δώσουμε. Και δεν έχω τίποτε άλλο να σου δώσω τώρα, παρά αυτές τις ανόητες λέξεις. Και πάλι δε θα σου τις έγραφα, αν δε με παρακινούσε η ελπίδα πως κάποτε, έστω για μια στιγμή, όταν σου κρατήσω το χέρι, δυο άνθρωποι, μέσα σ' αυτόν τον ψόφιο κόσμο που μας τριγυρίζει, θα μπορέσουν να νιώσουν ότι ανασαίνουν επιτέλους, έξω από όλα - κάποτε, όταν αυτά που λέμε τώρα πάρουν μια ανθρώπινη υπόσταση, και πάψουν να τριγυρνούν σα φαντάσματα.<br />Μέσα στα χτεσινά χαρτιά μου βρήκα σημειωμένη σε μια γωνιά και τούτη τη φράση : " Κι όταν βασίλεψε ο ήλιος τα πόδια μου άρχισαν να κρυώνουν." Θυμάμαι την ώρα, το φως και το ύφος σου άμα μου την είπες. Τώρα ακόμη βλέπω το χαμηλό κοίταγμά σου και τα χείλη σου. Μια φράση που δεν την πρόσεξες, που σου την έκλεψα σχεδόν. Έμεινε εκεί πέρα στο συρτάρι μου συμμαζεμένη και πετάχτηκε ξαφνικά τρελή, καινούργια. Είπα πως έτσι θα είναι λιγάκι, άμα σε ξαναβρώ, η ζωή."<br /><br /><br /><br /><br />Το δάσος έξω από τον πύργο ήταν ειδυλλιακό . Για άλλη μια φορά ο ήλιος έπαιζε με τη βροχή και τα δέντρα πρόσφεραν καταφύγιο κάτω από το πυκνό φύλλωμά τους.<br />Μπήκα βιαστικά μέσα για να φορέσω κάτι πιο ζεστό ενώ ήσουν απασχολημένος σε μια συζήτηση. Τη μαρμάρινη σκάλα τη σκέπαζε παχύ χαλί και οι γάτες μικρές βασίλισσες δεν έκαναν στην άκρη για να περάσεις. Λίγο αργότερα μου έδειξες τη μεγάλη σάλα με τα πολλά παράθυρα και τα λινά τραπεζομάντηλα στις καλαίσθητες ροτόντες. Τα πολλά παράθυρα που βλέπανε στον κήπο.<br />Δε θα ρωτήσω το Σεφέρη για τις μνήμες του. Η ζωή φτιάχνεται πάντα από τα ίδια υλικά Κι αν κάποιος μπορεί να ζει με μια κλεμμένη φράση, είναι που έμαθε να βλέπει και να ακούει λίγο πιο πέρα από τις αισθήσεις .<br />Σε κείνον τον όμορφο κήπο μπορούσες να αφουγκραστείς την ησυχία. Στο μικρό του κιόσκι υπήρχαν ακόμη τα απομεινάρια μιας γιορτής . Λευκές κορδέλες ...<br />Μικρά αλογάκια κούνιες και ξύλινες τραμπάλες.<br />Ποτε δεν αποτιμάται η στιγμή. Μόνο η μνήμη έχει αυτήν την εξουσία<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6115052248529586874-8304081343083466646?l=synnefa.blogspot.com' alt='' /></div>melianhttp://www.blogger.com/profile/06892692443317381174noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-6115052248529586874.post-88655471197217466262009-07-17T21:47:00.018+03:002009-07-25T23:36:13.014+03:00Είναι μια γιαγιά που κάθε μέρα πηγαίνει στο πηγάδι του χωριού και γεμίζει τα δυο της κανάτια. Το ένα είναι καινούριο και γερό και δε χάνει ούτε μία σταγόνα μέχρι να πάει στο σπίτι της . Το άλλο όμως έχει ρωγμές και μέχρι να φτάσει είναι μισοάδειο.<br /><br />Τα χρόνια περνούν και η γιαγιά ολοένα πηγαινοέρχεται με τα δυο της κανάτια. Το γερό κανάτι αισθάνεται περήφανο και ευτυχισμένο που φέρνει σε πέρας τόσο τέλεια την αποστολή του. Το άλλο όμως αισθάνεται δυστυχισμένο και παραπονιέται για την ανικανότητά του να κρατήσει το νερό μέχρι τον προορισμό του. Νομίζει πως εκείνο φταίει για τις ρωγμές του. Και ζητάει απο τη γιαγιά να το παρατήσει και να το αντικαταστάσει με άλλο.<br /><br />Εκείνη το κοιτά με απορία για τη δυστυχία του και του απαντά:<br />- Έχεις προσέξει το δρόμο από τη μεριά που σε κρατώ ; Είναι γεμάτος λουλούδια. Είχα φυτέψει σπόρους κι εσύ τους έκανες να ανθίσουν. Το νερό σου δεν πηγαίνει χαμένο. Χάρη σε αυτό ποτίζεται το χώμα, ανθίζει ο δρόμος και ομορφαίνει. Μερικές φορές κόβω λίγα λουλούδια και το σπίτι γεμίζει χρώμα και αρώματα.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6115052248529586874-8865547119721746626?l=synnefa.blogspot.com' alt='' /></div>melianhttp://www.blogger.com/profile/06892692443317381174noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-6115052248529586874.post-70853082012659330852009-07-14T22:14:00.007+03:002009-07-15T07:27:46.692+03:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_g9A2PJ4M78c/Slzkoz0MQ0I/AAAAAAAABDY/KObnrWuj5j8/s1600-h/IMG_0161cs.jpg"><img style="WIDTH: 320px; HEIGHT: 237px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5358409046419063618" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_g9A2PJ4M78c/Slzkoz0MQ0I/AAAAAAAABDY/KObnrWuj5j8/s320/IMG_0161cs.jpg" /></a><br />Καποτε ήταν μια Μαρινα ενα μεθυσμενο βράδυ. Δυο παράθυρα που φέρναν δυο διαφορετικές ανατολές.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6115052248529586874-7085308201265933085?l=synnefa.blogspot.com' alt='' /></div>melianhttp://www.blogger.com/profile/06892692443317381174noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-6115052248529586874.post-44170059800423987412009-07-05T20:56:00.006+03:002009-07-05T21:20:46.477+03:00<object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/4Tth7BSQgt8&hl=en&fs=1&"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/4Tth7BSQgt8&hl=en&fs=1&" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br />Δε μου αρέσουν και πολύ τα βιντεάκια, ούτε στο δικό μου ούτε σε άλλα ιστολόγια , θεωρώ πως κουράζουν....όσο μπορώ τα αποφεύγω<br />Αλλά ο Μπουσκάλια είχε μια ιδιαίτερη επίδραση πάνω μου.Τότε που την χρειαζόμουν.<br />Και ήθελα να υπάρχει.<br /><br />Εδώ.<br /><br />Επέλεξα ένα από τα πιο σύντομά του<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6115052248529586874-4417005980042398741?l=synnefa.blogspot.com' alt='' /></div>melianhttp://www.blogger.com/profile/06892692443317381174noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-6115052248529586874.post-4059777174209524272009-06-27T17:49:00.011+03:002009-06-27T22:37:10.297+03:00Από μέρες ήθελα να πάω. 'Οχι σ'εκείνο που πάει ο νους σας. Σ'εκείνο ας πάνε πρώτα οι trendy και οι in που εξαντλήσανε τα εισιτήρια και μετά... ε! μετά θα έρθει η σειρά και για μας.<br /><br />Στο <a href="http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%95%CE%B8%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CF%8C_%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B1%CE%B9%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%B9%CE%BA%CF%8C_%CE%9C%CE%BF%CF%85%CF%83%CE%B5%CE%AF%CE%BF">Εθνικό Αρχαιολογικό</a>. Εκεί ήθελα να πάω. Όπου κανένας δε σου μιλάει ελληνικά, γιατί απλούστατα δεν τους περνάει καν από το μυαλό ότι υπάρχει Έλληνας που να θέλει να επισκεφτεί το Μουσείο. Αν μάλιστα τους πεις οτι μένεις στην Αθήνα και ότι και πριν 1 μήνα ήσουν ξανά εκεί μέσα , τότε πια θα σου φορέσουν ζουρλομανδύα.<br /><br />Φυσικά όλοι ενδιαφέρονται να δουν τα γλυπτά του Παρθενώνα. Στο νέο Μουσείο. Της Ακροπόλεως.<br /><br />Και θα είχα πραγματικά την περιέργεια να στηθώ έξω από αυτό και να ρωτώ τους Έλληνες επισκέπτες του, πόσοι από αυτούς έχουν επισκεφτεί έστω μία φορά το Αρχαιολογικό. Το σπουδαιότερο μουσείο της χώρας.<br /><br />Δεν υποτιμώ το νέο στολίδι της Αθήνας. Κάθε άλλο. Απορώ μονάχα πού βρεθήκανε όλοι αυτοί οι διψασμένοι για πολιτισμό, που τον υπόλοιπο καιρό δεν τους βρίσκεις πουθενά.<br /><br />Τέλος πάντων. Καλύτερα που είχε λίγο έως καθόλου κόσμο. Εντυπωσιάστηκα ιδιαίτερα με τα νέα εκθέματα στον επάνω όροφο, στη συλλογή των Αγγείων και Μικροτεχνίας. Άπειρες μικρές Νίκες, Έρωτες, Ταναγραίες, καταπληκτικά συμπλέγματα έμπειρων τεχνιτών που μέχρι τώρα δεν τα έβλεπε κανείς μια που ήταν στις αποθήκες του Μουσείου. Οι οποίες είναι ακόμη γεμάτες. Υπερβολικά γεμάτες.<br /><br />Λείπουνε όμως οι μισές από τις τοιχογραφίες του Ακρωτηρίου της Σαντορίνης, μετά την ανακαίνιση. Μόνο οι αντιλόπες, οι παλαιστές και η άνοιξη υπάρχουν πια. Νιώθω την απουσία της <a href="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/0/09/AKROTIRI_SHIP-PROCESSION-FULL_PANO-3.jpg">Ζωφόρου του στόλου</a> και της <a href="http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B5%CE%AF%CE%BF:Akrotiri-lady-with-papyri.jpg">γυναίκας με τους πάπυρους</a>.<br /><br />Αλλά όλα τα άλλα ήταν εκεί. Τα κυκλαδικά ειδώλια, τα χρυσά προσωπεία των Μυκηνών, οι κούροι και οι κόρες, ο χάλκινος Ποσειδώνας, οι επιτάφιες στήλες, ο νέος των Αντικυθήρων, τα άπειρα αγγεία<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6115052248529586874-405977717420952427?l=synnefa.blogspot.com' alt='' /></div>melianhttp://www.blogger.com/profile/06892692443317381174noreply@blogger.com26tag:blogger.com,1999:blog-6115052248529586874.post-14498241692596583952009-06-23T01:53:00.006+03:002009-06-23T21:52:31.052+03:00είναι εκείνες οι άυπνες νύχτες που βγαίνω σιγανά στο κατάστρωμα...σσσσ μη σε ξυπνήσω , η πάντα εκεί αγκαλιά σου και το σεντόνι που τυλίγω γύρω μου, ο χορός των άστρων και η σκοτεινιά του κύματος<br /><br />το ανήσυχο "πού πήγες ; ...."<br /><br />πόσο μακριά από την αγκαλιά σου νομίζεις ότι μπορώ να πάω;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6115052248529586874-1449824169259658395?l=synnefa.blogspot.com' alt='' /></div>melianhttp://www.blogger.com/profile/06892692443317381174noreply@blogger.com21tag:blogger.com,1999:blog-6115052248529586874.post-88275616746466466172009-06-21T08:09:00.012+03:002009-06-21T09:49:44.770+03:00<embed height="400" name="show" type="application/x-shockwave-flash" align="middle" pluginspage="http://www.macromedia.com/go/getflashplayer" width="400" src="http://www.FriendsterTool.com/fancycube/show.swf?baseURL=http://www.FriendsterTool.com/fancycube/&amp;clickURL=http://www.FriendsterTool.com/&amp;clickLABEL=More Tools at FriendsterTool.com&amp;rect=off&amp;pic1=pic124556183482879808375.jpg&amp;pic2=pic124556185492167292004.jpg&amp;pic3=pic124556187175053797235.jpg&amp;pic4=pic124556188890655561829.jpg&amp;pic5=pic124556197943760904123.jpg&amp;pic6=pic124556200243741904065.jpg&amp;shadow=on&amp;alpha=on&amp;xrot=on&amp;yrot=on&amp;xangle=0&amp;yangle=0&amp;cl=16777215" quality="high" bgcolor="#ffffff" wmode="transparent" allowscriptaccess="sameDomain"></embed><br /><br /><br />το λογότυπο της Google έχει γεμίσει σήμερα <span style="color:#cc9933;">άμμο</span> και <span style="color:#000099;"><span style="color:#66cccc;">θάλασσα.</span><br /></span>πρώτη μέρα καλοκαιριού<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6115052248529586874-8827561674646646617?l=synnefa.blogspot.com' alt='' /></div>melianhttp://www.blogger.com/profile/06892692443317381174noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-6115052248529586874.post-64345753458454541082009-06-18T21:10:00.011+03:002009-06-30T18:08:49.034+03:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_g9A2PJ4M78c/SjqDOid4TiI/AAAAAAAABB8/TqgoUb24udk/s1600-h/999_by_kubikov.jpg"></a>Μιλάς με το σκοτάδι.<br /><br />Οι λέξεις μοιάζουν αόρατες. Ανομολόγητες.<br /><br />Ψάχνεις να βρεις εκείνο το όνειρο, το δίχως έξοδο διαφυγής.<br /><br />Θυμάσαι;<br /><br />Είναι ακόμη ζωντανό. Το πλοίο, η δίκη και κείνο το άλλο,<br /><br />το αίσθημα<br /><br />της μη υποταγής<br /><br /><br />Χαμένα λόγια<br /><br />Σήμερα έμαθες για τον Σ που έφυγε νωρίς<br /><br /><br />Φεύγουν ακόμη οι άνθρωποι ;<br /><br />Ίσως αύριο πρέπει να ξυπνήσεις με τα τακούνια της Φ. Να ακούσεις το κλειδί στην πόρτα.....<br /><br />-Τι μουρμουρίζεις πρωί - πρωί ;<br /><br />- Τι όμορφη που είσαι όταν ξυπνάς ;<br /><br />- Αν δεν ήσουν εδώ θα έδινα στις Σ. Θερμοδυναμική<br /><br />Τον τραβάς από το χέρι η Β έχει γενέθλια<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6115052248529586874-6434575345845454108?l=synnefa.blogspot.com' alt='' /></div>melianhttp://www.blogger.com/profile/06892692443317381174noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6115052248529586874.post-91957835150061561512009-06-15T06:32:00.000+03:002009-06-15T07:12:43.816+03:00[- Η έρημος είναι όμορφη, πρόσθεσε.<br /><br />Και ήταν αλήθεια. Αγαπούσα πάντα την έρημο. Κάθεσαι πάνω σε μιαν αμμουδιά. Δε βλέπεις τίποτα. Δεν ακούς τίποτα. Και όμως κάτι τι αχτιδοβολεί μέσα στην ερημιά.<br /><br />- Αυτό που κάνει όμορφη την έρημο, είπε ο μικρός πρίγκιπας, είναι που κρύβει κάπου ένα πηγάδι.]<br /><br />Le Petit Prince, Α. De Saint-Exupery<br /><br />Καμιά φορά .... αυτό που κάνει όμορφη την έρημο, είναι που δε βλέπεις τίποτα. Που δεν ακούς τίποτα. Καμιά φορά.... η ίδια η ερημιά είναι ωραία.<br /><br /><br />Είναι τότε, που μην έχοντας προσδοκίες , μπορείς να εκτιμήσεις την ομορφιά αυτού που ξετυλίγεται στα μάτια σου και όχι αυτήν μιας κρυφής υπόσχεσης.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6115052248529586874-9195783515006156151?l=synnefa.blogspot.com' alt='' /></div>melianhttp://www.blogger.com/profile/06892692443317381174noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-6115052248529586874.post-23130467592666255712009-06-14T09:30:00.001+03:002009-06-14T10:41:04.639+03:00Αισθάνομαι<br /><br />τη ζέστη του Ιουνίου ντυμένη με το άρωμά σου<br /><br />την ημεράδα του πρωινού μιας γυμνής νωχέλειας<br /><br /><br /><br />ο αγέρας σου είναι γεμάτος ζωντανές φωνές<br /><br />φέρνουν δροσιά<br /><br />λείπουν τα όνειρα<br /><br />καλύτερα έτσι<br /><br />Όταν μες στο μονόδρομο του αισθήματος μπλέκω ακούσια σε νοερούς λαβυρίνθους , κάποια στιγμή επιστρέφω στη μόνη πραγματικότητα<br /><br />σ'αγαπώ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6115052248529586874-2313046759266625571?l=synnefa.blogspot.com' alt='' /></div>melianhttp://www.blogger.com/profile/06892692443317381174noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6115052248529586874.post-3087985783963664342009-06-09T23:09:00.004+03:002009-06-09T23:15:34.853+03:00Ελπίζω να έχετε power point για να ανοίξετε το παρακάτω <a href="http://www.clickhere.gr/content/images/antho/skyscrapergr.pps">αρχείο.</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6115052248529586874-308798578396366434?l=synnefa.blogspot.com' alt='' /></div>melianhttp://www.blogger.com/profile/06892692443317381174noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-6115052248529586874.post-61676357050976873322009-06-07T12:19:00.009+03:002009-06-08T23:05:59.354+03:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_g9A2PJ4M78c/SiymE198m8I/AAAAAAAABB0/Vdw92sGClr4/s1600-h/matera.jpg"><img style="WIDTH: 320px; HEIGHT: 191px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5344829459918527426" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_g9A2PJ4M78c/SiymE198m8I/AAAAAAAABB0/Vdw92sGClr4/s320/matera.jpg" /></a><br /><div></div><br /><div></div><br /><div>Αυτός ο καιρός με εξωθεί άγρια σε ένα ταξίδι. Και σαν τα μικρά παιδιά που δεν καταλαβαίνουν από απαγορευτικά "μη", θέλω να γεμίσω τον με υλική υπόσταση ταξιδιωτικό μου σάκο - τον άλλον τον κουβαλώ έτσι και αλλιώς μαζί μου - και να τραβήξω κατά <a href="http://www.avignon-et-provence.com/luberon/gordes-france/">κει</a> .<br /></div><div><br />Σήμερα βρήκα ένα παλιό λαδάκι από αυτά που αγοράζει κανείς σε μικρές πλαστικές μπαλίτσες και μυρίζω ολόκληρη ωκεανός. Να είναι αυτή η αιτία του παράξενου ονείρου που είδα πριν λίγο ; </div><div><br />Ο νους μου τρέχει σε μια cote d' azur, αλλά γνωρίζω πως εδώ και πολλά χρόνια η τουριστική ανάπτυξη έχει εξαφανίσει τα άλλοτε γραφικά ψαροχώρια της κυανής ακτής.</div><br /><div>Θυμάμαι αντ' αυτής έντονα την <a href="http://images.google.gr/images?hl=el&amp;q=costiera+amalfitana&amp;lr=lang_en%7Clang_de%7Clang_el&amp;rlz=1W1GGIE_en&amp;um=1&amp;ie=UTF-8&amp;ei=o-YrSoysH8mwsAaaodyeDA&amp;sa=X&amp;oi=image_result_group&amp;resnum=4&amp;ct=title">costiera amalfitana</a>, μια διαδρομή πάνω σε απόκρυμνα βράχια όπου η θέα σου έκοβε την ανάσα ταυτόχρονα με τη μόνιμη αίσθηση κινδύνου που σου προκαλούσαν οι στροφές φουρκέτες μαζί με τη ριψοκίνδυνη οδήγηση των Ιταλών .<br /></div><br /><div>Στη φωτό η Matera, στη Ν. Ιταλία<br /><br /></div><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6115052248529586874-6167635705097687332?l=synnefa.blogspot.com' alt='' /></div>melianhttp://www.blogger.com/profile/06892692443317381174noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-6115052248529586874.post-84747034624137454872009-06-05T09:54:00.011+03:002009-06-05T18:13:09.125+03:00Γεμίζω τον ταξιδιωτικό μου σάκο, όμοια με τον ποιητή, και παίρνω μόνο τα απαραίτητα. Δεν είναι πράγματα απτά τα πιο πολλά. Είναι εκείνα που κάποια στιγμή γέμισαν τα μάτια, τη σκέψη, την ψυχή ...<br /><br />Το μικρό Ναυτίλο (Οδ. Ελ.) με λίγες βιολέτες φυλαγμένες σε μια σελίδα του (νομίζω πως από μόνος του γεμίζει το σάκο) <br />Το Only Time της Εnya<br />To Lighthouse at Two Lights και το Ground Swell του Edward Hopper<br />Το "Δώσε μου δυόσμο να μυρίσω<br />λουΐζα και βασιλικό..."<br />Το Air του Bach<br />Την Αιολική Γη του Βενέζη<br />Ένα Κυκλαδικό ειδώλιο γυναικείας θεότητας<br />Το Cafe terrace on the Place du Forum του Van Gogh<br />To Προφητικόν του Άξιον Εστί, όλο το Άξιον Εστί<br />Ήλιο ελληνικό και ένα κομμάτι αττικό ουρανό<br />Το Take this Waltz του L.Cohen<br />Το σιγανό μουρμουρητό της θάλασσας<br />Το Terre des Hommes του Exupery<br /><br />Σίγουρα αν ψάξω θα βρω και άλλο υλικό από αυτό που φτιάχνει όνειρα, αναμνήσεις, ζωή. <br /><br />Αν και μου φτάνει...Μου φτάνει...Το βλέμμα και το άγγιγμα. Εκείνου.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6115052248529586874-8474703462413745487?l=synnefa.blogspot.com' alt='' /></div>melianhttp://www.blogger.com/profile/06892692443317381174noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-6115052248529586874.post-42864214227980833082009-05-27T20:18:00.009+03:002009-05-29T07:18:21.726+03:00οι γυάλινες χάντρες πάντα με ξεγελούσαν /όχι όποιες και όποιες...αυτό να το ξεκαθαρίσω / εύκολα θα χάριζα τη γη μου για να τις αποκτήσω/ είναι τα μάτια που δίνουν αξία στα πράγματα / άλλοτε και η ψυχή /όχι πάντα τη σωστή /τα δικά μου έψαχναν πάντα ουρανό/ ελαττωματικά .../<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6115052248529586874-4286421422798083308?l=synnefa.blogspot.com' alt='' /></div>melianhttp://www.blogger.com/profile/06892692443317381174noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-6115052248529586874.post-8233801162589755152009-05-23T20:04:00.002+03:002009-05-23T09:03:06.657+03:00ανοίγεις τα μάτια μες στο σκοτάδι<br />της παλιάς ανάμνησης<br />εικόνα ανεξίτηλη<br />τα μικρά φωτάκια που αιωρούνται μεταξύ θάλασσας και ουρανού<br />μοιάζουν πλωτά σημάδια στον αέρα<br /><br />λίγο μετά<br />το αλλόκοσμο μαύρο μέσα στην πίσσα νύχτα που ανεβαίνει, όλο ανεβαίνει<br />μοιάζει να μην έχει τελειωμό<br />τεντώνεις το λαιμό <br />κι εκεί που πάει να σε στοιχειώσει η σκοτεινιά και να μη θυμάσαι παρά μόνο αυτήν...<br />μια ασημένια κορυφογραμμή τρυπάει το σκοτάδι<br />κάπου πίσω της κρύβεται μία σελήνη<br /> <br />και μετά η ανάβαση<br />στροφές φουρκέτες<br />ο αέρας βαρύς σχεδόν σε πνίγει<br />το σώμα γεμίζει αλμύρα, τα ρούχα κολλάνε<br /><br />μόλις άγγιξες τη σκοτεινή πλευρά του παραδείσου<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6115052248529586874-823380116258975515?l=synnefa.blogspot.com' alt='' /></div>melianhttp://www.blogger.com/profile/06892692443317381174noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-6115052248529586874.post-40218529538509006232009-05-20T22:11:00.008+03:002009-05-20T22:35:32.094+03:00<object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/oR6okRuOLc8&hl=en&fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/oR6okRuOLc8&hl=en&fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6115052248529586874-4021852953850900623?l=synnefa.blogspot.com' alt='' /></div>melianhttp://www.blogger.com/profile/06892692443317381174noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-6115052248529586874.post-16671403077998524182009-05-19T21:56:00.004+03:002009-05-20T06:57:55.357+03:00ήταν ένα μικρό κουνελάκι που είχε κλέψει όλη την αγάπη μου, εκείνη που δεν είχα πού να ακουμπήσω<br />και είναι κάποια κείμενα που γράφουμε, σβήνουμε, δεν ξέρουμε πώς να τα γράψουμε<br />θέλουμε να τα κρατήσουμε για τον εαυτό μας<br /><br />τελικά γυρίζουμε σελίδα<br />στο καλοκαίρι,στο συναίσθημα, στη ζωή μας<br /><br />Φυσά έξω<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6115052248529586874-1667140307799852418?l=synnefa.blogspot.com' alt='' /></div>melianhttp://www.blogger.com/profile/06892692443317381174noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6115052248529586874.post-62348341323205406382009-05-10T08:53:00.009+03:002009-05-10T23:44:49.825+03:00Με ένα διάφανο, στα χρώματα της πιο επιθυμητής θάλασσας καφτάνι, κατηφορίζεις τα βράχια για να βρεθείς στην "άλλη" θάλασσα<br /><br />Το νιώθεις<br /><br />το αόρατο ψέμα και τη διάβρωση που προκαλεί<br /><br /><br />Λείοι, σμιλεμένοι βράχοι και η ενδόμυχη επιθυμία μιας λείανσης όμοιας . Πέρα από το χρόνο και τη θέληση<br /><br />Λίγο πιο δίπλα η ζωή ξεχύνεται με χίλιες μορφές<br /><br />Ένα παλιά γραμμένο βιβλίο γεμίζει άμμο και αλμύρα και αναμνήσεις ανικανοποίητου<br /><br />Ο μεταλλικός φάρος<br /><br />και ο αχός του κύματος που γεμίζει το μυαλό σου την ώρα που φεύγεις<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6115052248529586874-6234834132320540638?l=synnefa.blogspot.com' alt='' /></div>melianhttp://www.blogger.com/profile/06892692443317381174noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-6115052248529586874.post-7872148252971526532009-05-09T17:09:00.006+03:002009-05-09T21:42:25.881+03:00Ήρεμο απόγευμα Σαββάτου. Ο ήλιος στην πλάτη μου. Σχεδόν καλοκαίρι. Τιτιβίσματα γύρω μου παντού. Ο Α. χαμογελαστά με δικαιώνει για μία μου πρόβλεψη. Κι εγώ αναρωτιέμαι αν είναι καλό να ξέρεις. Είναι φορές που θα προτιμούσα το λάθος. Το λάθος σου επιτρέπει να ελπίζεις.<br />Και είναι Μάης. Πώς πέρασαν έτσι οι εποχές ;<br /><br />Η Μ. είχε πει πως αν ο σκοπός μας ήταν η ευτυχία, την έχουμε γ........<br />Σίγουρα εκείνη ξέρει. Πιο ανελέητο κυνήγι για να την βρει, δεν έχει γίνει από άνθρωπο<br /><br /><br />Αλλά αυτο το τραγούδι...... που δυο μήνες τώρα δεν κουράζομαι να ακούω....ακόμη με ταξιδεύει.<br />Μαζί του.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6115052248529586874-787214825297152653?l=synnefa.blogspot.com' alt='' /></div>melianhttp://www.blogger.com/profile/06892692443317381174noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6115052248529586874.post-90456652163093549862009-05-08T13:22:00.006+03:002009-05-09T23:14:42.319+03:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_g9A2PJ4M78c/SgRDctarjSI/AAAAAAAAA-s/u-XEWWsfptw/s1600-h/e8e902ff37237d326e04d9083bae6d25.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5333462019220409634" style="WIDTH: 300px; CURSOR: hand; HEIGHT: 300px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_g9A2PJ4M78c/SgRDctarjSI/AAAAAAAAA-s/u-XEWWsfptw/s320/e8e902ff37237d326e04d9083bae6d25.jpg" border="0" /></a><br /><br /><br />μ΄αρέσει ο τρόπος που αλλάζεις τις καταλήξεις στις λέξεις και τις κάνεις δικές σου<br />ένα αόρατο χαμόγελο γεννιέται μέσα στη σκέψη και τη φωτίζει<br />μην το διώχνεις<br /><br /><br />κι ενώ τα δέντρα τρέχουνε και η γύρη απλώνεται μέσα μου<br />σκέφτομαι όλα αυτά τα χαμένα λεπτά που με τόση απλοχεριά ξοδεύω<br /><br />κάποτε θα τ'αναζητήσω<br />όλα<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6115052248529586874-9045665216309354986?l=synnefa.blogspot.com' alt='' /></div>melianhttp://www.blogger.com/profile/06892692443317381174noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-6115052248529586874.post-16833752844462427182009-04-26T13:09:00.005+03:002009-04-26T19:20:53.482+03:00Κάποτε νιώθεις πως τα έχεις πει όλα και δε μένει τίποτ΄άλλο να πεις παρά μόνο ίσως ένα : "κράτα μου το χέρι"<br />στο πρόσωπο που αγαπάς<br /><br />Είναι η εποχή που οι νεραντζιές γεμίζουν τον αέρα με το άρωμά τους. Τα κοτσύφια χαίρονται τον έρωτά τους . Ο ουρανός γυρίζει συχνά από το γαλανό στο γκρίζο μην έχοντας αποφασίσει ακόμη για το χρώμα του<br /><br />Και η ψυχή θα ήθελε να είχε περισσότερη αυτάρκεια<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6115052248529586874-1683375284446242718?l=synnefa.blogspot.com' alt='' /></div>melianhttp://www.blogger.com/profile/06892692443317381174noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-6115052248529586874.post-52948439216066201232009-04-14T07:51:00.003+03:002009-04-14T08:07:05.470+03:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_g9A2PJ4M78c/SeQZ9LlxZjI/AAAAAAAAA-k/t9SoF1GJb_Q/s1600-h/a-very-happy-easter-to-you-holidays-easter-26193.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5324409198332700210" style="WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 211px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_g9A2PJ4M78c/SeQZ9LlxZjI/AAAAAAAAA-k/t9SoF1GJb_Q/s320/a-very-happy-easter-to-you-holidays-easter-26193.jpg" border="0" /></a><br /><div><a href="http://1.bp.blogspot.com/_g9A2PJ4M78c/SeQWYdPtyWI/AAAAAAAAA-c/Lyfm_Wnvd4w/s1600-h/card00058_fr.jpg"></a><br /><br /><div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6115052248529586874-5294843921606620123?l=synnefa.blogspot.com' alt='' /></div>melianhttp://www.blogger.com/profile/06892692443317381174noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-6115052248529586874.post-10459934765255657492009-04-13T08:02:00.008+03:002009-04-13T12:18:20.849+03:0010000 miles or more<br /><br /><br />είναι εκείνες οι μελαγχολικές μέρες<br /><br />που ο κόσμος μοιάζει θολός<br /><br />που οι φόβοι του ξυπνάνε πριν από σένα<br /><br />(περνά απέναντι, σ'αφήνει, δεν υπάρχεις, έτσι νιώθεις, εκείνη τη στιγμή έτσι νιώθεις)<br /><br /><br />κάνεις ότι δεν κατάλαβες<br /><br />αλλά αυτό το απέναντι σε διακτίνισε ήδη μίλια και μίλια μακριά<br /><br /><br />και το μόνο που μπορείς να κάνεις εκείνη την ώρα, είναι να χαμογελάς ευγενικά, να κάνεις ότι δεν είδες<br /><br />καμιά φορά είναι τόση η προσπάθεια που σχεδόν το πιστεύεις<br /><br /><br />αργότερα μένει μόνο η θλίψη.....εσύ και η θλίψη...εσύ και η ανεπάρκειά σου...εσύ και η δύναμή σου<br /><br />είναι ό,τι έχεις<br /><br />10000 μίλια....<br /><br />δε φτάνουν......είναι το μέσα ταξίδι....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6115052248529586874-1045993476525565749?l=synnefa.blogspot.com' alt='' /></div>melianhttp://www.blogger.com/profile/06892692443317381174noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6115052248529586874.post-60317161565744066392009-04-12T01:31:00.005+03:002009-04-14T07:52:43.107+03:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_g9A2PJ4M78c/SeEaXz2IiQI/AAAAAAAAA-E/flI6nFmZQU8/s1600-h/1f0a32af7d82b8065325979d36654c59.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5323565230885210370" style="WIDTH: 300px; CURSOR: hand; HEIGHT: 217px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_g9A2PJ4M78c/SeEaXz2IiQI/AAAAAAAAA-E/flI6nFmZQU8/s320/1f0a32af7d82b8065325979d36654c59.jpg" border="0" /></a><br /><div>Δεν είναι δεμένα....<br />ταξιδεύουν.....ταξιδεύουν</div><div><br />Ο ουρανός τους φοράει το βλέμμα της στιγμής...<br />Λίγο πιο πέρα... ένας ανοιχτός ορίζοντας</div><br /><div><br />Τόσο κοντά το γκρίζο στο γαλάζιο</div><br /><div><br />(ένα απότομο τίναγμα, μια ξαφνική απόφαση, πού αλλού να ντυθείς τη μοναξιά σου πιο καλά παρά σε μια φυγή;)</div><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6115052248529586874-6031716156574406639?l=synnefa.blogspot.com' alt='' /></div>melianhttp://www.blogger.com/profile/06892692443317381174noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-6115052248529586874.post-17964070050814391472009-04-04T21:35:00.010+03:002009-04-05T00:37:07.253+03:00Ήταν τόσο ανεπαίσθητο το άγγιγμα - ένα απαλό χάδι- και τόσο αυθόρμητο το μικρό μου παράπονο... που εκείνο το "ψυχή μου" με ξάφνιασε.<br /><br />Κι ο ήλιος έδυε πίσω από το κάστρο, τα δέντρα, το ποτάμι.<br /><br />Το δικό μας ποτάμι<br /><br />Δεν ήξερα ότι η αδυναμία μου - η λαχτάρα μου- ακούστηκε τόσο ηχηρά<br /><br />Νόμιζα πως την έκρυβα καλά. Ήξερα πόσο σκληρή μπορούσα να είμαι. Και πόσο ευάλωτη ταυτόχρονα. Ήξερα το μέταλλο από το οποίο ήμουν φτιαγμένη. Αλλά είναι φορές που το νιώθω. Το κορμί μου δυσκολεύεται να αντέξει το βάρος της ψυχής μου.<br /><br />Είναι πολλοί οι τρόποι να αντικρίζεις τα πράγματα. Αλλά μόνο ένας που να δικαιώνει κάθε ανάσα σου. Μ'αυτόν τον έναν θυμάμαι τα πλοία να κατεβαίνουν το ποτάμι. Κι η εικόνα δεν είναι μια παράσταση οπτική, παρά ανάμνηση ενός βιωμένου χρόνου<br /><br />Υπάρχουν άνθρωποι που σου τάζουν τ'άστρα<br />Κι άλλοι που στα μάτια τους καθρεφτίζουν όλο το σύμπαν<br />και που σου το προσφέρουν εκεί ολάκερο στα πόδια σου.<br />Δεν υπάρχει ευχαριστώ σ'αυτό το δώρο<br /><br />Μ' αρέσουν οι ιστορίες για τ' άστρα. Για παλινώρια και αστρολάβους. Για μύθους σύγχρονους, αρχαίους, ξεχασμένους...<br /><br />Μόνο που νόμιζα πως οι μύθοι είναι μόνο στα βιβλία.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6115052248529586874-1796407005081439147?l=synnefa.blogspot.com' alt='' /></div>melianhttp://www.blogger.com/profile/06892692443317381174noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-6115052248529586874.post-9450395519619522562009-03-30T01:15:00.002+03:002009-03-30T01:27:38.612+03:00<object height="344" width="425"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/A4-zNqUtEFA&amp;hl=en&amp;fs=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/A4-zNqUtEFA&hl=en&fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br />απλά επειδή ήταν το αγαπημένο μου επεισόδιο<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6115052248529586874-945039551961952256?l=synnefa.blogspot.com' alt='' /></div>melianhttp://www.blogger.com/profile/06892692443317381174noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-6115052248529586874.post-27993030514232650402009-03-27T21:49:00.012+02:002009-03-28T17:40:59.749+02:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_g9A2PJ4M78c/Sc5E_YBOv0I/AAAAAAAAA90/EjaG46DIat4/s1600-h/0436775cf69bf090.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5318264065541193538" style="WIDTH: 300px; CURSOR: hand; HEIGHT: 144px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_g9A2PJ4M78c/Sc5E_YBOv0I/AAAAAAAAA90/EjaG46DIat4/s320/0436775cf69bf090.jpg" border="0" /></a><br /><div><br /><div>Είναι νύχτες που ξυπνώ από ραγισμένους ήχους.<br /><br />Μέρες που ξεκινάνε με βιαστικά delete στη μνήμη.<br /><br />Κι ένα τρέξιμο προς την κατεύθυνση μιας κλεψύδρας που συνεχώς αδειάζει.<br /><br /><br />.... καταρρέουσες βεβαιότητες....</div><div><br /><br />Για τι να μιλήσεις, όταν κάποιος δε θέλει να δει ;<br /><br />Είναι ένα πράγμα τα βιβλία κι ένα άλλο η ζωή.<br /><br />Δεν πειράζει. Από νωρίς διαχώρισα τον κόσμο μου.<br />Και κει χωράει μόνο μία βεβαιότητα. Αυτή της στιγμιαίας μου ανάσας. </div><br /><div><br />Και μιας ανείπωτης λαχτάρας</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6115052248529586874-2799303051423265040?l=synnefa.blogspot.com' alt='' /></div>melianhttp://www.blogger.com/profile/06892692443317381174noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-6115052248529586874.post-70427764922915940242009-03-25T09:36:00.016+02:002009-03-25T16:07:00.319+02:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_g9A2PJ4M78c/ScnfA_ThTpI/AAAAAAAAA9k/2ZlE_Gi7eRo/s1600-h/Strangers_on__a_Train______by_Aquiel.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5317026043173883538" style="WIDTH: 300px; CURSOR: hand; HEIGHT: 197px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_g9A2PJ4M78c/ScnfA_ThTpI/AAAAAAAAA9k/2ZlE_Gi7eRo/s320/Strangers_on__a_Train______by_Aquiel.jpg" border="0" /></a><br /><br />Έβρεχε κι έκανε κρύο όταν πήγαμε να σταθούμε στην άκρη της αποβάθρας περιμένοντας.<br />Δεν προσέξαμε τις συστάσεις για τη σωστή θέση της αναμονής μας και έπρεπε να τρέξουμε όταν λίγο αργότερα μας προσπέρασε και το τελευταίο βαγόνι του τρένου.<br />Έτσι απλά μια εικόνα οδήγησε τη μνήμη προς τα πίσω.<br />Λίγο μετά περνούσαμε δίπλα από την Ο2. Μέχρι εκεί θυμάμαι.<br /><br />Δυο αδέρφια κάθονταν απέναντι με τον ηλικιωμένο πατέρα τους. Κανένας δε μιλούσε. Ο ένας βουτηγμένος στην ανάγνωση του καταλόγου, η άλλη στο εξώφυλλο του cd που μόλις αγόρασε και ο τρίτος στην εφημερίδα του. Τρεις άνθρωποι που για άγνωστο λόγο προσπαθούσαν να αμβλύνουν τη μοναξιά με την εγγύτητα των σωμάτων στον ίδιο χώρο.<br />Υποχρέωση ; Συνήθεια ;<br />Κάποιες φορές νιώθω την ύπαρξη καθρεφτών αναγκαία.<br /><br />Ένα πεζουλάκι λίγα εκατοστά από το έδαφος και όμορφα βαμμένα κάγκελα ψάχνουν για ένα φιλί. Δεν είναι εκεί. Όμως ο δρόμος απέκτησε ζωή. Υπάρχει.<br /><br /><br />If it be your Will.....όλες οι μουσικές δικές σου<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6115052248529586874-7042776492291594024?l=synnefa.blogspot.com' alt='' /></div>melianhttp://www.blogger.com/profile/06892692443317381174noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-6115052248529586874.post-2999483628380876162009-03-14T09:39:00.015+02:002009-03-14T19:38:03.243+02:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_g9A2PJ4M78c/SbvrcQIg34I/AAAAAAAAA9U/UlgLu0-6utQ/s1600-h/tree_in_black_and_whie_by_tomorrowtoday.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 226px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_g9A2PJ4M78c/SbvrcQIg34I/AAAAAAAAA9U/UlgLu0-6utQ/s320/tree_in_black_and_whie_by_tomorrowtoday.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5313099056013172610" /></a><br /><br />Η μικρή G παίρνει τον Κάσπαρ και τον ακουμπά δίπλα στο μαξιλάρι<br />Είναι καιρός που τα ρούχα του έχουν βρωμίσει και κάπου στη κοιλιά έχουν αρχίσει να ξηλώνονται οι ραφές<br />Τον σκεπάζει τρυφερά να μην κρυώσει.<br /><br />Ο ήλιος απρόσκλητα μπερδεύει τα γράμματα<br />ενώ γεμίζει φωνήεντα τους ανυπότακτους λαρυγγισμούς<br />που ηχούν παράταιρα τούτη την ώρα<br /><br />Μικρές μέλισσες ζουζουνίζουν αδιάκοπα γύρω από ένα ποτήρι<br />τα άλογα χλιμιντρίζουν ολοένα<br />το καλοκαίρι είναι μακρύ γεμάτο νυχτοπεταλούδες <br /><br />Ο πόνος γίνεται ενοχλητικός<br />και οι μουδιασμένες σκέψεις μπλέκονται σε μία αλληλουχία λαβυρίνθων<br />προσπαθώντας να παίξουνε κρυφτό στο παρελθόν<br /><br />Το ξέφτισμα προχωρά από μέσα προς τα έξω<br />κι εκείνοι οι σιωπηλοί λαβύρινθοι εμποδίζουν την πρόχειρη επικάλυψή του<br />Κάποτε η φθορά δεν κρύβεται κάτω από επιμελώς φανταχτερά μπογιατίσματα<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6115052248529586874-299948362838087616?l=synnefa.blogspot.com' alt='' /></div>melianhttp://www.blogger.com/profile/06892692443317381174noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-6115052248529586874.post-52591016205698654842009-03-10T17:14:00.008+02:002009-03-10T19:25:20.602+02:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_g9A2PJ4M78c/SbaeURoNhII/AAAAAAAAA7U/I1T6e9U9HlU/s1600-h/Bridges_in_Prague_by_Divadlo.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 300px; height: 266px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_g9A2PJ4M78c/SbaeURoNhII/AAAAAAAAA7U/I1T6e9U9HlU/s320/Bridges_in_Prague_by_Divadlo.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5311606881696711810" /></a><br /><br />"Η γραφή είναι σαν ένα γιοφύρι που στήνει κανείς προς τους άλλους", διαβάζω κάπου.<br /><br />Ένα γιοφύρι. <br />Ένα γιοφύρι που μας ενώνει με το παρελθόν, κάνει τον χρόνο να έχει συνέχεια και μας μαθαίνει την ιστορία μας.<br />Ένα γιοφύρι που μας φέρνει κοντά σε άλλους λαούς και διαβάζουμε τις ζωές τους, τις σκέψεις τους όσο μακριά κι αν βρίσκονται.<br />Ένα γιοφύρι που ενώνει τις μικρές, δικές μας καθημερινές φωνές.<br />Ένα γιοφύρι που κάποιες φορές κρύβει κόσμους μαγικούς στο απέναντι.<br /><br />Πιο εύστοχη παρομοίωση δε θα μπορούσα να σκεφτώ.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6115052248529586874-5259101620569865484?l=synnefa.blogspot.com' alt='' /></div>melianhttp://www.blogger.com/profile/06892692443317381174noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-6115052248529586874.post-4838874632023827122009-03-08T01:21:00.003+02:002009-03-08T08:04:24.349+02:00ήταν λίγα δευτερόλεπτα. δύο.... ίσως τρία. και ξαφνικά όλη η κούραση βγήκε θέλοντας να παραδοθεί σε ένα γλυκό νανούρισμα. σχεδόν το πίστεψα πως θα μπορούσε να συμβεί.<br />να γείρω, να κλείσω τα μάτια και να βυθιστω <br />συνήλθα πολύ γρήγορα με όλες τις αισθήσεις τεταμένες<br /><br />θυμάμαι καλά το πότε θυμάμαι καλά το πού<br />δε θέλω να ξεχάσω<br />ήταν από τις στιγμές που ο χρόνος μετριέται αλλιώς...τεντώνεται...αποκτά τις δικές του διαστάσεις στη μνήμη.<br /><br /><br />σήμερα<br /><br />κάποιος μου θυμίζει τους Προσανατολισμούς του Ε.<br /><br />ο ένας συνειρμός φέρνει τον άλλον -είναι, λέει, και η ημέρα της γυναίκας- και πιάνω το Άξιον Εστί<br /><br />σχεδόν τυφλά οδηγούμαι εκεί:<br /><br />"Και θα'χει καθένας τα λίγα γραμμάρια της ευτυχίας. Και θα'ναι τα πράγματα μέσα του κιόλας ωραία ερείπια. Τότε, μην έχοντας άλλη εξορία, που να θρηνήσει ο Ποιητής, την υγεία της καταιγίδας από τ'ανοιχτά στήθη του αδειάζοντας, θα γυρίσει για να σταθεί στα ωραία μέσα ερείπια. Και τον πρώτο λόγο του ο στερνός των ανθρώπων θα πει, ν'αψηλώσουν τα χόρτα, η γυναίκα στο πλάι του σαν αχτίδα του ήλιου να βγει. Και πάλι θα λατρέψει τη γυναίκα και θα την πλαγιάσει πάνου στα χόρτα καθώς που ετάχθη. Και θα λάβουνε τα όνειρα εκδίκηση, και θα σπείρουνε γενεές στους αιώνες των αιώνων!"<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6115052248529586874-483887463202382712?l=synnefa.blogspot.com' alt='' /></div>melianhttp://www.blogger.com/profile/06892692443317381174noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6115052248529586874.post-6052239483835741842009-03-06T06:53:00.008+02:002011-12-22T13:43:32.264+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">τεντώνω προς τα πίσω το κορμί μου όμοια τόξο ασφαλές στα χέρια σου<br /><br />χαρούμενα γέλια<br /><br />ο ήλιος παίζει στα μάτια, στα νερά, ενώ γεμίζει με λαμπερά χρώματα τις αναμνήσεις<br /><br />μικρά καραβάκια κάνουν την εμφάνισή τους δεμένα το ένα πίσω απ΄τ'άλλο<br /><br />...άνοιξη</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6115052248529586874-605223948383574184?l=synnefa.blogspot.com' alt='' /></div>melianhttp://www.blogger.com/profile/06892692443317381174noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-6115052248529586874.post-19795118836628954942009-02-25T20:44:00.005+02:002009-02-26T07:08:10.608+02:00Το ερώτημα ξυπνούσε με κάθε αυγή. Και η απάντηση παρέμενε βασανιστικά ίδια<br /> "όλη μου τη ζωή"<br /> Κάθε μέρα. Κάθε αυγή. <br />"όλη μου τη ζωή"<br /> Εμοιαζε με εφιάλτη που δεν γεννιόταν τη νύχτα παρά περίμενε εκείνο το πρώτο βλεφάρισμα. <br />- Αν με χάσεις, θα χαθείς;<br />Όχι, ε;<br />Ούτε κι εγώ. Μπορώ να με χάσω ελεύθερα.<br /><br />Δεν μπορούσε να αφουγκραστεί.Αυτήν την ευαισθησία των ανύποπτων ήχων, τα μικρά σκιρτήματα των μικρών διαφορών, τους μικρούς αβέβαιους αναστεναγμούς...<br /><br />Παράξενη αρμονία σ'αυτην τη συνύπαρξη της ανυπαρξίας.Χωρίς προορισμό. Μόνο η ψευδαίσθηση να οργανώνει τα βήματα σ'έναν αέναα δαρμένο κυματοθραύστη.<br />Εκεί....λίγο πέρα από τη στροφή<br />Εκεί....λίγο πιο κοντά στο άπειρο<br /><br />Με μόνο όπλο την αφή, άγγιζε. Γέμιζε αμυχές. <br />Τυφλά τα μάτια....<br /><br />Χέρι αγαπημένο; Θ'αρπάξεις το δικό μου....;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6115052248529586874-1979511883662895494?l=synnefa.blogspot.com' alt='' /></div>melianhttp://www.blogger.com/profile/06892692443317381174noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-6115052248529586874.post-13640938352592190162009-02-23T08:36:00.007+02:002009-02-23T08:47:09.373+02:00Πολύ το χάρηκα που το Slumdog Millionaire σάρωσε τα <a href="http://www.oscar.com/nominees/?pn=nominees">Oscar</a>, γιατί το The curious case of Benjamin Button ήθελε πολυυυυ υπομονή για να το δει κανείς μέχρι τέλους.<br /><br /><br /><object width="480" height="295"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/AIzbwV7on6Q&hl=en&fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/AIzbwV7on6Q&hl=en&fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="295"></embed></object><br /><br />Αναμένουμε την εδώ προβολή της. Και κάτι μου λέει οτι δε θα απογοητευτούμε<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6115052248529586874-1364093835259219016?l=synnefa.blogspot.com' alt='' /></div>melianhttp://www.blogger.com/profile/06892692443317381174noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-6115052248529586874.post-61068398095651738392009-02-22T14:26:00.003+02:002009-02-22T15:37:25.337+02:00Από το "Σας θυμάμαι πάντα", της Φρανσουάζ Σαγκάν :<br /><br />"Η Νέα Υόρκη είναι μια ψηλή, ξανθιά, νεαρή γυναίκα, λαμπερή και προκλητική στον ήλιο, ωραία όπως εκείνο το "πέτρινο" όνειρο που αναφέρει ο Μπωντλαίρ. Η Νέα Υόρκη που, όπως μερικές κατάξανθες , ψηλές γυναίκες, κρύβει ζώνες σκοτεινές και μαύρες, δασιές και κατατρυγημένες. Κοντολογίς, αν μου επιτρέπει ο αναγνώστης την κοινοτοπία - άλλωστε τι άλλο μου απομένει;- η Νέα Υόρκη είναι πόλη σαγηνευτική.<br /><br />..................<br /><br />Μόλις αποβιβαστήκαμε στο Πιέρ, το μοναδικό ξενοδοχείο που γνώριζα μια και με είχε εγκαταστήσει εκεί ο ζάπλουτος εκδότης μου στο πρώτο μου ταξίδι, ζητήσαμε, αξιώσαμε, απαιτήσαμε την Μπίλλυ Χόλινταιη.<br /><br />.................<br /><br />Ξαφνικά, είδαμε να ξεπροβάλλει μια γυναίκα μαύρη και γερή, ψηλή, με μάτια σχιστά που τα 'κλεισε για μια στιγμή πριν αρχίσει το τραγούδι της, κάνοντάς μας να βυθιστούμε αμέσως στους γαλαξίες της, τους χαρούμενους, τους απελπισμένους, τους αισθησιακούς ή τους κυνικούς, κατά το κέφι της.<br /><br />...................<br /><br />Αγνοούσα τότε ότι η ίδια της η ύπαρξη μπορούσε να γεμίσει όλους τους δαιδάλους του πιο κλειστού και του πιο διεστραμμένου μυαλού. Αγνοούσα ότι ήταν ένα κορμί που παλλόταν από ζωή, σχεδόν αιμάτινο, που βυθιζόταν στη ζωή μέσα από πλήγματα ή χάδια, τα οποία -φαινόταν- πως και μόνο με την ανάσα της προκαλούσε. Ήταν μια γυναίκα μοιραία,, με την έννοια πως η μοίρα την είχε ευθύς εξαρχής αδράξει και ποτέ εγκαταλήψει, αφήνοντας της, για μοναδική άμυνα, ύστερα από χίλια τραύματα και χίλιες ηδονές εξίσου έντονες, αυτό τον χιουμοριστικό τόνο στη φωνή: αυτή την αλλόκοτη βραχνή φωνή που ξεκινούσε από πολύ μακριά, ή από πολύ χαμηλά, και ξαναγυρνούσε απότομα σε μας απ'το λαρυγγικό γελάκι της και τα περήφανα, φοβισμένα της μάτια.<br /><br /><br />.....................<br /><br />Περάσαμε δεκαπέντε μέρες - ή ακριβέστερα δεκαπέντε χαράματα- από τις 4 το πρωί μέχρι τις 11 ή τις 12 το μεσημέρι, σ'εκείνη τη διαρκώς πνιγμένη στον καπνό μπουάτ, ακούγοντας το τραγούδι της Μπίλλυ Χόλινταιη.<br /><br />.....................<br /><br />Εκτός από λίγες ώρες που παραχωρούσαμε άθελά μας στον ύπνο, έμοιαζε να περιπλανιόμαστε σαν βρυκόλακες μέσα σε μια πόλη κωφάλαλη, που το μοναδικό της ζωντανό σημείο, το μοναδικό της καταφύγιο ήταν αυτή η σκηνή, το πελιδνό φως των "σποτ", το ξεκούρδιστο πιάνο.....κι αυτή η γυναίκα που κάποτε έλεγε ότι ήταν υπερβολικά πιωμένη για να τραγουδήσει και τότε μπέρδευε τα λόγια των στίχων χαριτολογώντας και βρίσκοντας υποκατάστατα γελοία και σπαραχτικά, που απ' αυτά τίποτε δεν έμεινε στη μνήμη πολυ. Κάτι για το οποίο εντελώς παράδοξα δεν μετανιώνω: η Νέα Υόρκη είχε γίνει μια πόλη τόσο μαύρη και σκοτεινή - αν εξαιρέσει κανείς τις εκρήξεις της φωνής της - ώστε λικνίζαμε τον κάματο και την εγκατάλειψή μας, το μεθύσι μας, μέσα σε μια νύχτα χλιαρή και ρυθμική όπως η θάλασσα. Μια θάλασσα όπου καμιά συγκεκριμένη θύμηση δεν θα μπορούσε να επιπλεύσει, δίχως να μοιάζει με συντρίμμι ή κοινοτυπία.<br /><br /><br />........................<br /><br />Την ξανασυνάντησα ύστερα από κανα-δυο χρόνια στο Παρίσι, μια νύχτα το ίδιο μαύρη.<br />Ήταν και δεν ήταν η Μπίλλυ Χολινταίη : είχε αδυνατίσει, γεράσει, και στα μπράτσα της ζύγωναν όλο και πιότερο η μια την άλλη τα σημάδια των ενέσεων. Είχε χάσει εκείνη τη φυσική σιγουριά, εκείνη την ισορροπία στη στάση της που την έκανε μαρμάρινη ανάμεσα στις θύελλες και στους ιλίγγους της ζωής της.<br />Και μόνο εκείνη τη στιγμή αναλογίστηκα τα εκατομμύρια έτη φωτός που μας χώριζαν, ή μάλλον τα εκατομμύρια χρόνια σκοτάδι που με χώριζαν απ'αυτή, χρόνια που είχε θελήσει τόσο θαυμάσια, τόσο φιλικά να σβήσει εκείνες τις μακρινές τώρα πια δεκαπέντε μέρες. Όλα όσα είχαν παραμεριστεί στην πρώτη μας συνάντηση: το πρόβλημα της φυλής της, του θάρρους, του λυσσαλέου αγώνα της ενάντια στην κακομοιριά, στις προλήψεις, στην ανωνυμία, στους λευκούς και στους μη λευκούς, ενάντια στο αλκοόλ, στους άτιμους εχθρούς, ενάντια στο Χάρλεμ και στη Νέα Υόρκη, ενάντια στη μάνητα που μπορεί να προκαλέσει το χρώμα του δέρματος και σ'εκείνη, σχεδόν το ίδιο έντονη, που μπορεί να προκαλέσει το ταλέντο κι η επιτυχία. Ποτέ δεν μας είχε αφήσει να τα σκεφτούμε όλα αυτά, ούτε τον Μισέλ, ούτε εμένα, αν κι ίσως θα 'πρεπε να τα'χαμε σκεφτεί μόνοι μας. Εμείς , οι ευαίσθητοι Ευρωπαίοι, υπήρξαμε οι ανέμελοι βάρβαροι της ιστορίας. Κι η ιδέα αυτή μου έφερε δάκρυα στα μάτια, που δεν στέγνωσαν όλο το βράδυ.<br /><br /><br />..........................<br /><br />Ύστερα από κάποια κουπλέ, ήρθε και κάθισε για λίγο μαζί μας, βιαστικά, πολύ βιαστικά, γιατί φαίνεται πως έφευγε την επομένη για το Λονδίνο ή κάποιο άλλο μέρος της Ευρώπης. "Έτσι κι αλλιώς, darling", μου είπε " you know, I am going to die very soon in New York, between two cops". Της ορκίστηκα πως όχι βέβαια. Δεν μπορούσα μήτε κι ήθελα να την πιστέψω. Όλη η νανουρισμένη με τη φωνή της, γοητευμένη απ'τη φωνή της εφηβεία μου, αρνιόταν να την πιστέψει.<br />Έτσι ένιωσα κατάπληκτη σαν πρώτη αντίδραση, βλέποντας ύστερα από λίγους μήνες στην εφημερίδα πως η Μπίλλυ Χόλινταιη είχε πεθάνει την προηγούμενη νύχτα, μόνη, σ'ένα νοσοκομείο, ανάμεσα σε δύο μπάτσους"<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6115052248529586874-6106839809565173839?l=synnefa.blogspot.com' alt='' /></div>melianhttp://www.blogger.com/profile/06892692443317381174noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6115052248529586874.post-11562436927267385652009-02-19T20:41:00.005+02:002009-02-19T23:00:24.127+02:00"Ναι, την αγαπούσα τη θάλασσα! Την έβλεπα να απλώνεται απ΄τ'ακρωτήρι ως πέρα, πέρα μακριά, να χάνεται στα ουρανοθέμελα σαν ζαφειρένια πλάκα στρωτή, βουβή, και πάσχιζα να μάθω το μυστικό της. Την έβλεπα, οργισμένη άλλοτε, να δέρνει με αφρούς τ'ακρογιάλι,να καβαλικεύει τα χάλαρα, να σκαλώνει στις σπηλιές, να βροντά και να ηχάει, λες και ζητούσε να φτάσει στην καρδιά της γης για να σβήσει τις φωτιές της. Κι έτρεχα μεθυσμένος να παίξω μαζί της, να τη θυμώσω, να την αναγκάσω να με κυνηγήσει, να νιώσω τον αφρό της απάνω μου, όπως πειράζουμε αλυσοδεμένα αγρίμια. Και όταν έβλεπα καράβι να σηκώνει την άγκυρα, να βγαίνει από το λιμάνι και ν'αρμενίζει στ' ανοιχτά, όταν άκουα τις φωνές των ναυτών που γύριζαν τον αργάτη και τα καταβοδώματα των γυναικών, η ψυχή μου πετούσε θλιβερό πουλάκι απάνω του.Τα σταχτόμαυρα πανιά τα ολοφούσκωτα, τα σκοινια τα κοντυλογραμμένα, τα πόμολα που άφηναν φωτεινή γραμμή ψηλά, μ'έκραζαν να πάω μαζί τους, μου έταζαν άλλους τόπους, ανθρώπους άλλους, πλούτη, χαρές, φιλιά. Και νυχτοήμερα η ψυχή μου κατάντησε άλλον πόθο να μην έχει παρά το ταξίδι."<br /><br />από τα "Λόγια της πλώρης" Α. Καρκαβίτσας<br /><br />Αυτό το απόσπασμα μου ήρθε στο μυαλό πριν λίγη ώρα που βγήκα έξω κι ο βοριάς δυσκόλευε τα βήματά μου.Σχεδόν το ξέρω απ'εξω. "Την αγαπούσα τη θάλασσα."<br />Ο κυνηγός μου ήταν πεντακάθαρος εκεί πάνω, αλλά αυτός είναι μια άλλη ιστορία. Του ουρανού και των ονείρων με άστρα. Αγκαλιασμένα όνειρα σε αστροφώτιστους ουρανούς.<br /><br />Σημερα...τωρα...<br /><br />Εικόνες από το νησί αναδύθηκαν μπροστά στα μάτια μου μ' αυτόν τον άνεμο, τότε που λυσσομανούσε και με εμπόδιζε να προχωρήσω. Πάνε χρόνια τώρα. Δεν είχα ξανανιώσει τέτοιο πράγμα, να ρίχνω όλο το βάρος του κορμιού μου και να μην μπορω να κάνω βημα. Και η θάλασσα θυμωμένη, γκρίζα ....θεριό ανήμερο. Αλλά," την αγαπούσα τη θάλασσα".<br />Οσο πιο αγριεμενη εκεινη...τοσο πιο στο στοιχείο μου εγω. Σαν μια αναμετρηση ...Εκεινη βεβαιη νικητρια....<br /><br />Από μνημη σε μνημη...<br /><br />Ήταν κι ένα μικρό παραθυράκι σε άλλο νησι.....χειμωνα παλι....που δεν έκλεινε καλά και όλο το βάραγε ο βοριάς και ξύπναγα έντρομη τα βράδια από το φοβερό του κρότο . Μαζί του ανοιγε και η μπαλκονόπορτα του μικρού σαλονιού από το ρεύμα και η κουρτίνα ανέμιζε φουρτουνιασμενη μέσα στην άγρια νύχτα<br />Στοιχειωμένο έμοιαζε το σπίτι φορές φορές<br />Μερικές φορές το κακό κράταγε 4-5 μερόνυχτα.<br />Τι ανακούφιση όταν άκουγα τις σειρήνες των πλοίων κατω στο λιμάνι!<br /><br />Έληγε το απαγορευτικο!<br />Θα μερέψουμε.<br />Μέχρι την επόμενη φορά. Και δεν αργούσε.<br /><br />Ήμουν τόσο στεριανή όταν πρωταντίκρυσα το μεθυστικό γαλάζιο της χρώμα.... τα μαύρα βράχια του νησιού.Τι έρωτας ήταν αυτός!<br />Είχα δει κι άλλες θάλασσες αλλά πουθενά η στεριά δεν έδενε τόσο πολύ με αυτό το απίστευτο μπλε. Ναρκωμένα αντίκρισα αυτό το αλλόκοσμο θέαμα. Σαν παιδί.... που αντικρίζει πρώτη φορά τον κόσμο. Ή τον παράδεισο. Ποιος ξέρει ;<br />Είχα δει ποτάμια, λίμνες, πελώρια βουνά, απέραντα λιβάδια, δάση....θάλασσες άλλες.... αλλά τούτο το θέαμα έκλεβε την ψυχή...και δε σου την επέστρεφε.<br /><br />Ίσως κάποια πράγματα να κατοικουνε μέσα μας. Πράγματα , μερη, άνθρωποι. Δεν ξέρουμε ότι υπάρχουν. Γι' αυτο και δεν τα αναζητούμε. Όμως όταν τα βρίσκουμε είναι σα να συμπληρώνεται το παζλ της ψυχής μας. Και μόνο τοτε καταλαβαινουμε ποσο μισοι ήμασταν πριν. Ποσο ελλιπεις.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6115052248529586874-1156243692726738565?l=synnefa.blogspot.com' alt='' /></div>melianhttp://www.blogger.com/profile/06892692443317381174noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-6115052248529586874.post-49749504347619861212009-02-18T21:15:00.009+02:002009-02-18T23:02:00.372+02:00έφτασε η ώρα να τις κλείσω ;<br />τις μαύρες σελίδες;<br />δεν ξέρω.<br />σήμερα ένα τσακ με σταματησε.<br />κι άλλη μια φορά το έκανα και μετά έψαχνα να τις βρω<br />να βρω τα κομμάτια του εαυτού μου που έκρυψα εδώ μέσα<br />έχω παρακολουθήσει ότι οι περισσότεροι όταν φτάνουν σε αυτό το σημείο<br />είτε φύγουν είτε μείνουν, αλλάζουν το template<br />η διαδικασία μου θυμιζει λίγο τις γυναίκες που όταν θέλουν να αλλάξουν κάτι στη ζωή τους, βάφουν τα μαλλιά τους, αλλάζουν κούρεμα, παίρνουν καινούρια ρούχα<br />και όσο πιο μεγάλες οι αλλαγές που θέλουν να κάνουν τόσο πιο ριζική η αλλαγή της εξωτερικής τους εμφάνισης<br />αυτό που θέλουν να αλλάξουν είναι πολύ πιο βαθύ και εσωτερικό<br />αλλά ακριβώς αυτό είναι που δεν αλλάζει<br />(πρόπερσι είχα βάψει τα μαλλιά μου κόκκινα, όλοι με περνούσαν για ιρλανδέζα..ωραια φάση...ένιωθα ωραία....μετα πέθανε ο πατέρας μου και είχα κατακοκκινα μαλλιά και κατακόκκινα νυχια και στην κηδεία μια μακρινη ξαδέρφη μου εκανε την παρατηρηση πως δεν ηταν σωστο να έχω βαμμένα νυχια...έμεινα να κοιτω για λίγο τα πόδια μου....δεν καταλαβα ποιον ενοχλούσαν και γιατί....ουτε καταλάβαινα τι σχέση είχαν...το δικό μου πένθος είχε βιωθεί πολύ πιο πριν....και δεν είχε χρώματα....)<br /><br />χάνοντας το πρώτο μου μπλογκ, αυτό που με λύπησε εκ των υστέρων δεν ήταν τα δικά μου κείμενα που έχασα, αλλά τα δικά σας σχόλια<br />και αυτό ήταν που με κράτησε σήμερα<br /><br />αγαπημένε μου Β σ' ευχαριστώ που άφησες το σχόλιό σου και σ' αυτό το τετράδιό μου, όταν ξέρω ότι δεν το συνηθίζεις.<br />σήμερα ο φυσιοθεραπευτής μου κοιτούσε την ώρα που περίμενε τα βιβλία μου και αναγνωρισε ένα που του φάνηκε γνωστο.ήταν αυτό που επαναλειμμένα μου είπες να διαβάσω. του χαμογέλασα λέγοντας: "αυτό το βιβλίο μου άλλαξε τη ζωή. " με κοιταξε περίεργα...είναι πολύ νεος για να καταλάβει ότι μπορεί να συμβεί αυτό....ότι μπορεί να θέλεις να συμβεί<br /><br />είναι μέρες που είμαι θλιμμένη, όπως όλοι μας, μέρες αδιέξοδες, τότε πιάνω μια γωνιά σαν μικρή γκρίζα, όσο και να μεγαλώσω μικρή γκρίζα θα μείνω , και δε θελω να μεγαλώσω πολύ όταν δεν αγαπιέμαι και τότε λέω "Hey El...ψηλά το κεφάλι, η ζωή σου είναι ο δικός σου μονόδρομος"<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6115052248529586874-4974950434761986121?l=synnefa.blogspot.com' alt='' /></div>melianhttp://www.blogger.com/profile/06892692443317381174noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-6115052248529586874.post-16015012937092114042009-02-11T17:58:00.006+02:002009-02-12T07:05:36.142+02:00Suzanne takes you down<br />to her place near the river<br />You can hear the boats go by<br />You can spend the night beside her<br />And you know that she's half crazy<br />But that's why you want to be there<br />And she feeds you tea and oranges<br />That come all the way from China<br />And just when you mean to tell her<br />That you have no love to give her<br />Then she gets you on her wavelength<br />And she lets the river answer<br />That you've always been her lover<br />And you want to travel with her<br />And you want to travel blind<br />And you know that she will trust you<br />For you've touched her perfect body with your mind.<br /><br />And Jesus was a sailor<br />When he walked upon the water<br />And he spent a long time watching<br />From his lonely wooden tower<br />And when he knew for certain<br />Only drowning men could see him<br />He said "All men will be sailors then<br />Until the sea shall free them<br />"But he himself was broken<br />Long before the sky would open<br />Forsaken, almost human<br />He sank beneath your wisdom like a stone<br />And you want to travel with him<br />And you want to travel blind<br />And you think maybe you'll trust him<br />For he's touched your perfect body with his mind.<br /><br />Now Suzanne takes your hand<br />And she leads you to the river<br />She is wearing rags and feathers<br />From Salvation Army counters<br />And the sun pours down like honey<br />On our lady of the harbour<br />And she shows you where to look<br />Among the garbage and the flowers<br />There are heroes in the seaweed<br />There are children in the morning<br />They are leaning out for love<br />And they will lean that way forever<br />While Suzanne holds the mirror<br />And you want to travel with her<br />And you want to travel blind<br />And you know that you can trust her<br />For she's touched your perfect body with her mind.<br /><br /><br />τη suzanne τη γνώριζε μέχρι κι εκείνος ο φλύαρος και αδαής ταξιτζής...κι έτσι πια θα τη θυμάμαι ....<br />έτσι.... και με τη δική σου παρατήρηση...<br /><br />στο μυαλό μου όμως φέρνω τα ποτάμια της suzanne, τα ποτάμια με τις απαντήσεις,<br />τα δικά μου ποτάμια μαζί σου...<br /><br />ξέρεις πως είναι τα πράγματα να μην έχουν ψυχή ; και ξαφνικά να γίνονται ένα με τις ανάσες σου...να μην μπορείς να ζήσεις χωρίς αυτά; γιατί τα πότισες με τη δική σου ψυχή ;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6115052248529586874-1601501293709211404?l=synnefa.blogspot.com' alt='' /></div>melianhttp://www.blogger.com/profile/06892692443317381174noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-6115052248529586874.post-585422964782909152009-02-09T17:39:00.007+02:002009-02-10T07:40:41.614+02:00Και μετά χάθηκε ο ήλιος. Κι έμειναν μόνο σκιές.<br /><br />Αλλά για μια στιγμή....για μια στιγμή στο χρόνο.... τον είδα να χρυσίζει ....εκεί....στο απέναντι<br /><br />Κι ήταν ωραία!<br /><br />Γιατί ήταν πριν....ήταν ακόμη πριν..<br /><br />Πριν τους χαμένους τόνους.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6115052248529586874-58542296478290915?l=synnefa.blogspot.com' alt='' /></div>melianhttp://www.blogger.com/profile/06892692443317381174noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-6115052248529586874.post-8864285626213870602009-02-06T16:49:00.010+02:002009-02-06T19:11:25.714+02:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_g9A2PJ4M78c/SYxm85gTTXI/AAAAAAAAA4U/I16FpLZAZkA/s1600-h/Lovers_____by_the_river_4_by_anjelicek.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5299724057922719090" style="WIDTH: 300px; CURSOR: hand; HEIGHT: 300px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_g9A2PJ4M78c/SYxm85gTTXI/AAAAAAAAA4U/I16FpLZAZkA/s320/Lovers_____by_the_river_4_by_anjelicek.jpg" border="0" /></a><br /><div>ο τρόπος που το φως διεκδικεί το μερίδιό του στο σκοτάδι, κάθε μέρα και πιο ηχηρά....λίγα δευτερόλεπτα παραπάνω.....και λίγα ακόμη .... μέχρι που να γίνει η μέρα τεράστια</div><br /><div>μ'αρέσουν τα μικρά μπουκετάκια από μωβ και βιολετιές ανεμώνες σε μικρό γυάλινο ποτήρι<br /></div><br /><div>μ'αρέσει ο νοτιάς στο πρόσωπό μου. βαθιές εισπνοές, κλείνω τα μάτια να τον αισθανθώ σε κάθε κύτταρο του κορμιού μου<br /></div><br /><div>μ΄αρέσει η μυρωδιά από άγριες φράουλες και η ξινή γεύση των βατόμουρων</div><br /><div>μ'αρέσει η σκοτεινιά την ώρα της καταιγίδας<br /></div><br /><div>η βόλτα σε αρχαία λιθόστρωτα κάτω από τον ιερό βράχο<br /></div><br /><div>μ'αρέσει το λευκό δωμάτιο και τα λευκά σεντόνια εκεί που ο ήλιος είναι ανελέητος και ο βοριάς καθημερινή συντροφιά </div><br /><div>μ'αρέσουν οι κίτρινες τουλίπες την ημέρα των γενεθλίων μου<br /></div><br /><div>μ'αρέσει το κροτάλισμα από χαλίκια που παρασέρνει το κύμα, καθώς σκάει με ορμή στην ακτή<br /></div><br /><div>μ'αρέσει που μπορώ να προσμένω πάντα ένα καλοκαίρι<br /></div><br /><div>μ'αρέσουν τα βιβλία με υφασμάτινο εξώφυλλο και η μυρωδιά του παλιού χαρτιού<br /></div><br /><div>μ'αρέσει η περιπλάνηση στα αεροδρόμια του κόσμου<br /></div><br /><div>μ'αρέσει ο ύπνος που κάνουν τα μικρά παιδιά.... ήρεμος, βαθύς, ανέφελος<br /></div><br /><div>μ' αρέσουν οι άνθρωποι που πάντα βρίσκουν έναν λόγο να χαμογελάνε<br /></div><br /><div>μ'αρέσουν τα κοτσύφια που κάθε Μάρτη τρελαίνονται να τραγουδούν για το ταίρι τους και τρελαίνουν κι εμένα με την ανθρωπόμορφη λαλιά τους </div><br /><div>μ'αρέσει η άνοιξη μέσα στο χειμώνα<br /></div><br /><div>η αγάπη εκεί που δεν την περιμένεις<br /></div><br /><div>μ'αρέσει το ζεστό ψωμί που μόλις βγήκε από το φούρνο<br /></div><br /><div>τα σκαμμένα πρόσωπα των ναυτικών και των ψαράδων<br /></div><br /><div>μ'αρέσουν τα όμορφα σκηνικά όταν εκείνος με κρατά αγκαλιά<br /></div><br /><div>μ'αρέσει να με κρατά αγκαλιά και χωρίς όμορφα σκηνικά<br /></div><br /><div>μ' αρέσουν τα φθινοπωρινά φύλλα και η πανδαισία των χρωμάτων τους<br /></div><br /><div>μ'αρέσει το αρχιπέλαγος ακόμη και για τ' όνομα του. οι λέξεις έχουν τη δική τους μουσική</div><p>μ΄αρέσουν τα γιορτινά πρωινά του χειμώνα, όταν τα φώτα δίνουν μια διαφορετική λάμψη στην πόλη </p><p>μ'αρέσει ο τρόπος που φίλος μου λέει : "μπορεί να μην είσαι κακάσχημη, αλλά απλά αποκρουστική" και ξεκαρδίζομαι στα γέλια</p><p>μ'αρέσει η μαρμελάδα βερύκοκο</p><p>το αφρόλουτρο με άρωμα μιμόζας</p><p>μ'αρέσει να χαζεύω ασπρόμαυρες φωτογραφίες, να βλέπω τις αλλαγές στους ανθρώπους, να απορώ για το πέρασμα της ζωής</p><p>μ'αρέσει η σκιά που αφήνει το κορμί μου όταν κολυμπώ σε διάφανα, καταγάλανα νερά</p><p>μ'αρέσει να αισθάνεται την απουσία μου, κάθε που φεύγω από κοντά του</p><p>μ'αρέσει να γυρίζω πίσω</p><p>μ'αρέσει να ακούω το speak low απο την Billie και να βουτώ στο βαθύ κυανό της σκέψης μου</p><br /><p></p><br /><p>μ' αρέσουν πολλά πράγματα που δεν είμαι<br /></p><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6115052248529586874-886428562621387060?l=synnefa.blogspot.com' alt='' /></div>melianhttp://www.blogger.com/profile/06892692443317381174noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-6115052248529586874.post-76502260547228909242009-02-03T16:25:00.008+02:002011-02-18T23:55:42.173+02:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_g9A2PJ4M78c/SYhmSms9fCI/AAAAAAAAA30/1mUIReAgGxI/s1600-h/3197a6a530b6f344b77a57315ca5d07b.jpg"></a><br /><div><a href="http://4.bp.blogspot.com/_g9A2PJ4M78c/SYhlft77xSI/AAAAAAAAA3s/5VBV5qw1Ki0/s1600-h/3197a6a530b6f344b77a57315ca5d07b.jpg"></a><br /><br /><div>Φυλακή στο σχήμα μιας κενής οθόνης</div><div>Θα δραπετεύσει κάποτε;</div><div>Διαλέγετε......Τι;</div><div>Και συμπληρώνετε. Ό,τι επιθυμείτε</div><div>Παιχνίδι πολλαπλών απαντήσεων </div><div>Με φυλακίζω.</div><div>Ώρες - ώρες δεν ξέρω τι αξίζει πιο πολύ</div><div>Τι αντέχω πιο πολύ</div><div>Χωράω σε καρδιοχτύπια άσκοπα</div><div>Και ποτέ δεν αναρωτήθηκα για κείνο το μετά</div><div>Κλειστές πόρτες</div><div>Φράσεις μισές.</div><div>Όταν μιλάω εκεί έξω, οι φράσεις είναι ολόκληρες</div><div>Με περιγράφουν.</div><div>Μεγάλα αυτιά, μεγάλη μύτη, μικρά χείλη</div><div>Αυτή είμαι;</div><div>Μοιάζω καρικατούρα</div><div>Ας είναι. </div><div>Μπορείτε να μου μιλάτε χωρίς να με βλέπετε </div><div>Με τι αντέχεις να ζεις και με τι όχι</div><div>Είναι θέμα αντοχής η ζωή ;</div><div>Ή ομορφιάς;</div><div>Νησί είναι ένα μέρος που πηγαίνουμε το καλοκαίρι για να γίνουμε ευτυχισμένοι</div><div>Νησί είναι και η καρδιά μας</div><div>Οι σύνδεσμοι και οι δευτερεύουσες είναι όλα μέσα μου</div><div>Μόνο που δεν ξέρω γραμματική<br /><br /></div><div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6115052248529586874-7650226054722890924?l=synnefa.blogspot.com' alt='' /></div>melianhttp://www.blogger.com/profile/06892692443317381174noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-6115052248529586874.post-36631498515961128942009-01-27T20:44:00.005+02:002009-01-28T22:15:00.674+02:00Κι όπως κυλά η κουβέντα και κουβαλάμε την κούραση της μέρας<br /><br />μια λέξη, μια εικόνα<br /><br />και βρίσκομαι να λικνίζομαι μεθυστικά πάνω απ' το κύμα<br /><br />σε μια σκηνή που καταργώ το χρόνο<br /><br />δεν έχουν όλες οι μνήμες σημείο αναφοράς<br /><br />κάποιες αγκυροβολούν εντός και μοιάζουν άχρονες<br /><br />χωρίς αρχή και τέλος<br /><br />Έτσι κι εγώ λικνίζομαι....λικνίζομαι.... σε κείνη την τεράστια αγκαλιά από νερό<br /><br /><br /><br /><br /><br />Πώς ξύπνησες τη νοσταλγία μια τόσο στέρεη μέρα ;<br /><br />Όλα ήταν στη θέση τους τακτοποιημένα.<br /><br />Μέχρι και τ'άστρα είναι κρυμμένα πίσω από σύννεφα.<br /><br />Μα στο μυαλό μου χορεύουν κάτω από ένα τετράγωνο άνοιγμα και οι ήχοι δε μ'αφήνουν να κοιμηθώ.<br /><br />Ίσως και να μη θέλω να κοιμηθώ.<br /><br />Ξέρεις πώς είναι να θέλεις να χωρέσεις το σύμπαν σε μία στιγμή ;<br /><br /><br /><br />Και όλη τη νύχτα βρέχει, βρέχει, βρέχει...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6115052248529586874-3663149851596112894?l=synnefa.blogspot.com' alt='' /></div>melianhttp://www.blogger.com/profile/06892692443317381174noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-6115052248529586874.post-32422753239219774222009-01-23T18:02:00.012+02:002009-04-05T20:22:15.445+03:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_g9A2PJ4M78c/SXoDHcqJJBI/AAAAAAAAA3c/cIdWHFGs9WA/s1600-h/The_Black_Pearl_by_surrealeye.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5294547738414359570" style="WIDTH: 300px; CURSOR: hand; HEIGHT: 200px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_g9A2PJ4M78c/SXoDHcqJJBI/AAAAAAAAA3c/cIdWHFGs9WA/s320/The_Black_Pearl_by_surrealeye.jpg" border="0" /></a><br /><div>Ο χρόνος μου κυλά περίεργα προς τα πίσω καθώς ξανακοιτάζω παλιά ημερολόγια</div><br /><div>Μια νύξη στον τροβαδούρο της αγάπης με οδηγεί στο βιβλίο του. Το ανοίγω δίχως αληθινή προσμονή τυχαία στη σελίδα που βρίσκω τον σελιδοδείκτη<br /></div><div></div><br /><div>The beach at Kamini </div><div> </div><div> </div><div> </div><div>The sailboats </div><div></div><div>the silver water</div><div></div><div>the crystals of salt</div><div></div><div>on her eyelashes</div><div></div><div>All the world</div><div></div><div>sudden and shining</div><div></div><div>the moment before G-d</div><div></div><div>turned you inward</div><div></div><div>L. Cohen</div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div>Ίσως κάποτε οι λέξεις μπορέσουν να εκφράσουν τις μικρές κοφτές αναπνοές της αγωνίας, το βαθύ αναστεναγμό της ανακούφισης, τη σκέψη που απλώνεται πολύ πέρα από το "εδώ" και από το χρόνο, μα για την ώρα μου μοιάζουν πολύ ανεπαρκείς.</div><br /><div>Υπάρχουν πράγματα που απλά δεν τα "χωράμε" , αλλά μόνο μέσα από αυτήν την υπέρβαση του να προσπαθήσουμε να τα χωρέσουμε, βρίσκουμε τα δικά μας όρια. Ή ακόμη καλύτερα, τα διευρύνουμε.</div><br /><div></div><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6115052248529586874-3242275323921977422?l=synnefa.blogspot.com' alt='' /></div>melianhttp://www.blogger.com/profile/06892692443317381174noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-6115052248529586874.post-19742845236191879552009-01-20T19:15:00.004+02:002009-01-20T20:25:05.778+02:00Κι εκεί που σκέψη, νους και αίσθημα φωτίζονται κάτω από τη δυνατή λάμψη του ήλιου<br />ένα ξεφύλλισμα, μία λαθραία ανάγνωση, δυο λέξεις κι έρχεται εκείνο το κύλισμα, το ανεπιθύμητο και ανεξέλεγκτο<br />σα σκουληκάκι που τρώει το ξύλο<br />και δεν είναι το υποκοριστικό τυχαίο<br />είναι που πρέπει να συμφιλιώνεσαι με το κουσούρι που σε τρώει<br />μόνο έτσι το ελέγχεις<br /><br /><span style="color:#999999;">και με αγάπη</span><br />ώρες, στιγμές δυσεύρετη<br />και πας δυο φύλλα παρακάτω και η θλίψη ντύνεται με χρώμα<br />ή θα μπορούσε να ντυθεί<br />αν όλα τα άλλα περίσσευαν<br />αλλά όχι πριν<br />όχι πιο πριν<br />γιατί στον ταξιδιωτικό σου σάκο<br />στο τέλος<br />χωράει μόνο η ψυχή σου<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6115052248529586874-1974284523619187955?l=synnefa.blogspot.com' alt='' /></div>melianhttp://www.blogger.com/profile/06892692443317381174noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-6115052248529586874.post-47711478285588434942009-01-19T19:09:00.002+02:002009-01-19T19:58:40.475+02:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_g9A2PJ4M78c/SXS_E7KaWDI/AAAAAAAAA3E/6qPUgoy0MEo/s1600-h/let__s_fly_to_the_moon_by_Layia.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 300px; height: 296px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_g9A2PJ4M78c/SXS_E7KaWDI/AAAAAAAAA3E/6qPUgoy0MEo/s320/let__s_fly_to_the_moon_by_Layia.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5293065553388918834" /></a><br /><br /><br />Τα φυσούσαμε να τα πάρει ο άνεμος και γέμιζε ο τόπος χνούδια<br />Χνούδια και όνειρα<br />Δε θυμάμαι αν έπρεπε να κάνουμε ευχές, ήταν τα χρόνια που οι ευχές δεν είχαν λόγο ύπαρξης. Όλα ήταν δυνατά. Αρκεί να πίστευες σε αυτά.<br />Μόνο ο χρόνος μας εμπόδιζε από την πραγματοποίηση του πιο τρελού ονείρου<br /><br /><br />Ίσως αυτο ...να μην έχει αλλάξει<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6115052248529586874-4771147828558843494?l=synnefa.blogspot.com' alt='' /></div>melianhttp://www.blogger.com/profile/06892692443317381174noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-6115052248529586874.post-23189449192830581192009-01-13T21:18:00.007+02:002009-01-13T23:59:07.365+02:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_g9A2PJ4M78c/SWzqJGNrYlI/AAAAAAAAA20/hYPd8LH_V-8/s1600-h/Calling_to_mama_by_Akrolikowska.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 210px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_g9A2PJ4M78c/SWzqJGNrYlI/AAAAAAAAA20/hYPd8LH_V-8/s320/Calling_to_mama_by_Akrolikowska.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5290861104261194322" /></a><br /><br />καμία νοσταλγία πια εκείνης της παράξενης εποχής ....που άλλωστε στα περισσότερα μυαλά παίρνει μυθικές διαστάσεις, ενώ η πραγματικότητα είναι αυτή που βίωνες εκείνη τη στιγμή<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6115052248529586874-2318944919283058119?l=synnefa.blogspot.com' alt='' /></div>melianhttp://www.blogger.com/profile/06892692443317381174noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-6115052248529586874.post-38762794440642549092009-01-11T20:54:00.004+02:002009-01-11T23:27:10.968+02:00<object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/KIrXzG_4GpI&hl=en&fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/KIrXzG_4GpI&hl=en&fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br />Κάποια τραγούδια μας φέρνουν το καλοκαίρι μέσα στο χειμώνα. Και είναι φορές που έχουμε ανάγκη από αυτό το καλοκαίρι.<br /><br />Θυμάμαι εκείνη την πρώτη επιλογή στο μηχανηματάκι που κράταγα στα χέρια. Ένα μικρό τσίμπημα ανεπαίσθητο, μη εξηγήσιμο, αλλά υπαρκτό. Ήταν το μετά, απ' όπου θα απουσίαζα. Και δεν έχει μελαγχολία αυτή η φράση. Κρύβει επιθυμία, κρύβει καημό, κρύβει πολλή πολλή αγάπη....αλλά όχι μελαγχολία.<br />Εύχομαι πάντα οι δρόμοι όλων να οδηγούν εκεί που είναι η καρδιά τους.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6115052248529586874-3876279444064254909?l=synnefa.blogspot.com' alt='' /></div>melianhttp://www.blogger.com/profile/06892692443317381174noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-6115052248529586874.post-76371463254290495282009-01-09T15:47:00.004+02:002009-01-09T16:35:32.897+02:00Κάθε μέρα θυμάται και ακολουθεί σιωπηλά το δρόμο της λήθης. Παραξενιά κι αυτή ! Τον δρόμο που μόνο όσοι θυμούνται ακολουθούν, να τον βαφτίσουν "Λήθης"<br /><br />Μοναχικά, με αργό βηματισμό....και με μια δύναμη που ζηλεύω....βήμα το βήμα.<br /><br />"συνήθισες τη μοναξιά", της λέω με σιγουριά<br /><br />"αυτό μην το πιστέψεις ποτέ. δε συνηθίζεται αυτό το πράγμα"<br /><br />"μα πώς ; αφού και πριν μόνη ήσουν....σε έβλεπα ....μόνη καθόσουν εδώ.....και ήταν άρρωστος πολύ....όλη την ώρα ξάπλωνε και κοιμόταν και πονούσε..."<br /><br />"ήταν εδώ....το ένιωθα....ήταν αλλιώς... Είδες τώρα ; Δυο ώρες έλειψα...άντε μίλα με τους τοίχους"<br /><br />Δεν απάντησα. Για άλλη μια φορά με διάβασε σα λαγωνικό....<br /><br />Προπορεύομαι ελαφρά λόγω του κρύου και κάθε λίγο κοντοστέκομαι να την περιμένω.<br /><br />Για μένα είναι μια τυπική διαδικασία.....εκείνη κουβαλά την ψυχή της .<br /><br /><br /><br />Λίγο πριν οι τοίχοι -οι μέσα και οι έξω - έμοιαζαν να κλείνουν ασφυκτικά γύρω μου, μέχρι που ανάσαινα με δυσκολία.<br /><br />Κανείς δεν έφταιγε....μόνο το μυαλό μου που κυνηγούσε θύελλες.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6115052248529586874-7637146325429049528?l=synnefa.blogspot.com' alt='' /></div>melianhttp://www.blogger.com/profile/06892692443317381174noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-6115052248529586874.post-27406363162963584842008-12-23T19:50:00.002+02:002008-12-23T19:52:07.848+02:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_g9A2PJ4M78c/SVElKTB_AfI/AAAAAAAAA2k/e0QhhCM27js/s1600-h/649754.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5283044696719819250" style="WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 198px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_g9A2PJ4M78c/SVElKTB_AfI/AAAAAAAAA2k/e0QhhCM27js/s320/649754.jpg" border="0" /></a><br /><div><br />Για άλλη μια φορά θέλω να ευχαριστήσω όλους τους παλιούς και νέους φίλους για τη συντροφιά που μου προσφέρατε όλον αυτόν το χρόνο, για τον καλό σας λόγο, για τη συμπάθειά σας.<br /></div><div><br />Εύχομαι σε όλους σας και στον κάθε έναν ξεχωριστά να περάσετε πολύ όμορφα αυτές τις γιορτές κοντά στους αγαπημένους σας </div><div></div><br /><div>Εύχομαι τα δώρα που θα λάβετε και θα δώσετε να είναι όλα δώρα καρδιάς </div><div><br />Κι εύχομαι το νέος έτος να είναι γεμάτο υγεία και μέσα σε αυτό να πραγματοποιηθούν πολλά όνειρά σας<br /></div><div><br /><span style="font-size:130%;color:#999999;"> Χρόνια Πολλά</span></div><div> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6115052248529586874-2740636316296358484?l=synnefa.blogspot.com' alt='' /></div>melianhttp://www.blogger.com/profile/06892692443317381174noreply@blogger.com22tag:blogger.com,1999:blog-6115052248529586874.post-26851880694753336692008-12-21T00:11:00.014+02:002008-12-23T19:21:42.620+02:00<span style="font-family:times new roman;">Γράμματα...ή μάλλον αποσπάσματά τους.<br />Το 1936 ο Σεφέρης, 36 ετών τότε, γνωρίζει τη Μαρώ Λόντου (σύζυγο του Αντρέα Λόντου) και η ζωή του αλλάζει. 'Οπως συμβαίνει στις ταινίες...όπως συμβαίνει στα βιβλία... όπως συμβαίνει στη ζωή.<br />Διαβάζοντας την αλληλογραφία κάποιου , σου δημιουργείται συνήθως ένα αίσθημα ότι εισβάλεις στην προσωπική ζωή του από την κλειδαρότρυπα. Από την άλλη, έρχεσαι σε επαφή με μία άλλη διάσταση της προσωπικότητάς του, πιο ανθρώπινης, πιο οικείας, πιο στα μέτρα μας.<br /><br />Μια μικρή επιλογή<br /><br /><br /></span><span style="font-family:times new roman;"><span style="color:#999999;">Κορυτσά, 7 Ιανουαρίου 1937<br /></span>..........<br />Πόσο θα ήθελα να ήξερα πώς είσαι τώρα, να καταλάβαινα μόνος μου τι θα σου έκανε καλό. Είναι δύσκολο από μακριά. Αισθάνομαι πως γίνονται διάφορα πράγματα εκεί κάτω, καθημερινές μεταλλαγές, κλονισμοί. Αλλά τι ακριβώς; Ούτε κι εσύ μπορείς να μου πεις. Το χειρότερο απ'όλα είναι όταν σε χάνω, όταν δεν ξέρω πια τίποτε. Σε νιώθω κουρασμένη, εκνευρισμένη. Αν τουλάχιστον μπορούσε να σταματήσει αυτό, θα το προτιμούσα και θα το ήθελα ίσως περισσότερο παρά να σε ξαναβρώ, παρ' όλη την αβάσταχτη λαχτάρα που έχω. Τι μπορεί να γίνει; Γράφεις ολοένα λιγότερο και συ, και πιο βιαστικά. Και αυτό με κάνει κάποτε να σκέπτομαι πως χάνεις πιο συχνά τώρα τελευταία τον εαυτό σου. Τι περίεργο, εσύ που έχεις τόση χαρά για τη ζωή να βουλιάζεις και να φθάνεις στο σημείο της απελπισίας και να πρέπει εγώ, που έχω κοιτάξει τα πράγματα τόσο γυμνά, να σου θυμίζω πως, όσο ζει ένας άνθρωπος, τίποτε δεν είναι χαμένο, όσο δεν έχει αφεθεί.<br />.............<br />Κουράζεται κανείς να υποφέρει. Τώρα σε βλέπω, αγάπη μου (αφού η λέξη αυτή γράφτηκε μια φορά, δεν μπορεί πια να μην τη γράφω κάθε τόσο), με περισσότερη γαλήνη και αφήνω τον εαυτό μου να ονειρευτεί πως θ' αξιωθώ να σου δώσω κάτι περισσότερο από έναν πρόσκαιρο ενθουσιασμό, κάτι που να λογαριάζει. Έπειτα, γιατί να μη γίνει κι αυτό; Όταν άρχισες να μου λες τη ζωή σου είχα να νικήσω πολύ περισσότερα εμπόδια από αυτά που βρίσκονται τώρα μπροστά μου.<br /><br /><br /><span style="color:#999999;">Κορυτσά, 1 Φεβρουαρίου 1937</span><br />...................<br />Καμιά φορά, όταν μου ξεφεύγουν κάτι τέτοια λόγια, στέκομαι και λογαριάζω (ο άλλος που σέρνω πάντα κοντά μου σαν ίσκιο, ο άλλος, ο ψυχρός παρατηρητής που δε συγκινείται, είναι πάντα έτοιμος να μιλήσει), λογαριάζω τι κάνω, ζυγιάζω την ευτυχία που μπορώ να δώσω και τον πόνο που έχω δώσει κιόλας, όχι μονάχα σ' εσένα. Λαγαριάζω το κόστος αυτής της ευτυχίας. Σταματώ μια δύσκολη στιγμή. Κι έπειτα: " Ας γίνει ό,τι γίνει" - έτσι τελειώνω πάντα, άμα έρθω σε αντιπαράθεση μαζί σου. Και το τρομερό είναι ότι τα ξέρω όλα. Αυτή είναι η αγάπη μου. Και δεν πρέπει να σου τη λέω. Όμως βλέπεις αυτά τα πράγματα που είναι μεγαλύτερα από μας έχουν κάνει το κακό να μας δίνουν την εντύπωση ότι βρίσκονται πάντα σε κίνδυνο, ότι, αν μας τυραννούν τόσο "φριχτά πολύ" σήμερα, αύριο μπορεί να έχουν χαθεί για πάντα. Και το περίεργο είναι πως ενώ τόσο πολύ βασανιζόμαστε, θα προτιμούσαμε να χάσουμε οτιδήποτε άλλο παρά αυτό το βασάνισμα. Και τότες λέμε πως "δεν έχουμε καιρό" και δίνουμε ό,τι μπορούμε να δώσουμε. Και δεν έχω τίποτε άλλο να σου δώσω, τώρα, παρά αυτές τις ανόητες λέξεις. Και πάλι δε θα σου τις έγραφα, αν δε με πατρακινούσε η ελπίδα πως κάποτε, έστω και για μια στιγμή, όταν σου κρατήσω το χέρι, δυο άνθρωποι, μέσα σ' αυτον τον ψόφιο κόσμο που μας τριγυρίζει, θα μπορέσουν να νιώσουν ότι ανασαίνουν επιτέλους, έξω από όλα- κάποτε, όταν αυτά που λέμε τώρα πάρουν μια ανθρώπινη υπόσταση, και πάψουν να τριγυρνούν σα φαντάσματα.<br />Μέσα στα χτεσινά χαρτιά μου βρήκα σημειωμένη σε μια γωνιά και τούτη τη φράση: " Κι όταν βασίλεψε ο ήλιος τα πόδια μου άρχισαν να κρυώνουν." Θυμάμαι την ώρα, το φως και το ύφος σου άμα την είπες. Τώρα ακόμη βλέπω το χαμηλό κοίταγμά σου και τα χείλια σου. Μια φράση που δεν την πρόσεξες, που σου την έκλεψα σχεδόν. Έμεινε εκεί πέρα στο συρτάρι μου συμμαζεμένη και πετάχτηκε ξαφνικά τρελή, καινούργια. Είπα πως έτσι θα είναι λιγάκι, άμα σε ξαναβρώ, η ζωή.<br /><br /></span><span style="font-family:times new roman;"><span style="color:#999999;">Κορυτσά, 10 Φεβρουαρίου 1937<br /></span><br />Ρωτιέμαι καμιά φορά πώς θα μιλούσες, αν ήσουν κοντά μου. Πόσα λίγα πράγματα μπορεί να φτιάξει η φαντασία. Ρωτιέμαι ακόμη πώς θα ήσουν, εσύ, ζωντανή, κοντά μου. Την άλλη φορά που ήρθε το γράμμα σου κοίταζα το χαρακτήρα σου (τον γραφικό), έλεγα πως κάτι μου θύμιζε, από σένα. Έπειτα ξαφνικά, βρήκα πως μου θύμιζε τα γόνατά σου. Τώρα τον αγαπώ.<br /><br /></span><span style="font-family:times new roman;"><span style="color:#999999;">Κορυτσά, 16 Φεβρουαρίου 1937<br /></span><br />Από το περασμένο Σάββατο το χιόνι έκλεισε τους δρόμους. Δεν έρχονται γράμματα ούτε φεύγουν. Και σε χρειάζομαι περισσότερο αυτές τις μέρες. Δεν ξέρω γιατί το λέω αυτό. Κάθε μέρα είναι το ίδιο.<br />..............<br />Πού να είσαι τώρα ; Εδώ έξι, στην Αθήνα επτά. Πόυ να είσαι ;Πάντα το ίδιο ερώτημα, μόνο η επιθυμία είναι λιγότερη ή περισσότερη. Κάποτε τη μισώ. Δε μ'αφήνει να σ'αγαπώ όπως θέλω, δε μ'αφήνει να ξέρω καν πώς να σ'αγαπώ.<br />..............<br />Παραμιλήματα, όπως λες. Θα'ρθει μια μέρα που θα χαλάσει αυτό το πρόσωπο που φτιάχνω πλάι στη λάμπα κάθε βράδυ, γράφοντάς σου ή όχι, με ό,τι κράτησα από την περασμένη σύντομη ζωή μας και με την τωρινή μου ζωή. Θα 'ρθει μια μέρα που θα σε ξαναβρώ καινούργια και θα πρέπει σιγά σιγά πάλι να σε ξαναμάθω. Ή μπορεί και να μην είναι έτσι, μπορεί, όταν πέσει το πρόσωπο που φτιάνω τώρα, να φανεί το άλλο πρόσωπο, πιο αγαπημένο ακόμη. Όπως και να'ναι, δεν είναι καθόλου απίθανο, τούτα τα βασανιστικά ερωτήματα να μην υπάρχουν τότε. Κι αν υπάρχουν, θα υπάρχουν αλλιώς.<br /><br /><span style="color:#999999;">Κορυτσά, 2 Απριλίου 1937</span><br />..........<br />Ξέρω γιατί, ανεξάρτητα από την αγάπη μου, μ'αρέσεις, κάποτε τόσο πολύ. Βρίσκω μια δροσιά κοντά σου και είμαι κάποτε, Θεός ξέρει, πόσο διψασμένος.<br /><br /><br /></span><span style="font-family:times new roman;"><span style="color:#999999;">Κορυτσά, 4 Απριλίου 1937<br /></span><br />Όλα αυτά τα "παχιά λόγια", το ξέρεις, δεν αξίζουν πάρα πολύ. Αλλά να σου'λεγα πως τώρα είναι πιο βαριά η ξενιτιά, μήπως θ'άξιζε περισσότερο; Την άλλη μέρα συλλογιζόμουνα πως, όπως και να ήταν τα πράγματα, δε θα μπορούσαν να ήταν καλύτερα. Και μαζί να ήμασταν από το πρωί ως το βράδυ, δε θα έφτανε. Θα έπρεπε να καταπιεί ο ένας τον άλλον. Κι όλα αυτά είναι υπερβολικά φρικαλέα για να μ'αρέσουν. Χρυσό τρελό παιδί, σου τα γράφω αυτά, κατά βάθος, για να μην ξυπνήσεις πάλι κανένα πρωί και σου σφυρίξει να μου γράψεις πως φαίνεσαι, μέσα στα γράμμματά μου, σαν ξένη.<br /><br /><br /><span style="color:#999999;">Κορυτσά, 14 Απριλίου 1937</span><br /><br />Παρ'το απόφαση, δε θα σου προσφέρω τίποτε που να μπορούν να σου το προσφέρουν άλλοι. Εκείνο που είμαστε μαζί δε θα μοιάζει, σαν ένα ανθρώπινο πρόσωπο, με τίποτε άλλο. Δηλαδή θέλω, αυτό που είμαστε μαζί, να είναι ένα δικό μας πλάσμα- δικό μας και ανεξάρτητο από εμάς- και όχι μια κατάσταση. Θα μας αγαπάει γιατί χωρίς αυτό θα μοιάζαμε σακάτηδες, αλλά θα έχει και τη μοίρα του, την προσωπικά δική του, και την ιδιοσυγκρασία του και τα καλά και τα κακά του - κι εμείς το ίδιο.<br /><br /><span style="color:#999999;">Κορυτσά, 20 Μαΐου 1937</span><br /><br />Δεν μπορώ να σου γράψω πολύ. Σε συλλογίζομαι και μου κόβεται η ανάσα. Δεν κρατήθηκα ποτέ μαζί σου. Όσο θα το ήθελα τουλάχιστο. Αφέθηκα πάντα και να που σε βασανίζω. Τρελό παιδί, πώς μπόρεσε να περάσει μια στιγμή απο το νου σου πως με κουράζεις, ή πως μπόρεσα να συλλογιστώ να σταματήσω την αγάπη μου. Σ'αγσπώ μ'όλη μου την ψυχή και μ'όλο μου το κορμί. Κι ούτε αυτό είναι ολοσδιόλου έτσι. Είναι ολόκληρη η μοίρα μου, όπως κάποτε την αισθανόμαστε πολύ βαθιά μέσα μας, που σ'αγαπά. Και θα ήθελα αυτή η αγάπη να είναι άξια. Το θέλω. Δεν ξέρω τίποτε άλλο σήμερα να σου γράψω.<br /><br /><span style="color:#999999;">Κορυτσά, 3 Ιουλίου 1937</span><br /><br />Έχεις γίνει ένα με την καρδιά μου που με πονεί. Τις ώρες που πέρασα σε κανένα δε θα ήθελα να τις δώσω, γιατί είναι σκοτεινές ώρες που πέρασα στη ζωή μου. Σου είπα ό,τι είχα να σου πω, έτσι λέω , κι όμως το μόνο πράγμα που θα είχα να κάνω, να πάρω το πρώτο τραίνο να 'ρθω κοντά σου και να σε ξεριζώσω από όλα αυτά τα πράγματα που σε κρατούνε, δεν το έκανα.<br />......................<br />Καλός είναι αυτός ο άνθρωπος που προστάζει. Άλλοτε προσπαθούσα να καταλάβω τον πόνο του. Τώρα κοντεύω να τον μισήσω. Όλος ασυνάρτητες μανίες. Πάντα το χειρότερο κρατούσε, το καλύτρο το τσαλαπάτησε, το κουρέλιασε, το πέταξε από εδώ κι από εκεί και τώρα, αν νομίζει πως του πήρα κάτι, γι' αυτό το χειρότερο θυμώνει. Δεν μπορεί να καταλάβει πως αυτό που μου έδωσες, αυτό που έχω από σένα, δεν το πήρα από κανέναν, πως ήταν κρυμμένο και το ξεσκέπασα για πρώτη φορά και πως γι' αυτό ακριβώς σ' αγαπώ.<br /><br /><span style="color:#999999;">Αθήνα, 11 Ιουλίου 1938</span><br /><br />Αυτός ο παράξενος τρόπος να ζούμε μαζί τη φύση, να μαζεύουμε το χυμό του Θεού, που με κάνει να αισθάνομαι μόνος, ακρωτηριασμένος και όταν ακόμη η νύχτα είναι ωραία. Όταν αγαπά κανείς και δεν έχει τον άνθρωπό του, πρέπει να βρει τον τρόπο να μην ξυπνά ποτέ. Είναι ελεεινή αυτή η ευαισθησία κάποτε κάποτε.<br /><br /><span style="color:#999999;">Αθήνα, 29 Σεπτεμβρίου 1940</span><br /><br />Μόλις τώρα πήρα το πρωινό μου και διάβασα το γράμμα σου. Ανάσανα που ξέρω πως έρχεσαι την Παρασκευή. Δεν ξέρεις πώς σε περιμένω. Γιατί αυτές τις τελευταίες μέρες σ' έχω φρικτά επιθυμήσει. Τι τα θέλεις, σε στερήθηκα όλο το καλοκαίρι και γιατί ήσουν μακριά και γιατί ίσως, μ'όλες αυτές τις ανόητες ιστορίες, και όταν ήσουν ακόμη κοντά μου, δε σε είχα όπως το ήθελα. Όλο μου το σώμα πονεί από επιθυμία. Σκέπτομαι πως μπορεί να σε κρατήσω γυμνή απάνω μου και όλα τα άλλα χάνονται, όπου και να βρίσκομαι, ό,τι και να κάνω. Είναι αστείο κάποτε να βλέπω τον εαυτό μου σαν έναν υπνοβάτη ή σαν ένα τυφλό που σε ψάχνει με τις παλάμες απλωμένες και με τα μάτια κλειστά. Είμαι ελεεινά καυλωμένος, χρυσό, και δε σκέπτομαι τίποτε άλλο παρά πώς να σε γαμήσω ατέλειωτα μια ολόκληρη νύχτα.</span><br /><span style="font-family:times new roman;">Και δεν μπορώ να σου γράψω αλλιώς.<br /><br /></span><span style="font-family:times new roman;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6115052248529586874-2685188069475333669?l=synnefa.blogspot.com' alt='' /></div>melianhttp://www.blogger.com/profile/06892692443317381174noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-6115052248529586874.post-30416136441965347012008-12-19T22:53:00.007+02:002008-12-20T00:31:48.876+02:00Νόμιζα ότι τον ήξερα τον Φ. Όχι πολύ. Λίγο.<br />Αλλά αυτό το λίγο πίστευα πως δε μου επιφύλασσε εκπλήξεις. Ήταν ένα σίγουρο λίγο. <br /><br />Ίσως όλοι να είμαστε επιρρεπείς στο να βγάζουμε συμπεράσματα για τους άλλους. Ή -το ίδιο επικίνδυνο - να τους κρίνουμε με τις μέχρι τώρα εμπειρίες μας. <br /><br />Νόμιζα ότι τον ήξερα και ότι απλά το υλικό του ήταν τέτοιο που δυσκόλευε τη ζωή μου. <br /><br />Χαμογελώ με την αφέλειά μου. Δεν είναι περηφάνιας αυτό το χαμόγελο. Είναι ειρωνείας. Προς εμένα.<br />Νόμιζα ότι με ήξερα.<br /><br />Φέτος έχω το πιο υπέροχο υλικό στη δουλειά μου. Και το πιο δύσκολο ταυτόχρονα. Κι ίσως αυτός ο συνδυασμός να μην είναι τυχαίος. Χρόνια είχε να μου τύχει.Στην αρχή γκρίνιαζα για τη δυσκολία του. Ακόμη γκρινιάζω.<br />Αλλά τώρα που αρχίζω και καταλαβαίνω την ιδιαιτερότητά του.....θέλω πολύ να διατηρήσω την ομορφιά του κι ας μοιάζει κάθε μέρα μου με άθλο.Δεν είναι εκείνοι οι δύσκολοι. Είμαι εγώ.<br />Εγώ που δεν κόπιασα να μπω σε έναν κόσμο με αγγέλους, παρασυρμένη από την αρρώστια της ενηλικίωσής μου.<br /><br />Νόμιζα ότι τους ήξερα...<br />Αλλά δεν είναι εκείνοι που πρέπει να έρθουν προς τα μπρος, είμαι εγώ που πρέπει να πάω πίσω<br /><br />Παράξενο το βλέμμα αυτού που νομίζει ότι γνωρίζει...<br />Νομίζει.....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6115052248529586874-3041613644196534701?l=synnefa.blogspot.com' alt='' /></div>melianhttp://www.blogger.com/profile/06892692443317381174noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-6115052248529586874.post-11152903702963458822008-12-18T22:07:00.001+02:002008-12-18T22:07:58.555+02:00<object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/buG3eYhizUM&hl=en&fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/buG3eYhizUM&hl=en&fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6115052248529586874-1115290370296345882?l=synnefa.blogspot.com' alt='' /></div>melianhttp://www.blogger.com/profile/06892692443317381174noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-6115052248529586874.post-74949221664422124412008-12-17T16:08:00.005+02:002008-12-17T20:17:57.330+02:00Η μέρα χαράζει μέσα σ' ένα βαθύ γκρι<br />κι είναι από κείνες που αναζητώ ορίζοντα<br />Μετά από πολύ καιρό που έβλεπα κυρίως μέσα μου, στρέφω τη ματιά λίγο πιο πέρα.<br />Λευκά σύννεφα κρύβουν τις κορυφές των βουνών<br />κι αφήνω την εικόνα να με ταξιδέψει ανάμεσα σε σκέψεις, επιθυμίες και την ανάγκη<br /><br />Ένα παλιό μίσος ξαναπαίρνει υπόσταση<br />Μου είναι ξένο. Δεν το θέλω .Δε χωράει στον κόσμο μου. Αλλά είναι εκεί.<br />Μαζί με τις ενοχές που η λογική μου αποποιείται.<br /><br />Στη διαδρομή που ακολουθώ αντικρίζω το ασχημότερο κομμάτι αυτής της πολιτείας<br />Βρομιά, άχρηστα πολυκαιρισμένα αντικείμενα, σπασμένα τζάμια, κτίρια που δεν υπήρξαν ποτέ όμορφα, παρά πέρασαν από την αδιαφορία κατευθείαν στην παρακμή<br />Αλήθεια πώς θα ήταν αυτή η πόλη αν κάποιοι φρόντιζαν να αποκτήσει χρώμα, λάμψη, να πετάξει τα σκουπίδια της ;<br />Λίγα, ελάχιστα ξεθωριασμένα δέντρα μοιάζουν φυλακισμένα ανάμεσα στην ασχήμια<br />Μοιάζουν να βγάζουν την ίδια κραυγή αγωνίας με μένα :" Δεν ανήκω εδώ. "<br />Από τότε που με πήρανε με τη βία σχεδόν από το μόνο μέρος που ένιωθα δικό μου, είναι σα να μη ρίζωσα πουθενά. Περισσότερο απ' αυτό.....είναι σα να μην άνθισα πουθενά. Σαν τα φυτά που όταν τα παίρνεις από το φυσικό τους περιβάλλον δυσκολεύονται να εγκλιματιστούν αλλού. Μαραζώνουν....αρρωσταίνουν..... πεθαίνουν<br />Το κεφάλι μου είναι βαρύ.<br /><br />Παίζαμε θυμάμαι εκείνο το παιχνίδι με τις λέξεις. Φυσικά και ήθελα να κερδίσω. Ποιος παίχτης δεν στοχεύει στη νίκη ; Μα πέρα από αυτό ήθελα να απολαύσω το παιχνίδι, ήθελα να φτιάχνω ωραίες λέξεις. Με ωραία νοήματα. Εύηχες. Λέξεις που γεννούσαν συναισθήματα. Εικόνες.....εικόνες<br />Εκείνος μέτραγε πάντα τους πόντους. Δεν τον ένοιαζαν οι ωραίες λέξεις. Το δικό του παιχνίδι ήταν πάντα ένα άθροισμα. Όπως και η ζωή του. Κέρδιζε τις περισσότερες φορές. Με τη δική μου σιωπηλή συγκατάθεση. Δεν έχουμε όλοι τους ίδιους στόχους.<br /><br />Πολλές φορές με κακίζω για την αφέλειά μου<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6115052248529586874-7494922166442212441?l=synnefa.blogspot.com' alt='' /></div>melianhttp://www.blogger.com/profile/06892692443317381174noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-6115052248529586874.post-32486263042914363452008-12-15T23:30:00.006+02:002008-12-16T08:07:05.740+02:00Τίποτα σπουδαίο δεν είναι γραμμένο εδώ για τον περαστικό αναγώστη. Τίποτα.<br />Κάποιοι άνθρωποι που σέβομαι μου το υποδεικνύουν αραιά και που. Και δε νιώθω ότι θέλουν να με προσβάλουν.<br />Ίσως το προσωπικό συναίσθημα να είναι αυτό που - μέσα στην αλήθειά του - βρίσκει και ακουμπά, αλλά μόνο αυτό.<br /><br />Εκείνο όμως που με εντυπωσιάζει σε αυτήν την καταγραφή των σκέψεών μου, είναι ότι σε αυτά τα δύο πολύ κρίσιμα στη ζωή μου χρόνια που διατηρώ αυτό το ημερολόγιο, μπορώ ανά πάσα στιγμή να ανατρέξω στα συναισθήματα που οδήγησαν σε όλες τις ανατροπές μέσα μου.<br /><br />Εικόνες που για τον αμύητο μοιάζουν ασύνδετες και άλογες ή δημιουργημένες στην προσπάθεια μιας μάλλον αποτυχημένης ποίησης, στην ουσία με συνδέουν με το συναίσθημα της στιγμής που γεννήθηκαν.<br /><br />Κάπως έτσι ανέτρεξα πριν απο λίγο για να επιβεβαιώσω μια συγκυρία της τύχης, όμοια με μια άλλη που συνέβει πολλά πολλά χρόνια πριν.<br />Και την βρήκα.<br />Κάποιες στιγμές στη ζωή μας είναι πολύ ιδιαίτερες. Κι ό,τι μπορεί να μας οδηγήσει σε αυτές αποκτά τη δική του σημασία<br /><br /><br />....αδημονώ....το ρήμα που περισσότερο με εκφράζει τελευταία<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6115052248529586874-3248626304291436345?l=synnefa.blogspot.com' alt='' /></div>melianhttp://www.blogger.com/profile/06892692443317381174noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-6115052248529586874.post-71630759334865630972008-12-14T15:53:00.006+02:002008-12-15T08:53:51.953+02:00<em><span style="font-family:georgia;">Σήμερα θα μαζέψω τις αγκαλιές. Όλες.</span></em><br /><em>Αυτές που φύλαξα στη μνήμη</em><br /><em>Όμοια με <a href="http://www.youtube.com/watch?v=wEFugVbzsSo">εκείνη</a> την όμορφη ιταλική ταινία που συγκέντρωσε στο τέλος όλα τα απαγορευμένα φιλιά.</em><br /><em>Εγώ θα μαζέψω τις αγκαλιές.</em><br /><em><span style="font-family:georgia;">Από την πρώτη πρώτη που μου ζήτησες να με σφίξεις δυνατά μετά το πρώτο μας φιλί</span></em><br /><em>και μ'άφησες να φύγω ζαλισμένη</em><br /><em><span style="font-family:georgia;">έως την τελευταία με την πλάτη σου να ακουμπά στον τοίχο </span></em><br /><em><span style="font-family:georgia;">κι εγώ να πρέπει να σε αποχωριστώ</span></em><br /><em><span style="font-family:georgia;">λες κι είναι εύκολο να αφήσεις το άλλο σου μισό</span></em><br /><em><span style="font-family:georgia;">και να κάνεις ότι δε σε νοιάζει</span></em><br /><em>ότι είσαι εντάξει </em><br /><em>η γη συνεχίζει να γυρίζει</em><br /><em>ακόμη κι αν χάνεις το νόημα αυτής της κίνησης<br />στα μάτια όλων είσαι ολόκληρη</em><br /><em>κανείς δεν βλέπει το κομμάτι που σου λείπει</em><br /><em></em><br /><br /><em>Ένα βήμα<span style="font-family:georgia;"> μπρος κι οι πόρτες κλείνουν</span></em><br /><em><span style="font-family:georgia;">και μένει μόνο μια εικόνα</span></em><br /><em>ή μάλλον πολλές</em><br /><em>πολλές εικόνες </em><br /><em>αλλά δεν κοιτάς έξω </em><br /><em>κοιτάς μέσα για να τις δεις</em><br /><em>να μη νιώθεις την ορφάνια του χεριού σου</em><br /><br /><br /><em></em><br /><br /><em><span style="font-family:georgia;"></span></em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6115052248529586874-7163075933486563097?l=synnefa.blogspot.com' alt='' /></div>melianhttp://www.blogger.com/profile/06892692443317381174noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-6115052248529586874.post-62316418908934027732008-12-07T09:24:00.009+02:002008-12-07T10:06:31.748+02:00<p><object height="344" width="425"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/aYwqUdHzmDQ&amp;hl=en&amp;fs=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/aYwqUdHzmDQ&hl=en&fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br />Βρέχει. Βρέχει αληθινά και δυνατά και μια ομάδα ενήλικων παιδιών παίζει μπάλα κάτω από το χαμηλό φως του δρόμου . Αυτή είναι η εικόνα. Και η μουσική απλά επειτείνει τη μαγεία της στιγμής. Και είναι ατελείωτη. Κι όλα αυτα δε συμβαίνουν έξω στο δρόμο, αλλά σε μία σκηνή.</p><p>Έτσι κλέινει το Rain του Cirque Eloize</p><p>Πριν από μερικά χρόνια ήταν το Excentricus, αργότερα το Nomade που δε θυμάμαι για ποιον λόγο δεν το είδα και τώρα το Rain. Όλα παραστάσεις του συγκεκριμένου τσίρκου, που μόνο τσίρκο δεν είναι με την κλασική έννοια του όρου. Είναι ένα παράξενο μίγμα όπου τα ακροβατικά μπερδεύονται με τη θεατρική παράσταση, η μουσική παίζει κυρίαρχο ρόλο,το ίδιο και ο φωτισμός και τα κοστούμια δένουν με τη σειρά τους αρμονικά για να συμβάλλουν στη μαγεία της στιγμής.</p><p>Είναι λίγα τα θεάματα που παίρνουν θέση στη μνήμη σαν πολύ ιδιαίτερες εμπειρίες. Το Rain είναι μία από αυτές. Και το μόνο που με θλίβει είναι που δεν μπόρεσα να το μοιραστώ. </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6115052248529586874-6231641890893402773?l=synnefa.blogspot.com' alt='' /></div>melianhttp://www.blogger.com/profile/06892692443317381174noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-6115052248529586874.post-42886374605745210902008-12-01T16:23:00.008+02:002008-12-02T00:12:13.004+02:00(Δεν) μου τάζει παλάτια - κελιά, ενώ με τυλίγει με το κορμί του να με ζεστάνει από τη σκοτεινιά της κρύας νύχτας. Δεν είναι μόνο το κρύο που ζητά την αγκαλιά, είναι και το σκοτάδι. Δεν είναι μόνο το γέλιο που θέλει το φιλί, είναι και το δάκρυ.<br /><br />Κάτω από τη γέφυρα - δε θέλει να μου μιλά....όχι, σήμερα - κάτω από τη γέφυρα.....σιωπή λοιπόν..... κρύβουμε τα κορμιά μας, ενώ αφήνω τις σκέψεις μου πολύχρωμους χαρταετούς να ταξιδεύουν κάτω από τα άστρα. Και καθώς αυτές χάνονται μαζί με όλες τις έγνοιες, γαληνεύω....γαληνεύω...και κοιμάμαι....<br /><br />Όχι δεν έχει σύννεφα ο ουρανός μου.<br /><br />( Χτες, αγάπη μου, ονειρεύτηκα τους πιο έναστρους ουρανούς.... και ήμουνα κοντά σου.<br />Τόσο λαμπερά άστρα, τόσο ευδιάκριτοι όλοι οι αστερισμοί σε κείνον τον ξένο τόπο ...!!!)<br /><br />Η πάχνη της αυγής μάς ξυπνά και με σπρώχνει πιο βαθιά στην αγκαλιά σου<br /><br /><br />Απόκληροι.... ζούμε το φόβο μας πέρα από το νόμο και πετάμε το θάρρος μας σε όλο πιο αληθινά βήματα. Από το σήμερα στο αύριο<br />Μια φωτιά που καίει, η ζωή. Μέχρι την τελευταία σπίθα.<br /><br /><br />Σου έχω πει για τον δικό μου πλανόδιο ;<br />Σάββατο πρωί...εγώ κι ο ήλιος στο σεργιάνι....και ξάφνου εκεί...οδηγημένη στα τυφλά μου βήματα.... ένας βρόμικος κουρελής, τα κουρέλια σε όλα τα χρώματα του ουράνιου τόξου, μια γενειάδα σαν το Θεό - έλα τώρα μη με κοροϊδεύεις, πάντα με γενειάδα δεν παριστάνουν το Θεό ; -μα τι όμορφος που ειναι; ....σαν παραδείσιο πουλί μέσα σε τόση ομοιομορφία .... ένα φλάουτο στο στόμα, και γύρω του 5-6 τεράστιοι σκύλοι, Θεέ μου τι μεγάλοι σκύλοι!!!<br /><br />σα να έχουνε μαγευτεί.....<br /><br />Μμμμμμ.... Ο μαγεμένος αυλός....Ο μαγεμένος αυλός του 21ου αιώνα....<br /><br /><br />Ήθελα να κάτσω να τον ακούω για ώρες. Για ώρες....<br /><br />Και θα μπορούσα να γράφω για ώρες....για ώρες...<br /><br />Γιατί σ'αυτό το παραμύθι βούτηξα μέσα. Εικόνες, όνειρα, αναμνήσεις....όλα μπλέχτηκαν γλυκά.<br /><br /><br /><p>Ευχαριστώ τη <a href="http://mia-idea-xrwma.blogspot.com/">Λίνα</a> που με κάλεσε σε αυτο το παιχνίδι των λέξεων. Αρχικά νόμιζα πως δεν μπορούσα να γράψω κατά παραγγελία, μια που γράφω ημερολογιακά και όχι παράγοντας λογοτεχνικά κείμενα, έστω και απλά...αλλά σήμερα μου φάνηκε μάλλον εύκολο.</p><p>Οι λέξεις που έπρεπε να εντάξω ήταν οι λέξεις: σύννεφα, δάκρυ, κελί, φωτιά, νύχτα</p><p></p><p>Αν θέλουν το συνεχίζουν οι genna, pixie και kioy με τις λέξεις : αδράχτι, σεληνόφως, κοχύλι, σύρτης, ξερολιθιά. Αν θέλουν...αν έχουν διάθεση...<br /></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6115052248529586874-4288637460574521090?l=synnefa.blogspot.com' alt='' /></div>melianhttp://www.blogger.com/profile/06892692443317381174noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-6115052248529586874.post-31476413826490033842008-11-27T23:26:00.007+02:002008-11-28T00:01:30.435+02:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_g9A2PJ4M78c/SS8VHlw_NfI/AAAAAAAAA10/vf_Yi6HqXj4/s1600-h/573a687ccf4adfcad94ca7dea56e083f.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5273456908814988786" style="WIDTH: 300px; CURSOR: hand; HEIGHT: 296px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_g9A2PJ4M78c/SS8VHlw_NfI/AAAAAAAAA10/vf_Yi6HqXj4/s320/573a687ccf4adfcad94ca7dea56e083f.jpg" border="0" /></a><br /><div></div><div>- Γράψε για κάτι άλλο...</div><div><br />Ναι....για κάτι άλλο...καταλαβαίνω...</div><div><br />Είναι πολλά τα άλλα που με απασχολούν κάθε μέρα....<br /></div><br /><div>Αλλά εδώ θέλω να θυμάμαι το κύμα...</div><div><br />τη δική του εικόνα θέλω να φέρνω στο νου κάποτε </div><div></div><div>...και κυρίως.... τη στιγμή που τη γέννησε....</div><br /><div></div><br /><div><br />Μια καμπύλη που γεννιέται και παίρνει σχήμα στους πιο φυσικούς ρυθμούς ....</div><br /><div>ένα κύμα γίνεται και η σκέψη μου...</div><br /><div>για όσο χρειάζεται να διαλυθεί σε κατάλευκο αφρό στην ακτή... </div><br /><div><br />5 δευτερόλεπτα....10....τι σημασία έχει ! </div><br /><div><br /></div><br /><div>πόσα κύματα δεν είδα στη ζωή μου</div><div><br />....τα είδα ;</div><div></div><div><br />τα μάτια δε βλέπουν πάντοτε... </div><br /><div><br />χαζορομαντική!....μμμμ....ίσως....</div><div>υπό ειδικές συνθήκες<br /></div><div></div><br /><div>τότε που μπορώ...τότε που μπορώ να βλέπω μια απόλυτα συνηθισμένη εικόνα και να νιώθω όλη τη μαγεία της</div><div> </div><div> </div><div></div><div></div><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6115052248529586874-3147641382649003384?l=synnefa.blogspot.com' alt='' /></div>melianhttp://www.blogger.com/profile/06892692443317381174noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-6115052248529586874.post-82780009030703011402008-11-24T22:03:00.007+02:002009-04-04T20:16:30.474+03:00- Δε σ'αγαπάω καθόλου.<br /><br />- Εγώ σ'αγαπάω πολύ.<br /><br />- Κι αν λέμε και οι δύο ψέματα ;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6115052248529586874-8278000903070301140?l=synnefa.blogspot.com' alt='' /></div>melianhttp://www.blogger.com/profile/06892692443317381174noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-6115052248529586874.post-39140261392641865932008-11-21T15:42:00.006+02:002008-11-21T17:45:41.854+02:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_g9A2PJ4M78c/SSa-oTvcYxI/AAAAAAAAA1s/5jDkuYhADM8/s1600-h/9f58c2a7f76d10f3612165b043eaabf9.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5271110013587055378" style="WIDTH: 300px; CURSOR: hand; HEIGHT: 150px" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_g9A2PJ4M78c/SSa-oTvcYxI/AAAAAAAAA1s/5jDkuYhADM8/s320/9f58c2a7f76d10f3612165b043eaabf9.jpg" border="0" /></a><br /><div><a href="http://2.bp.blogspot.com/_g9A2PJ4M78c/SSa-P_IagQI/AAAAAAAAA1k/H6wAGXWHuNo/s1600-h/The_Black_Pearl_by_surrealeye.jpg"></a><br /><br /><div>Σε ένα μάλλον ελαφρύ ανάγνωσμα, που όμως με συντρόφεψε τις τελευταίες μέρες ξεκουράζοντας το νου από άλλες σκέψεις, διαβάζω :</div><div></div><br /><br /><div>" Όταν παίρνεις μια απόφαση ζωής, δεν αναρωτιέσαι αν μπορείς να ζήσεις με κάποιον, αλλά αν μπορείς να ζήσεις χωρίς αυτόν."<br /><br /></div><div>Πράγματι. Κάπως έτσι πρέπει να είναι. Όλα τα άλλα είναι συμβιβασμοί που εξυπηρετούν διάφορες σκοπιμότητες.<br /></div><div>Δεν είναι που δεν μπορούμε να ζήσουμε και μόνοι μας...... Μπορούμε.</div><div></div><div>Αλλά όταν βρίσκουμε εκείνο το πρόσωπο , το ξεχωριστό για τον καθένα μας, που με έναν δικό του τρόπο μπορεί να μας αγγίζει και να λαμπρύνει τη μέρα μας, η ζωή αποκτά άλλο νόημα. Μπαίνει σε άλλη διάσταση. Κι ίσως μόνο τότε να νιώθουμε στ΄αλήθεια ζωντανοί.</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6115052248529586874-3914026139264186593?l=synnefa.blogspot.com' alt='' /></div>melianhttp://www.blogger.com/profile/06892692443317381174noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-6115052248529586874.post-33709171669195446252008-11-19T01:15:00.005+02:002008-11-19T14:05:20.764+02:00με μια ανάσα. έτσι θέλω να σου μιλήσω. με μια ανάσα. πονούσα.έναν πόνο βαθύ, εσωτερικό. αλλά δεν θέλω να μιλήσω γι' αυτό. κι είχα ανάγκη από μια άλλη μνήμη.μακρινή. τόσο μακρινή που δεν ξέρω πια αν μου ανήκει. μια μνήμη γλυκιάς παρηγοριάς. δεν την βρήκα.προσπάθησα. όλες οι εικόνες ήταν εκεί. αλλά κενές. κενές.<br />αυτό σου είπα. έλειπε το συναίσθημα. κι αφού δεν υπάρχει εκείνο, έδιωξα και τα λόγια.<br /><br /><br />θυμήθηκα τα καπελάκια μας. φτηνά. ασήμαντα. όμως κάτω από το γείσο τους ανταλλάξαμε ζεστά φιλιά. είναι εκεί και μας περιμένουν. ασήμαντοι μάρτυρες μιας ζεστής μέρας που κρύψαμε τα φιλιά μας από τον ήλιο.<br />στο δρόμο σου είχα παραπονεθεί πως ξέχναγες να μου κρατάς το χέρι. και τιμωρώντας με γλυκά, το έσφιξες τόσο δύνατα που πόνεσα.<br />λίγο...ίσα-ίσα για να καταλάβω την αγάπη<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6115052248529586874-3370917166919544625?l=synnefa.blogspot.com' alt='' /></div>melianhttp://www.blogger.com/profile/06892692443317381174noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-6115052248529586874.post-64345720914912709142008-11-17T22:04:00.007+02:002008-11-17T23:25:41.142+02:00<object height="344" width="425"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/m8HJ7o5WV0w&amp;hl=en&amp;fs=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/m8HJ7o5WV0w&hl=en&fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br />ψάχνοντας για ένα τραγούδι του θαλασσινού ποιητή (το βρήκα...δεν είναι που δεν το βρήκα)...αλλά...αλλά..<br /><br />δεν είναι η ώρα του....<br /><br />έπεσα πάνω εδώ.... και απλά δεν μπόρεσα να φύγω<br /><br />ναι....<span style="color:#c0c0c0;">ήτανε μια φορά μάτια μου</span> που κάποιος μου 'λεγε ιστορίες από σελίδες ξεχασμένες, για καπετάν -Μιχάληδες και Διγενήδες ....και οι μύθοι ζωντάνευαν μπροστά μου..... και αποκτούσαν φωνή και σώμα και πάθη ανθρώπινα<br />και φτάνανε μέχρι το σήμερα... και όλα γινότανε ένας μύθος.... κι εκείνος γινότανε ένας μύθος....γιατί τι άλλο συντηρεί έναν μύθο, παρά η πίστη μας σε αυτόν..<br /><br />όμορφους στίχους που έχει το τραγούδι....!<br /><br /><br />"Ήλιε μου φώτισέ τον φεγγάρι μου<br />πάνε και μίλησέ του για χάρη μου<br />Γυρίζει κι αρμενίζει καλέ στα πέλαγα<br />τους πειρατές θερίζει καλέ και τους χαλά<br />Στον ήλιο στο φεγγάρι και στη βροχή<br />και μένανε μ' αφήνει έρμη και μοναχή "<br /><br />μερικές μνήμες φέρνουν το χαμόγελο.... πιο λαμπερό κι από μια καλοκαιρινή μέρα...<br />μ'αυτό το χαμόγελο μ'αρέσει να θυμάμαι<br /><br /><br />κι αν ανήλικη μοιάζει πάλι η γραφή (μα δε θα ενηλικιωθεί ποτέ ;)<br />είναι που μ'αρέσει να οδηγώ το νου σε εκείνους τους άλλους κόσμους<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6115052248529586874-6434572091491270914?l=synnefa.blogspot.com' alt='' /></div>melianhttp://www.blogger.com/profile/06892692443317381174noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-6115052248529586874.post-37888986788623277372008-11-13T19:53:00.003+02:002008-11-13T20:02:59.136+02:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_g9A2PJ4M78c/SRxpxOnrqhI/AAAAAAAAA1c/YlrTEX2UrNE/s1600-h/3420529ea1be43d6.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5268201958575680018" style="WIDTH: 300px; CURSOR: hand; HEIGHT: 217px" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_g9A2PJ4M78c/SRxpxOnrqhI/AAAAAAAAA1c/YlrTEX2UrNE/s320/3420529ea1be43d6.jpg" border="0" /></a><br /><div></div><br /><p>Χαζεύω έναν γαλάζιο φάκελο, που αποπνέει ηρεμία, μια ξένη φωνή μου θυμίζει μέσα από ένα παραμύθι πως μόνο με ερωτήσεις προχωράμε, οι απαντήσεις παραείναι στατικές, πρέπει πάντα να γεννάνε μια νέα ερώτηση....</p><p>Δεν πολυσκοτίζω το μυαλό μου. Το βάρος της σημερινής μου μέρας χώρεσε σε τρεις λέξεις.</p><p>Μου αρκεί. </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6115052248529586874-3788898678862327737?l=synnefa.blogspot.com' alt='' /></div>melianhttp://www.blogger.com/profile/06892692443317381174noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6115052248529586874.post-85547450591042566252008-11-09T01:46:00.009+02:002009-04-05T20:24:09.253+03:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_g9A2PJ4M78c/SRYpwNfDgrI/AAAAAAAAA1U/69eNXoMjoIM/s1600-h/When_The_Planets_Align____by_SpunkOnAStick.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5266442722486747826" style="WIDTH: 300px; CURSOR: hand; HEIGHT: 228px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_g9A2PJ4M78c/SRYpwNfDgrI/AAAAAAAAA1U/69eNXoMjoIM/s320/When_The_Planets_Align____by_SpunkOnAStick.jpg" border="0" /></a><br /><div>Μια νύχτα σιωπηλή, τότε που θα' χουν λιγοστέψει τα λόγια, αλλά όχι και η αγάπη, κρυφά θα φύγω, δε θα με καταλάβεις, να βρω το δρόμο για εκείνο το παράλληλο σύμπαν, εκεί που χάθηκαν όλα τα μυνήματα του έρωτά μας.</div><br /><div>Θα τα μαζέψω ένα-ένα να τα φυλάξω για τις δίχως μνήμη μέρες....με όλα τους τα λάθη και με όλες τους τις αλήθειες, εκείνες που ποτέ δε χώρεσαν σε λέξεις. </div><div> </div><div>Μετά θα γυρίσω ανεπαίσθητα κοντά σου, είπαμε δε θα με καταλάβεις, να με διορθώσεις, να με αγαπήσεις</div><div></div><div></div><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6115052248529586874-8554745059104256625?l=synnefa.blogspot.com' alt='' /></div>melianhttp://www.blogger.com/profile/06892692443317381174noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-6115052248529586874.post-59030638334522626862008-11-07T14:59:00.007+02:002008-11-07T22:49:46.670+02:00Έχω δουλειά, πολλή δουλειά, θέλω να προλάβω, μετά πρέπει να φύγω και για το γραφείο, αλλά έρχεται η Ναταλία, ο μικρός ξανθός μου διάολος, και η Ναταλία πρέπει να μου δείξει το γαϊδουράκι που άφησε στην Πολωνία<br /><br />Κρατώ το κιτρινισμένο χαρτί στα χέρια μου και για μια στιγμή νιώθω να κρυφοκοιτώ, παρείσακτη πραγματικά σε μια στιγμή ευτυχίας, τόσο αληθινή που δε φανταζόμουν ότι μπορούσε να περάσει στο χαρτί, να φωνάξει τόσο δυνατά για την ύπαρξη της, να αγγίξει, να ακουμπήσει.<br />Τέσσερα πρόσωπα και δύο ζώα. Όλα σε μια εικόνα.<br />Μπροστά μπροστά ενα στρουμπουλό γαϊδουράκι . Μεγάλα, ολόγλυκα μάτια, τεράστια αυτιά. Ανοιχτόχρωμο και ήρεμο....Πόσο ήρεμο μοιάζει! Μ'αυτήν την ηρεμία που έχουν τα ζώα όταν αγαπιούνται (όπως και οι άνθρωποι). Πίσω του σέρνει ένα χαμηλό αυτοσχέδιο κάρο. Και πάνω του ; Πάνω του βλέπω την ευτυχία σε τέσσερα ολόφωτα χαμόγελα. Δυο κατάξανθα κεφαλάκια με όλα τους τα δόντια σχεδόν λειψά να χασκογελάνε, ο κάπως πιο μετρημένος πατέρας να προσπαθεί να διατηρήσει τις ισορροπίες της σοβαρότητας, όμως και τα δικά του μάτια λάμπουν, και μια μητέρα !! μια μητέρα καλλονή ...... το βλέμμα μου καρφώνεται πάνω της. Τι όμορφη που είναι ! και πόσο χαρούμενη μεσα στην οικογενειακή της ευτυχία! Στο πλάι , σχεδόν στο μέγεθος του γαϊδαράκου, ένα πελώριος σκύλος Αγίου Βερνάρδου, έρχεται να συμπληρώσει με το νωχελικό του ύφος την όλη εικόνα<br />Όμορφα ζώα, όμορφοι άνθρωποι....<br /><br />Πόσο μπορεί να απέχει η ευτυχία από αυτήν την εικόνα, αναρωτιέμαι<br />Μια ξεχειλίζουσα ευτυχία...<br />Όσο και ο καρκίνος που χτυπά την καλλονή στα 45 της.<br /><br />Ένα κλικ...μια στιγμή....μια πανέμορφη στιγμή.....<br />Η ζωή μας<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6115052248529586874-5903063833452262686?l=synnefa.blogspot.com' alt='' /></div>melianhttp://www.blogger.com/profile/06892692443317381174noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-6115052248529586874.post-32854043801946784142008-11-06T00:04:00.010+02:002008-11-08T10:53:49.775+02:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_g9A2PJ4M78c/SRIaHA0w67I/AAAAAAAAA1M/8_DQf9CX_x0/s1600-h/THE_BACKSTAGE_IV_by_fludish.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5265299622132247474" style="WIDTH: 214px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_g9A2PJ4M78c/SRIaHA0w67I/AAAAAAAAA1M/8_DQf9CX_x0/s320/THE_BACKSTAGE_IV_by_fludish.jpg" border="0" /></a><br /><div><a href="http://4.bp.blogspot.com/_g9A2PJ4M78c/SRIZ1zSksjI/AAAAAAAAA1E/VL5TIEXxn08/s1600-h/__ver_gessen_die_andere___by_silent_order.jpg"></a><br /><br /><div>Κάποια στιγμή στη ζωή μας, ανοίγει μία πόρτα και μπαίνει το μέλλον μας.<br /></div><div>Άλλοτε αυτό γίνεται ασυνείδητα ακόμη και ακούσια και το καταλαβαίνουμε μόνο από τις μετέπειτα αλλαγές στη ζωή μας. </div><div> </div><div></div><div>Άλλες φορές ανοίγουμε εμείς αυτήν την πόρτα. </div><div>Πνιγηρός ο πριν αέρας.</div><div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6115052248529586874-3285404380194678414?l=synnefa.blogspot.com' alt='' /></div>melianhttp://www.blogger.com/profile/06892692443317381174noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-6115052248529586874.post-15939194349779401742008-10-28T09:56:00.008+02:002009-02-12T20:57:05.337+02:00W. H. Auden — Funeral Blues (1936)<br /><br /><br /><br /><br />Stop all the clocks, cut off the telephone.<br />Prevent the dog from barking with a juicy bone.<br />Silence the pianos and with muffled drum<br />Bring out the coffin, let the mourners come.<br /><br /><br />Let aeroplanes circle moaning overhead<br />Scribbling on the sky the message He Is Dead.<br />Put crêpe bows round the white necks of the public doves,<br />Let the traffic policemen wear black cotton gloves.<br /><br />He was my North, my South, my East and West,<br />My working week and my Sunday rest,<br />My noon, my midnight, my talk, my song;<br />I thought that love would last forever: I was wrong.<br /><br />The stars are not wanted now: put out every one;<br />Pack up the moon and dismantle the sun;<br />Pour away the ocean and sweep up the wood;<br />For nothing now can ever come to any good.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6115052248529586874-1593919434977940174?l=synnefa.blogspot.com' alt='' /></div>melianhttp://www.blogger.com/profile/06892692443317381174noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6115052248529586874.post-29931039130877329402008-10-27T15:35:00.015+02:002008-10-27T18:39:23.155+02:00<span style="font-family:georgia;"><span style="color:#999999;"><span style="color:#666666;">Experience is simply the name we give our mistakes.<br /><br />I am not young enough to know everything.<br /><br />I am so clever that sometimes I don't understand a single word of what I am saying.<br /><br />I can resist everything except temptation.<br /><br />I have the simplest tastes. I am always satisfied with the best.<br /><br />I like persons better than principles, and I like persons with no principles better than anything else in the world.<br /><br />I never travel without my diary. One should always have something sensational to read in the train.<br /><br />I sometimes think that God in creating man somewhat overestimated his ability. </span></span></span><br /><span style="color:#666666;"></span><br /><span style="color:#666666;">There are only two tragedies in life: one is not getting what one wants, and the other is getting it.</span><br /><p><span style="font-family:georgia;"><span style="color:#999999;"><span style="color:#666666;">It is absurd to divide people into good and bad. People are either charming or tedious.<br /><br />It is better to be beautiful than to be good. But... it is better to be good than to be ugly.<br /><br />It is only the modern that ever becomes old-fashioned.<br /><br />Nothing can cure the soul but the senses, just as nothing can cure the senses but the soul.<br /><br />Selfishness is not living as one wishes to live, it is asking others to live as one wishes to live.<br /><br />Society exists only as a mental concept; in the real world there are only individuals.<br /><br />Some cause happiness wherever they go; others whenever they go.<br /><br />The advantage of the emotions is that they lead us astray.<br /><br />Those whom the gods love grow young.<br /><br />Whenever a man does a thoroughly stupid thing, it is always from the noblest motives.</span></span></span><br /><span style="font-family:georgia;"><span style="color:#999999;"><span style="color:#666666;"></span></span></span><br /><span style="font-family:georgia;"><span style="color:#999999;"><span style="color:#666666;">There is a luxury in self-reproach. When we blame ourselves we feel no one else has a right to blame us.<br /><br />When I was young I thought that money was the most important thing in life; now that I am old I know that it is.<br /><br />Whenever people agree with me I always feel I must be wrong.<br /><br />We are all in the gutter, but some of us are looking at the stars.<br /></span><br /></span><span style="color:#666666;">Who, being loved, is poor?</span></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6115052248529586874-2993103913087732940?l=synnefa.blogspot.com' alt='' /></div>melianhttp://www.blogger.com/profile/06892692443317381174noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-6115052248529586874.post-66956063185960967702008-10-24T14:35:00.007+03:002008-10-24T16:42:12.654+03:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_g9A2PJ4M78c/SQHK8st4M0I/AAAAAAAAA0k/RgB88CIuZRQ/s1600-h/d0b1a58316fb7619.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5260708983889998658" style="WIDTH: 240px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_g9A2PJ4M78c/SQHK8st4M0I/AAAAAAAAA0k/RgB88CIuZRQ/s320/d0b1a58316fb7619.jpg" border="0" /></a><br /><div>...έλεγε, κρατώντας με στην αγκαλιά του όταν το σκοτάδι δεν ήταν ακόμη βαθύ και μόλις που αχνοφαίνονταν τα πιο ζωηρά ανάμεσά τους...</div><div>Ένα... Δύο... Τρια...του τα ΄δειχνα και τα μετρούσα</div><div>Περισσότερα ούτε και τα δικά μου μάτια δεν μπορούσαν να δουν</div><br /><br /><div>Ξυπνώ με μια αίσθηση απουσίας ασύνειδη ακόμη.Τα χάπια έχουν ακριβώς αυτή τη λειτουργία ,του να εξαλείφουν τη συνείδηση. Για λίγες ώρες , τις τελείως απαραίτητες για να αναλάβει το σώμα, σε στέλνουν σε ένα μέρος όπου δεν μπορεί να σε βρει η συνείδησή σου. Κι εκεί χαλαρώνεις . Και κοιμάσαι. Δίχως όνειρα. Δίχως το παραμικρό ίχνος σκέψης. Σα να πέφτεις σε ένα βαθύ κενό.</div><br /><div>Για λίγο . Για όσο το άγρυπνο σκυλί της συνείδησης παραμένει ναρκωμένο. Τέσσερις ώρες για την ακρίβεια. Τέσσερις.</div><br /><div>Και η πρώτη σκέψη, με το που βρίσκεις τον εαυτό σου : "Τα χέρια μου ...τα χέρια μου...πόσο κενά...πόσο άδεια χωρίς τα δικά σου...Πού ειναι το χέρι σου αγαπημένε να αγγίξει το δικό μου ; Να το πιάσει γερά και να μην το αφήσει ποτέ; Όσο κρατήσει αυτό το ποτέ ; Όσο κρατήσει...Πού είναι το χέρι σου ;"</div><br /><div>Μ'αυτήν την απουσία ξύπνησα. Μ' αυτήν την απουσία.</div><br /><div></div><br /><div>Όλη τη μερα το μυαλό αλλού. Κι όλες οι λέξεις να οδηγούν σε μονοπάτια που πονάνε κι εγω να μην μπορω να αποφύγω τις παγίδες τους και όλο να πέφτω μέσα.<br /></div><div>Κι όλο να πέφτω μέσα.</div><br /><div>Τετρασύλλαβες λέξεις....</div><br /><div>Κα-πε-τά-νιος</div><br /><div>Θολώνει το βλέμμα. Μα χάθηκαν παιδί μου οι άλλες λέξεις ; Πές σοκολάτα που είναι και γλυκιά, πες ακρογυάλι να μυρίσουμε αλμύρα, πες κασετίνα που την έχεις εκεί μπροστά σου....τον καπετάνιο τι τον θέλεις ; </div><br /><div>Άσε που ξέχασες να αλλάξεις την ημερομηνία ....</div><br /><div>Αν ήταν προχτές αγόρι μου θα ήμουνα ευτυχισμένη....μήπως να την αφήσω ; Και να ζήσω με την ψευδαίσθηση ; Αλλά όχι....διαλεξα μόνη μου να χαραξω κάθε γράμμα αυτής της Παρασκευής. Κάθε γράμμα...σα να τα χάραζα με σουγιά πάνω μου αντί για εκεί που έπρεπε.</div><br /><div></div><br /><div>Και μετά....μετά;;;<br /></div><div></div><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6115052248529586874-6695606318596096770?l=synnefa.blogspot.com' alt='' /></div>melianhttp://www.blogger.com/profile/06892692443317381174noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-6115052248529586874.post-24797325249639778502008-10-18T20:00:00.011+03:002009-04-07T15:18:00.487+03:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_g9A2PJ4M78c/SPoqVkuoj0I/AAAAAAAAAzk/xsFems1jSMY/s1600-h/colbert04.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5258562065033367362" style="CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_g9A2PJ4M78c/SPoqVkuoj0I/AAAAAAAAAzk/xsFems1jSMY/s320/colbert04.jpg" border="0" /></a><br /><div>If you come to me at this moment</div><br /><div>Your minutes will become hours</div><br /><div>Your hours will become days</div><br /><div>And your days will become a lifetime</div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div>ακούω τις φάλαινες....</div><br /><div>κι αυτό το μυστηριακό κάλεσμα</div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div>Σβήνω τα φώτα </div><br /><div>ενώ ακουμπώ πάνω σου νοερά </div><br /><div>πάντα νοερά</div><br /><div>σα να απαγορεύεται να σε αγγίξω</div><div> </div><div>κι ας μας φωτίζει ο ίδιος ουρανός</div><br /><div>αλλα αυτήν την ώρα </div><br /><div>είμαι σε βαθύ ωκεανό</div><br /><div>δε σκέφτομαι, δεν υπάρχω συνειδητά</div><br /><div>μόνο γέρνω πάνω σου</div><br /><div>σα να χόρτασε ο νους από όλα</div><br /><div>και το μόνο που θέλει</div><br /><div>είναι να ακουμπά και να τρέφεται με τις αισθήσεις.</div><div></div><div></div><div>Άκου τις φάλαινες</div><br /><div>και κράτα με στην αγκαλιά σου</div><br /><div>γύρισε πίσω στον πυρήνα της ύπαρξής σου</div><br /><div>και μόνο άκου </div><br /><div>μη σκέφτεσαι</div><br /><div>όσο ακουμπώ πάνω σου μη σκέφτεσαι</div><div></div><div></div><div>Μόνο νιώσε</div><br /><div></div><br /><div>The whales do not sing because they have an answer</div><br /><div>They sing because they have a song</div><br /><div></div><br /><div>(η εισαγωγή και το τέλος στα αγγλικά είναι παρμένα από τον μαγικό κόσμο του <a href="http://www.ashesandsnow.org/en/flash-popup.php#portfolio">gregory colbert</a>)</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6115052248529586874-2479732524963977850?l=synnefa.blogspot.com' alt='' /></div>melianhttp://www.blogger.com/profile/06892692443317381174noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-6115052248529586874.post-26766222494104682212008-10-17T16:45:00.010+03:002008-10-26T13:30:56.948+02:00Βαδίζω αργά και νωχελικά<br />φορώντας τη μουσική στ΄αυτιά μου<br />ενώ ταυτόχρονα περιμένω εκείνον τον άλλον ήχο<br />που θα ξανακάνει αρύ τον αέρα που αναπνέω<br />γιατί δεν μπορώ έτσι<br />δυσκολεύομαι<br />πολύ πυκνός και δεν κατεβαίνει<br />ίσως γι΄αυτό από το πρωί να έχω πιει τόσο νερό<br />να πάρω το οξυγόνο από εκεί σαν τα ψάρια<br /><br />ένα παράπονο πλεγμένο από "γιατί" η σκέψη μου<br />εκείνα τα "γιατί" που αγκυλώνουν μέσα σου<br />και δεν μπορείς...αν τα τραβήξεις...σα συρματόπλεγμα θα νιώσεις να ξεσκίζουν την ψυχή σου ή ό,τι έμεινε από αυτήν...<br />και μόνο τ' αφήνεις να σε τρυπούν, να σου θυμίζουν την ανεπάρκειά σου<br /><br />στη ζωή των άλλων<br />στη σκέψη τους<br />και στην καρδιά τους<br /><br />ελαττωματική από γεννησιμιού μου<br />να αναζητώ πάντα την αγάπη<br /><br /><br />Ο άνεμος με χαϊδεύει και με κρυώνει ταυτόχρονα<br />όχι δεν κάνει κρύο, εγώ κρυώνω<br />το κρώξιμο ενός πουλιού διακόπτει κάθε σκέψη<br />και κάθε μελωδία<br /><br />Σαν σήμερα με κράταγε στην αγκαλιά του<br />Και ήμουν σπίτι.<br />Ναι..... Ήμουν σπίτι<br />Εκεί που τίποτ' αλλο δικό μου δεν είχα, ένιωθα σπίτι<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6115052248529586874-2676622249410468221?l=synnefa.blogspot.com' alt='' /></div>melianhttp://www.blogger.com/profile/06892692443317381174noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-6115052248529586874.post-34384443234232192722008-10-16T21:52:00.009+03:002008-10-17T16:34:11.281+03:00αν υπάρχει ένας μόνο τρόπος μαγικού αγγίγματος<br /><br />είναι ο δικός σου<br /><br />κι αν πάψουν όλοι οι άλλοι λόγοι να σ' αγαπώ<br /><br />θα σ' αγαπώ για όσες φορές μου κράτησες το χέρι<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6115052248529586874-3438444323423219272?l=synnefa.blogspot.com' alt='' /></div>melianhttp://www.blogger.com/profile/06892692443317381174noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-6115052248529586874.post-31700816421262111992008-10-13T07:29:00.007+03:002008-10-13T16:44:54.089+03:00Κόπασε ο άνεμος. Για άλλη μια φορά κόπασε.<br /><br />Είναι μερικές έννοιες που δεν μπορώ να ορίσω τη σημασία τους με λέξεις.<br />Γνωρίζω τον αντίκτυπό τους από τα συναισθήματα που προκαλούν, από τις αντιδράσεις του σώματός μου, αλλά να τις κλείσω μέσα στα καλούπια των λέξεων δεν μπορώ.<br /><br />Είναι στιγμές και ώρες που αναρωτιέμαι αν είναι οι λέξεις που ορίζουν τη ζωή μας και αυτές πάλι που την κατευθύνουν.<br />Και η απάντηση είναι με βεβαιότητα θετική.<br /><br />Αν και είμαι σίγουρη πως υπάρχει και μια άλλη ζωή, που δεν περιορίζεται από λέξεις και σχήματα και είναι μια ζωή πιο κοντά στα ένστικτά μας και στο θεμελιώδες της ύπαρξής μας.<br /><br />Απλά αυτή δεν ερμηνεύεται στους άλλους. Ίσως κάποιοι που είναι πολύ κοντά μας να τη διαισθάνονται λόγω της αγάπης, που όταν είναι δυνατή εμπεριέχει την ενσυναίσθηση, αλλά και πάλι είναι εξαιρετικά δύσκολο.<br /><br />anyway....<br />τις πιο όμορφές μου λέξεις νύχτες τις ψιθύρισα και σπάνια ζήσανε ως την αυγή<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6115052248529586874-3170081642126211199?l=synnefa.blogspot.com' alt='' /></div>melianhttp://www.blogger.com/profile/06892692443317381174noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-6115052248529586874.post-17994376793943720662008-10-11T11:51:00.010+03:002008-10-19T09:30:11.858+03:00Με κρατούσε σφιχτά στην αγκαλιά του προσπαθώντας να με πείσει ότι είμαι ένα όμορφο, αυτόφωτο αστέρι<br />Εκείνος ήταν το αστέρι<br />ενώ εγώ διαμαρτυρόμουν γιατί πάντα ένιωθα γη<br /><br />Γη....Δεν κουβαλώ δικό μου φως....Αν λάμπω, το χρωστώ σ΄εκείνον.<br />Σε κείνον.<br />Σ' όλη μου τη ζωή με τα χρώματα της γης θα λάμπω....αρκεί να έχω έναν ήλιο κοντά μου να με φωτίζει<br /><br />Αλλά και να μην υπάρχει εκείνο το ξένο φως που κάνει τα πάντα όμορφα και ευωδιαστά, μια μικρή λάμψη θα την εκπέμπω....μια μικρή δική μου λάμψη<br />Έτσι μου λένε οι φίλοι μου... ότι κουβαλώ μια μικρή φλόγα μέσα μου.<br />Τη διατηρώ αναμμένη , να με φωτίζει στα σκοτάδια<br />Αλλά εκεί περιορίζεται η δύναμή της<br /><br />Γιατί για τη λάμψη, την αληθινή ζωή, αυτή που είναι γεμάτη χρώματα και ομορφιές<br /><br /><span style="color:#999999;">για μια ζωή γεμάτη ζωή...</span><br /><br />Για όλα αυτά χρειάζομαι τον ήλιο μου<br /><br />Τόσο η γη όσο και ο ήλιος αντλούν νόημα ύπαρξης απ΄τη μεταξύ τους σχέση.<br />Μπορει ο ήλιος μας να εξέπεμπε το φως του και χωρίς τη γη δίπλα του....αλλά ποιο το όφελος;<br />Μια άνευ σημασίας λάμψη. Μέσα στο άπειρο του διαστήματος<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6115052248529586874-1799437679394372066?l=synnefa.blogspot.com' alt='' /></div>melianhttp://www.blogger.com/profile/06892692443317381174noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-6115052248529586874.post-70239553260235439452008-10-02T15:25:00.011+03:002008-10-02T17:57:05.523+03:00Φοράω μια χάρτινη πεταλούδα περιβραχιόνιο λευκή<br />όμορφα που σαλεύει πάνω στο χέρι μου!<br />ακίνητη αφουγκράζομαι τον ανασασμό της<br />μα μόλις πάω να την αγγίξω με τ΄αλλο χέρι<br />εκείνη μικραίνει<br />κι απομακρύνεται<br /><br />όχι πολύ<br />ψυχή που δε χάνεται<br />ένα λευκό πουλί τη γέννησε από δάκρυ<br /><br />αυτό ήταν το όνειρο , μα η ιστορία ήταν άλλη<br /><br />ήταν αυτή που χάθηκε στις μνήμες του χρόνου<br /><br />όλα εκείνα τα<br />θυμάσαι<br />που άγγιζα όσο ήμουν κοντά<br />τα έβλεπα σχεδόν ολοζώντανα μπροστά μου<br />κι όλο ρωτούσα<br />κι όλο απορούσα<br /><br />πώς δεν μπορούσε εκείνη<br /><br />αφού μαζί τις πλέξαμε τις μνήμες<br />μαζί φορτώσαμε τα πανέρια μας με αγάπη<br />μαζί περπατήσαμε στους δρόμους<br /><br />μαζί<br /><br />γιατί εγώ τα άγγιζα και τα 'νιωθα κοντά μου;<br />ενώ εκείνη έμεινε μόνο να σιγοψιθυρίζει<br />κι αυτό σε μεγάλη ανάγκη<br />"σ' αγαπάω...<br />πάντα...<br />αλλά όλα αυτά με παραμύθι μοιάζουν"<br /><br /><br />απ' όλες τις μνήμες της έμεινε η αγάπη<br /><br /><br />δεν καταλάβαινα....έλειπε η απόσταση<br /><br /><br />αλλά μια μέρα ήρθε....ούτε κατάλαβα την έλευσή της<br />τόσο διακριτική, τόσο αθόρυβη<br /><br />και τότε όλα χάθηκαν<br />χλωμές εικόνες ενός ξένου κόσμου<br /><br />κι αυτό χωρίς πόνο, χωρίς θλίψη<br /><br />"όλα σαν παραμύθι μοιάζουν...."<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6115052248529586874-7023955326023543945?l=synnefa.blogspot.com' alt='' /></div>melianhttp://www.blogger.com/profile/06892692443317381174noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-6115052248529586874.post-43888166336061776532008-09-29T08:44:00.006+03:002008-09-29T16:47:49.025+03:00Ήταν μικρές ελάχιστες αποστάσεις<br />που γεννούσαν τις διαθέσεις σου<br /><br />ακίνητη στεκόμουν και τις μετρούσα<br /><br />όπως και κείνα τα μικρά δευτερόλεπτα<br />ή μήπως ήταν ολόκληρα λεπτά ;<br /><br />που ο νους σου απομάκρυνε το άγγιγμα<br />και με εξοβέλιζε σ' έναν άλλον κόσμο<br /><br />τόσο μακριά....τόσο κοντά<br /><br /><br />οι αληθινές αποστάσεις είναι πάντα στο συναίσθημα<br />...στη σκέψη που τρέχει κοντά σου<br />...ακόμη και στο βάθος του βλέμματος<br /><br />ποτέ δε μετριούνται σε μέτρα, χιλιόμετρα και μίλια<br /><br /><br />.......................................................................<br /><br /><br /><br />Κι εσύ αγαπημένε που μου ζητάς ένα μυστικό<br />για να το διαφυλάξεις στην αιωνόβια ανυπαρξία σου.....<br /><br />Λες και δεν ξέρω πόσο φλύαρα είναι τα δέντρα<br /><br />Όλο θροΐζουν....όλο θροΐζουν<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6115052248529586874-4388816633606177653?l=synnefa.blogspot.com' alt='' /></div>melianhttp://www.blogger.com/profile/06892692443317381174noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-6115052248529586874.post-80332140099099529752008-09-23T19:05:00.005+03:002008-10-19T09:11:29.304+03:00Νιώθω την ανάγκη μιας απολογίας, ίσως και μιας εξήγησης.<br />Γιατί κάπου μπερδεύομαι...κάπου νιώθω να μου έχω βάλει αόρατα δεσμά και οτιδήποτε καταπιέζει την ελευθερία μου....απλά δε μου αρέσει και δεν το αντέχω.<br />Το μπλογκ αυτό ξεκίνησε σαν ένα ημερολόγιο καταγραφής γεγονότων και σκέψεων που μπορεί να με απασχολούσαν κατά καιρούς.<br /><br />Πάντα έγραφα.<br />Από συνήθεια, από ανάγκη....πάντως έγραφα.<br />Όχι πυκνά.....και ποτέ ποίηση.<br />Όλες μου οι καταγραφές ήταν αποκλειστικά προσωπικές και λειτουργούσαν ψυχοθεραπευτικά. Μέσα από την καταγραφή των σκέψεών μου μπορούσα να τις αναλύσω, να τις κρίνω...ακόμη και να τις απορρίψω.<br />Να βρω εμένα.<br /><br />Και στην αρχή πραγματικά και αυτό το ημερολόγιο εξυπηρετούσε αυτόν τον σκοπό.<br />Οι σκέψεις μου, οι αναμνήσεις μου καταγράφονταν με σαφήνεια και ο καθένας μπορούσε να τις καταλάβει. Δεν υπήρχαν μεταφορές, δεν υπήρχαν "ποιητικές" εικόνες.<br />Τουλάχιστον πριν εμφανιστούν οι πρώτοι του επισκέπτες. Γιατί αυτοί τα άλλαξαν όλα. Ήταν τότε που συνειδητοποίησα ότι μάλλον δεν ήθελα την υπερέκθεση του εαυτού μου. Κι αυτό ήταν κάτι που δεν το είχα σκεφτεί όταν άρχισα να γράφω εδω μέσα.<br />Δεν ξερω πώς το φανταζόμουν....δεν ξερω καν αν το είχα σκεφτεί πώς θα ένιωθα αν κάποιος άγνωστος διάβαζε κάτι πολύ δικό μου. Θα το ήθελα ;<br />Στην πορεία ανακάλυψα ότι μάλλον δεν το πολυήθελα. Και ήταν τότε που άρχισα να κρύβομαι πίσω από τις λέξεις. Να προσπαθώ μέσα απο εικόνες να βγάλω το συναίσθημα, δίχως όμως να λέω τα πράγματα με το όνομά τους<br /><br /><br />Πού θέλω να καταλήξω....<br />Μπορεί τα όσα γράφω μερικές φορές να μοιάζουν με απόπειρες ποιητικές ....και δεν αδικώ όποιον έχει σχηματίσει μια τέτοια εντύπωση....μια που άθελά μου μπορεί να έχω καλλιεργήσει μια τέτοια εικόνα... αλλά ποτέ, ποτέ δε θεώρησα ότι γράφω ποίηση.<br />Κάποιες (πολύ λίγες) μεταφορικές εικόνες που έχω πλάσει με τις λέξεις- πάντα στην ανάγκη έκφρασης του συναισθήματος- μπορεί να μοιάζουν ως τέτοιες, μπορεί να μου αρέσουν κιόλας.... Αλλά ποίηση δε θα τις ονόμαζα ποτέ.<br /><br />Υπάρχουν αρκετοί συνιστολόγοι που θαυμάζω τις ικανότητές τους στη γραφή και που θεωρώ ότι έχουν αληθινό ταλέντο. Οι περισσότεροι μάλιστα δε γράφουν καν ποιητικά. Γράφουν απλά υπέροχα!!! Δεν εμπίπτω στην κατηγορία τους , και ούτε τους ζηλεύω.<br />Ένα απλό ημερολόγιο γράφω. Μερικές φορές μπορεί και ένα γράμμα προς τον αγαπημένο μου όπως οι πρόσφατοι αποχαιρετισμοί .<br />Αλλά όχι ποίηση . Ποτέ δεν έγραψα ποίηση.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6115052248529586874-8033214009909952975?l=synnefa.blogspot.com' alt='' /></div>melianhttp://www.blogger.com/profile/06892692443317381174noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-6115052248529586874.post-53699750707550765702008-09-23T13:41:00.003+03:002008-09-23T15:02:33.658+03:00"Να ξέρεις καλά ότι θα περάσω τη ζωή μου περιμένοντάς σε, ακόμα κι όταν δε θα μου έχει μείνει πια μνήμη."<br /><p> </p><p>...ακόμη και όταν δε θα μου έχει μείνει πια μνήμη..<br /></p><br /><br />Έγραφε η Κονσουέλο στον Εξυπερύ....ενώ εκείνος είχε ήδη ταξιδέψει προς τα αστέρια του.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6115052248529586874-5369975070755076570?l=synnefa.blogspot.com' alt='' /></div>melianhttp://www.blogger.com/profile/06892692443317381174noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-6115052248529586874.post-5267800084709528792008-09-22T21:25:00.003+03:002008-09-23T15:04:19.366+03:00Είναι ώρες που νιώθω να σε αγγίζω ψηλαφητά<br />κουλουριάζομαι τότε<br />διπλώνω το λεπτό κορμί μου σ΄ενα μικρό τίποτα<br />και σε σκέφτομαι<br /><br />και άλλες σαν τώρα<br />που αφήνω το μυαλό κενό από κάθε σκέψη να παρασυρθεί από ένα τυχαίο μελωδικό κύμα<br /><br /><br /><br /><br />το βράδυ θα'ρθω να σου μιλήσω μυστικά στο αυτί<br />να 'χεις ανοιχτά<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6115052248529586874-526780008470952879?l=synnefa.blogspot.com' alt='' /></div>melianhttp://www.blogger.com/profile/06892692443317381174noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-6115052248529586874.post-51833016030309555022008-09-16T14:21:00.011+03:002008-09-17T07:28:35.835+03:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_g9A2PJ4M78c/SNAPPBF8_KI/AAAAAAAAAkk/vN80ZcdWY5k/s1600-h/THE_BACKSTAGE_IV_by_fludish.jpg"></a><br /><div></div><br /><div>Δεν θυμάμαι καλά τον πρώτο αποχαιρετισμό </div><div>Θυμάμαι αμυδρά το πού...</div><div>Θυμάμαι την έκπληξη στη ματιά...</div><div>Εκείνο το άγνωστο συναίσθημα που δεν ήξερε τι να περιμένει...</div><div>Ό,τι ζητούσα είχε για πάντα πεθάνει. Και μαζί του κι εγώ. Δε ζητούσα τη ζωή.</div><div>Είχε περάσει<br /></div><div>Κάποιος μου έλεγε πως έβλεπε να κουβαλώ φτερά ακόμη, μα δεν μπορούσα να τα δω</div><div>Αν υπήρχαν, ήταν τσακισμένα...έτσι τα ένιωθα</div><div></div><br /><div><br />Μετά μια μέρα πέταξα κοντά σου.</div><br /><div>Δεν ήξερες την ευθραυστότητά μου κι εγώ που δε νοιαζόμουν για το σπάσιμο...πόσο πιο πολύ να σπάσω...; δε σου τη φανέρωσα </div><div>Δεν ήταν που ήθελα να σου την κρατήσω κρυφή....απλά δε μ'ένοιαζε...</div><div>Το σπάσιμο</div><div>Και ούτε κι εσένα έπρεπε να σε νοιάζει</div><div>Ο πόνος όμως που ένιωθα και η χαρά που δεν μπορούσα να σου δώσω</div><div>με διώχνανε μακριά ....</div><div>Με υπερέβαινες...Η δύναμή σου με απομάκρυνε. Το πάθος σου επίσης.</div><div>Πάντα θα θυμάμαι εκείνο το βλέμμα, εκείνη την ερώτηση: </div><br /><div>Γιατί ήρθες;</div><div>Επειδή το ήθελα.</div><div>(επειδή το ήθελα....)<br /></div><div></div><br /><div>Κι έμεινα...</div><div>ενώ έφευγα.... </div><div>έφευγα..</div><div>νομίζω πως το διάβαζες...στα μάτια μου, στο σώμα</div><div>και είπες κάτι που δεν περίμενα</div><div>δίχως να το συνειδητοποιείς</div><div>...κάτι μαγικό...</div><div>κάτι που όταν η σκέψη οδηγούνταν πίσω...έστεκε και αφουγκραζόταν</div><div> </div><br /><div>-το ξέρω πως το ξέχασες...μα άσε με να θυμάμαι<br />δεν ήταν αυτό που είπες...ήταν ο τρόπος, η ματιά-</div><br /><div></div><br /><div>...σαν εκείνο το άλλο...τότε που ο ήλιος έπαιζε με τα σύννεφα κι εμείς χαιρόμασταν με το παιχνίδι του σα μικρά παιδιά...ήλιος- βροχή...κι εμείς προφυλαγμένοι πίσω από ένα τζάμι μέσα στο ποτάμι</div><div>Το ξέρεις πως κανέναν επιβάτη δεν κοίταξα στα μάτια σ΄εκείνη μας τη βόλτα ;</div><div>Ντρεπόμουν απ΄τα συνεχή φιλιά σου...αλλά καλύτερα να πήγαινα στην κόλαση παρά να σου 'λεγα να σταματήσεις<br /></div><div></div><br /><div>Και έμεινα...έμεινα</div><br /><div>Και την επόμενη φορά ήμουν εκεί για σένα</div><div>γιατί δεν είχα φύγει...είχα έρθει πιο κοντά</div><div>και ήταν ευτυχία </div><br /><div></div><br /><div>Δε θα πρέπει να γνωρίσανε ετούτα τα λιθόστρωτα πιο ξεδιάντροπο έρωτα...πιο ζηλευτό</div><div>Και δεν είχα τίποτα να ντραπώ </div><div>τέτοια η δίψα για το φιλί σου, το άγγιγμα του χεριού σου</div><div>το σφιχτό αγκάλιασμα</div><div>μόνο που χαμήλωνα τα μάτια κάθε που οι περαστικοί μας ρίχνανε ζηλόφθονες ματιές</div><br /><div></div><br /><div>δεν είναι σωστό να προκαλείς με ευτυχία<br /></div><div></div><br /><div>Και ήταν κι εκείνη η άλλη φορά</div><div>που ήσουνα έτοιμος να φύγεις... και σ'έδιωχνα κι εγώ...</div><div>Μας κούρασε ο έρωτας</div><div>Μα δε χρειάστηκε να σου μιλήσω</div><div>Έφτασε ένα σφιχτό αγκάλιασμα...από κείνα που φωνάζουν πιο δυνατά απ όλες τις φωνές: μείνε, μείνε</div><div>...κι έμεινες</div><div>δίχως λόγια</div><div>δίχως καν βλέμματα</div><div>μόνο με σώματα που μιλήσανε</div><br /><div></div><br /><div>κι ίσως να είναι τα μόνα που λένε την αλήθεια</div><div></div><br /><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6115052248529586874-5183301603030955502?l=synnefa.blogspot.com' alt='' /></div>melianhttp://www.blogger.com/profile/06892692443317381174noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-6115052248529586874.post-9084190592331433982008-09-09T18:44:00.018+03:002009-04-05T19:16:18.220+03:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_g9A2PJ4M78c/SMpSI5FHv9I/AAAAAAAAAkc/jg_NUhYt7W4/s1600-h/bird_of_darkness_by_vollyy.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5245095028741095378" style="CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_g9A2PJ4M78c/SMpSI5FHv9I/AAAAAAAAAkc/jg_NUhYt7W4/s320/bird_of_darkness_by_vollyy.jpg" border="0" /></a><br /><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_g9A2PJ4M78c/SMpRnSdV5tI/AAAAAAAAAkU/ajJmzD5DADk/s1600-h/____barefoot_on_the_sand_by_foureyes.jpg"></a><br /><div><div><div><div><div><br /><div>Θημωνιές...ήθελα να τις γράψω με ύψιλον μα δεν κρύβανε αρκετό θυμό...κι έτσι τις άφησα με το ήτα του ήλιου να γεμίσουν από το χρώμα του<br /><br /></div><br /><div>(...θα'ταν τότε που φοβόμουν πολύ...)<br /></div><br /><br /><div>μετά βάλθηκα να ψιθυρίζω θάλασσα, θάλασσα, θάλασσα για να ακούω το κύμα μέσα στο μυαλό μου...λείπει και ο κύλινδρος με την άμμο και τα μικρά βοτσαλάκια...πρέπει να φτιάξω έναν νέο....και μετά όλο και θα κροταλίζουν αυτά....θα κροταλίζουν σα να τα παρασέρνει το κύμα στην ακτή..<br /></div><div></div><div>Κρρττ...κρρτττ.....κρρττ......κρρττ<br /></div><br /><div>(.....δεν αναπολώ τα φοβισμένα μάτια...)<br /><br /></div><br /><div>να γεμίζουν τη σιωπή και τα κενά....<br /><br /></div><br /><div>Βιάζομαι να ντυθώ ανέμους και χρώμα φθινοπωρινό...ν'αφήσω πίσω τα τρόπαια άλλων καλοκαιριών ....<br /><br /></div><br /><div>(....πώς έμοιαζε η ζωή ατελείωτη ! γεμάτη υποσχέσεις!)<br /><br /></div><div>Και μέσα από χαραμάδες μυστικές.... αέρας, φως τρυπώνει κι ανασαλεύσει - σα θάλασσα, σαν κύμα - αβέβαια καρδιοχτύπια</div><br /><div>Μια ζωή που βιώνεται στο πριν...στο μέτα<br /><br /></div><br /><div>(...στις γυμνές νύχτες με τον αέρα ακίνητο....ίσως εκεί....) </div><div> </div><div> </div><div>σπείρα σε φυλαχτό που χάθηκε<br /><br /></div><div></div><div></div></div></div></div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6115052248529586874-908419059233143398?l=synnefa.blogspot.com' alt='' /></div>melianhttp://www.blogger.com/profile/06892692443317381174noreply@blogger.com22tag:blogger.com,1999:blog-6115052248529586874.post-69472237145385883332008-09-07T01:09:00.015+03:002009-04-05T19:12:48.492+03:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_g9A2PJ4M78c/SMQ7r-cYNSI/AAAAAAAAAjk/bTNTVHCEUQ8/s1600-h/Windy_Field_by_Noune13.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5243381492848538914" style="CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_g9A2PJ4M78c/SMQ7r-cYNSI/AAAAAAAAAjk/bTNTVHCEUQ8/s320/Windy_Field_by_Noune13.jpg" border="0" /></a><br /><br /><br /><div>Όνειρο θα' ναι σ'έναν λιωμένο χρόνο των αισθήσεων </div><div> </div><div> </div><div></div><div>Με ξυπνά η ιδρωμένη νύχτα<br /></div><div>και μένω να κοιτώ άγριες θημωνιές<br /></div><div>όπου ο ήλιος έκρυψε το φως του </div><div> </div><div> </div><div>Μαζί και τη θέλησή μου</div><div></div><div><span style="color:#000000;">κι εκείνη τη βαθύτερη ανάγκη, την ανομολόγητη</span></div><div></div><div><br /><br /></div><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6115052248529586874-6947223714538588333?l=synnefa.blogspot.com' alt='' /></div>melianhttp://www.blogger.com/profile/06892692443317381174noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-6115052248529586874.post-83676784682808901592008-09-04T17:37:00.015+03:002008-09-08T14:50:42.262+03:00Τα χείλη μου γέμισαν πληγές<br /><br />....νιώθω σα να σταλάζω υδροκυάνιο στο αίμα μου<br /><br />από ανάγκη ; εμμονή ; ανικανότητα μιας άλλης αντίληψης ;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6115052248529586874-8367678468280890159?l=synnefa.blogspot.com' alt='' /></div>melianhttp://www.blogger.com/profile/06892692443317381174noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-6115052248529586874.post-33976922789782204572008-09-03T15:02:00.019+03:002009-04-05T19:13:21.574+03:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_g9A2PJ4M78c/SL6GGo-a46I/AAAAAAAAAjc/dxKhc3WcEFM/s1600-h/Making_Love_To_A_Storm_by_hakanphotography.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5241774464942400418" style="CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_g9A2PJ4M78c/SL6GGo-a46I/AAAAAAAAAjc/dxKhc3WcEFM/s320/Making_Love_To_A_Storm_by_hakanphotography.jpg" border="0" /></a><br /><br /><div></div><div></div><br /><div><span style="color:#666666;">Κοιμάμαι....ή μήπως όχι;<br /></span></div><div><span style="color:#666666;">Είσαι εκεί;<br /></span></div><div><span style="color:#666666;">Δυο νύχτες άυπνη να ακούω την ανάσα σου. Να συνηθίσω την ανάσα σου.</span></div><div><span style="color:#666666;"></span></div><div><span style="color:#666666;">Σε στεναχωρώ, μου λες</span></div><div><span style="color:#666666;"></span></div><div><span style="color:#666666;">Μα δεν πρέπει...δεν πρέπει...</span></div><br /><br /><div><span style="color:#666666;">Μπορεί να σ' αγαπάω τόσο που να μη χωράει σε λέξεις...αλλά δε σε συνήθισα...δώσε μου χρόνο....<br /><br /></span></div><div><span style="color:#666666;">Δώσε μου χρόνο</span></div><div><span style="color:#666666;"><br /></span></div><div><span style="color:#666666;">κι είναι κι εκείνο το άγγιγμα</span></div><div><span style="color:#666666;">ένα χέρι σε γυμνό κορμί<br />τις άγρυπνες νύχτες<br />άγγιγμα τόσο ανεπαίσθητο όσο τεράστιο </span></div><div><span style="color:#666666;"></span> </div><div><span style="color:#666666;"></span> </div><div><span style="color:#666666;">σαν την ανάσα</span></div><div><span style="color:#666666;"></span></div><br /><br /><div><span style="color:#666666;">κι ο νους πάντα τόσο κοντά σου<br />που ξεχνά την κούραση, ξεχνά την ανάγκη<br />γιατί γίνεσαι εσύ η ανάγκη<br />και δεν μπορώ να σου εξηγήσω το τι, το πώς, το γιατί<br />πιότερο να πεθάνω άυπνη παρά να στερηθώ το χάδι σου<br /></span></div><div><span style="color:#666666;">να μην το καταλάβω</span></div><div><br /><span style="color:#666666;">αλλά με θλίβει σαν με ρωτάς<br />γιατί σε εμπιστεύτηκα</span></div><div><span style="color:#666666;"><br /></span></div><div><span style="color:#666666;">γιατί είναι σα να μη ξέρεις<br />σα να μη θέλεις να καταλάβεις<br />κι ύστερα<br />"μα τι είναι αυτό που ρωτά", σκέφτομαι<br />εδω εμπιστεύτηκα τη ζωή μου<br />και είπα "πέτα την,<br />αλλά πέτα την κατά πως εσύ θέλεις,</span></div><div><span style="color:#666666;">αυτή είναι η ελευθερία σου"</span></div><br /><div><br /><span style="color:#666666;">πόση θλίψη<br />κάθε που κόβεις το όνειρο απότομα </span></div><div><br /><span style="color:#666666;">τις βλέπω<br />στα μάτια , στο μυαλό σου<br />είναι ρεαλισμός, το ξέρω<br />να μην πιστεύεις στο όνειρο</span></div><div><span style="color:#666666;"></span></div><br /><br /><div><span style="color:#666666;">μα δεν είναι αγάπη<br />να της κόβεις τα φτερά πριν την αφήσεις να πετάξει</span></div><br /><br /><div><span style="color:#666666;">- Θέλω κι εγώ να περάσω μια μέρα από αυτά τα στενά<br />- Ελα, με καλείς, εσύ θα το κάνεις... τώρα </span></div><div><span style="color:#666666;"></span> </div><div> </div><div><span style="color:#666666;">και σε κοιτώ λοξά με μάτια ορθάνοιχτα</span></div><div><span style="color:#666666;">σαν εκείνες τις γκρίζες που διστάζουν</span></div><div><span style="color:#666666;">το βλέπεις στο βλέμμα τους πως διστάζουν</span></div><br /><br /><div><span style="color:#666666;">"αλήθεια, λέει; αλήθεια λες;"<br /></span></div><div><span style="color:#666666;"></span></div><br /><br /><div><span style="color:#666666;">Όνειρο ήταν.....</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6115052248529586874-3397692278978220457?l=synnefa.blogspot.com' alt='' /></div>melianhttp://www.blogger.com/profile/06892692443317381174noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-6115052248529586874.post-66328010708459704892008-08-28T10:05:00.015+03:002009-04-05T19:10:50.492+03:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_g9A2PJ4M78c/SLZYy1BtoxI/AAAAAAAAAjU/DzlBb0Imz-o/s1600-h/0a4f181247c6b285a46daf4d7c0add84.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5239472846743118610" style="CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_g9A2PJ4M78c/SLZYy1BtoxI/AAAAAAAAAjU/DzlBb0Imz-o/s320/0a4f181247c6b285a46daf4d7c0add84.jpg" border="0" /></a><br /><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_g9A2PJ4M78c/SLZYoE7ugYI/AAAAAAAAAjM/J-7p6__wGwU/s1600-h/New_Friends_by_prettyfreakjesper.jpg"></a></div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div>προχωρούμε αβέβαιοι στο δρόμο του Σεπτέμβρη </div><div>πολλά χρόνια πριν</div><br /><div><em>εγώ</em></div><br /><div>εγώ είμαι αβέβαιη</div><div></div><div>ποτέ εκείνος</div><div> </div><div> </div><div></div><div>μετρώ την απόστασή μας σε έτη φωτός</div><div>ένα σύντομο άγγιγμα με ξαναφέρνει για ένα κλάσμα του δευτερολέπτου στη ζωή που είχα χάσει </div><div> </div><div> </div><div>τόσο είναι </div><div>τόση είναι η ζωή</div><div>με λεπτά μετριέται</div><div>με ώρες</div><div>με στιγμές<br /></div><br /><div>που εκλάπησαν κρυφά από τον παράδεισο<br /></div><br /><div>για όσους οι άγγελοι φροντίσαν</div><div><br /><br /></div><br /><div>κάποιος αναρωτιέται γι' αυτό το πίσω μπρος</div><div>πόσο ελαφριά η σκέψη</div><div>πόσο ανώφελη<br /></div><br /><div>μπορεί να έχει δίκιο<br /></div><br /><div>σε βάθος...</div><div><em><span style="color:#666666;">μόνο<span style="color:#ccccff;"> </span></span><span style="color:#c0c0c0;"><span style="color:#999999;">αισθάνομαι</span> </span></em></div><div></div><div><em><span style="color:#666666;"></span></em></div><div><span style="color:#666666;"><span style="color:#666666;">δεν αρκεί;</span><br /></span></div><br /><div>πάντα το ποίημα προτιμούσα</div><div>από τον ποιητή</div><div>κάποιος θα καταλάβει</div><div>ξέρω</div><div></div><div><br /></div>[τις μέρες που έρχονται<br /><div>πολύ μακριά από κάθε σκέψη θα σε βρω<br />αρκεί η πνοή</div><div><br />μόνο φτερούγες άνοιξε να με δεχτείς<br />τα χέρια σου]</div><br /><div><br /><br /></div><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6115052248529586874-6632801070845970489?l=synnefa.blogspot.com' alt='' /></div>melianhttp://www.blogger.com/profile/06892692443317381174noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-6115052248529586874.post-29759418879463974432008-08-18T23:09:00.008+03:002008-08-19T14:43:36.562+03:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_g9A2PJ4M78c/SKqtGqIYHoI/AAAAAAAAAjE/3uU_Yk8PZ4w/s1600-h/Emily_by_areksoltysik.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5236187846671867522" style="CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_g9A2PJ4M78c/SKqtGqIYHoI/AAAAAAAAAjE/3uU_Yk8PZ4w/s320/Emily_by_areksoltysik.jpg" border="0" /></a><br /><div>Κάποτε κουβαλούσα όνειρα που νόμιζα πως ήτανε δικά μου<br />Και ήταν<br />Τα φορούσα και μου πήγαιναν<br />Σαν κάτι ενδύματα που φορά κανείς σε επίσημες εκδηλώσεις<br />Βλέπεις αυτάρεσκα τον εαυτό σου στον καθρέφτη και τον γεμίζεις με αυταπάτες μιας κενής ζωής<br /><br />Μπορεί να περάσεις όλη σου τη ζωή φορώντας τα ή άλλα που τους μοιάζουν. Μπορεί να πιστέψεις ότι είναι και τα μόνα που υπάρχουν, υπακούoντας πάντα σε ξένους κανόνες, ανταποκρινόμενος σε ξένες προσδοκίες και το σπουδαιότερο..... θεωρώντας πως υπακούς μονάχα στον εαυτό σου.<br />Αυτό το τελευταίο ...Πόσο σπουδαίο είναι!....για κάθε θρησκεία, για κάθε ιδεολογία, για κάθε κοινωνική επιταγή....<br />Να σου φορέσουν τα πιστεύω τους και να νομίζεις πως είναι και δικά σου....<br /><br />Είναι εύκολο να πορεύεσαι με μία πίστη, ακολουθώντας ευρύτερα αποδεκτές αρχές, να είσαι αυτό που οι άλλοι θέλουν από σένα ή περιμένουν να είσαι.<br />Και είναι σημαντική η ικανοποίηση που αντλούμε από την αποδοχή.<br />Δε ζούμε μόνοι μας.<br />Και οι πιο πολλοί από μας χρειάζονται όρια για να μη χάνουν τον εαυτό τους.<br />Χρειάζονται φραγμούς για να μην παρασύρονται από τα πάθη τους.<br />Χρειάζονται πίστεις , για να έχουνε να ακουμπάνε.<br /><br />Όμως καμιά φορά....όχι και τόσο συχνά - ίσως να χρειάζονται πολλές συγκυρίες και μια ιδιαίτερη ψυχοσύνθεση - εκεί που δεν το περιμένεις, εμφανίζονται οι ρωγμές.<br />Και ανακαλύπτεις πως τα ρούχα που φοράς σε στενεύουν ή ακόμη και σε πνίγουν.<br />Κι αρχίζεις να αμφισβητείς αυτό που είναι αρχή ή πίστη ή νόμος ή και συνήθεια από παλιά, που όμως δε συμβαδίζει με τη δική σου λογική , με το δικό σου αίσθημα, με τη δική σου ανάγκη.<br />Για λίγο αμφιταλαντεύσαι ....γιατί είναι και η αγάπη. Είναι οι άνθρωποι που δε θέλουμε να απογοητεύσουμε, να στεναχωρήσουμε, είναι κομμάτι του εαυτού μας, ποτέ δε θέλησαν το κακό μας....Κι αν βλέπουν τον κόσμο με αυτά τα μάτια, είναι γιατί δεν έχουν άλλα να τον δουν.<br /><br />Όμως από την άλλη βαραίνει εκείνο το πνιγηρό συναίσθημα...του αγριμιού που ξύπνησε πίσω από κάγκελα, μα κάπου βαθιά μέσα στο μυαλό του , υπάρχει μια σαβάνα που ποτέ δεν είδε...την υποψιάζεται ....αλλά κι αν όχι...είναι αυτή η ανάγκη να τρέξει ελεύθερο σε άγνωστα λιβάδια...δίχως όνειρο, δίχως σκοπό<br />Θέλει απλά να τρέξει....δίχως κάγκελα γύρω του....ελεύθερο<br /><br /><br /><br />Πόσο δύσκολο μου φαινόταν πάντοτε, από κείνα τα μακρινά εφηβικά μου χρόνια, εκείνο το ολοένα και πιο βαθύ σκάψιμο που έκανε μέσα του ο Καζαντζάκης ! Με πόσους Θεούς και δαιμόνους δεν πάλευε νυχθημερόν ! Γιατί η ψυχή του δεν έβρισκε ησυχία στον κόσμο που έτοιμο του παραδώσαν.Έπρεπε ο ίδιος να τον χτίσει απ' την αρχή για να τον φέρει στα μέτρα του.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6115052248529586874-2975941887946397443?l=synnefa.blogspot.com' alt='' /></div>melianhttp://www.blogger.com/profile/06892692443317381174noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-6115052248529586874.post-49543605804893471782008-08-17T10:34:00.005+03:002008-08-19T14:21:45.970+03:00Σ' ένα κρυφτό των λέξεων αναζητώ τις ανάσες μου<br /><br />Παρασκευή πρωί....μεσημέρι<br /><br /><br />σήμερα σα να χάθηκε το φως από παντού<br /><br />λες και το μάζεψε το φεγγάρι για να γεμίσει<br />νυστάζω τις λάθος στιγμές και μαζεύω το κορμί μου στο μικρό τίποτα που είναι<br />με μάτια θολά αντικρίζω το κενό μαζί με το σκοτάδι<br /><br /><br />βραδιάζει<br /><br />βαδίζω πάνω στο πλακόστρωτο, το συνυφασμένο με τον έρωτα<br />όταν η εικόνα της μου τραβά την προσοχή<br />κοντοστέκομαι μοιάζει με οιωνό.....<br />την ξέρω, τη χαζεύω<br />παρατηρώ πόσο όμορφη είναι, μια ευάλωτη ομορφιά<br /><br />μα εμένα μου την αρνήθηκαν πριν λίγο<br /><br />αμφιταλαντεύομαι να μείνω; να χαθώ λίγο σ'ενα ψέμα;<br /><br />ενώ καθυστερώ λίγο την απόφασή μου, ψάχνω εκείνες τις λέξεις τις μαγικές που θα απάλυναν τον πόνο<br />υπάρχουν;<br />όχι....η δική μου πίστη ήταν λάθος<br /><br />όλη τη μέρα ζαλισμένη νυστάζω την πιο λάθος στιγμή<br />όμως το παραμύθι με ξυπνά σιγά σιγά<br />πάλι την πιο λάθος στιγμή<br /><br />στην επιστροφή τα φύλλα των δέντρων σαλεύουν και σκεπάζουν το σκοτάδι της νύχτας<br />δεν είναι ο δρόμος μου μοναχικός κι ας είναι άδειος<br />είναι γεμάτος ψιθύρους<br />κι εγώ προχωρώ βιαστικά - πώς πέρασε έτσι η ώρα;<br /><br />μα λίγο πριν φτάσω στη φυλακή μου καθαρίζω το βλέμμα<br />είναι δικό μου ενίοτε ζητούμε αποκλειστικά δικαιώματα και στη θλίψη<br /><br /><br />Σάββατο βράδυ...αργά<br />παρακολουθώ το φεγγάρι που χάνεται στη σκια της γης<br />Μπορεί η αγάπη να είναι σκληρή;<br />(όχι<br />δε θα 'ταν αγάπη)<br />και είναι εκεί που ο Θεός χάνει την κόλασή του<br />... αφήνω το φεγγάρι να συνεχίσει το παιχνίδι του με τις σκιες<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6115052248529586874-4954360580489347178?l=synnefa.blogspot.com' alt='' /></div>melianhttp://www.blogger.com/profile/06892692443317381174noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-6115052248529586874.post-1092545402834514552008-08-14T21:44:00.005+03:002008-08-15T00:16:20.589+03:00Καθώς τα βήματά μου με οδηγούν ένα απειροελάχιστο διάστημα έξω από το φράγμα της μοναξιάς μου<br />πλάθω ερωτήματα στο νου, των οποίων οι πιθανές απαντήσεις, με φέρνουν λίγο πιο κοντά στη συνειδητότητα<br />Ζηλεύω μία σύμφυτη με ένα άλλο εγώ ηρεμία...και θέλω να ρωτήσω...πώς...πώς ..."πες μου τον τρόπο"...μα νομίζω πως τον αντιλαμβάνομαι<br /><br />Νομίζω πως ξέρω πού να ψάξω , νομίζω πως ξέρω πού θα βρω εκείνο το χαμένο κομμάτι<br /><br />Ακούω το "Love is blue" ...και τα πλήκτρα ακουμπούν σε συγκεκριμένες στιγμές στο χρόνο, όταν το ολόγιομο φεγγάρι χάνεται προς το νότο<br />Love is blue....<br /><br />Λίγο πιο πέρα μια τελείως αναπάντεχη εικόνα - να, γιατί χρειάζεται η έξοδος από τον κόσμο που πλάθει ο νους - με ξυπνά<br />Ή μαλλον όχι , δεν έχει τόση δύναμη.<br />Έχει όμως τη δύναμη να γεννήσει ένα όνειρο, μια εικόνα απέραντης αγαλλίασης στον τόπο όπου τα πράγματα έχουν όνομα.<br />(όνομα πράσινο σαν τα λιβάδια ...λιβάδια με άλογα;...ναι... με άλογα )<br />Προς στιγμήν σκέφτομαι τη δέσμευση που δημιουργεί αυτό το όνειρο...θα ήθελα την πραγματοποίησή του αν ...αν δε μου απαγόρευε το ταξίδι<br />μα η ηρεμία της εικόνας με έχει κατακλύσει και αντιλαμβάνομαι πως καμιά φορά το πιο μεγάλο, το πιο όμορφο ταξίδι γίνεται μέσα μας.....στον τόπο που τα πράγματα έχουν όνομα, τα ηλιοβασιλέματα χρώμα και τα ρόδα άρωμα.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6115052248529586874-109254540283451455?l=synnefa.blogspot.com' alt='' /></div>melianhttp://www.blogger.com/profile/06892692443317381174noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6115052248529586874.post-22165198490394446172008-08-09T08:38:00.003+03:002008-08-09T10:30:19.981+03:00Κάθε που αναζητώ μια πίστη<br />ο νους κοντοστέκεται σε μια παλιά λίμνη με νούφαρα<br />κατάλευκα και γελαστά μες στο σκοτάδι<br />και σε αστείους σαλτιμπάγκους που τα γέλια τους αντηχούν και σκεπάζουν όλα τα ψέματα αυτού του κόσμου<br /><br />ένας κόσμος με ρόδα ανάμεσα σε αρχαία ιερογλυφικά<br /><br /><br />Στο διάβα των ημερών, όλα χαθήκανε..... πίσω από πέπλα<br />και μαζί τους κάθε θέληση, κάθε όνειρο<br />Κι όλα μοιάζουν με ξεδιάντροπο παραμύθι που μόνο αφελή νήπια θα μπορούσαν να πιστέψουν<br /><br />Μόνο εκείνο το φως....τοσο μακρινό που μόλις αχνοφέγγει.... θυμίζει αμυδρά<br /><br />το λόγο<br />την αιτία<br />και την υπόσταση (γιατί υπάρχει....αλλά όχι εδώ....ίσως.... κάποτε....)<br /><br />Ετούτο φέτος...... δεν είναι καλοκαίρι.<br /><br />Κι είναι η ανάγκη πάλι...πάντα η ανάγκη....που ανατρέχει στην μόνη αλήθεια που γνώρισε ποτέ<br />για να βρει την ανάσα, να βρει την πνοή<br /><br />... πριν χαθεί στη μόνη της μοίρα....τόσο αδιάφορη στ' αλήθεια<br /><br />δίχως εκείνο το φως<br /><br /><br />Αν μου έλεγαν κάποτε...πως υπάρχει μια ζωή πριν και μια μετά ..... δε θα μπορούσα να καταλάβω<br /><br /><br />Μα γνωρίζοντας....είναι απλό...πολύ πολύ απλό<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6115052248529586874-2216519849039444617?l=synnefa.blogspot.com' alt='' /></div>melianhttp://www.blogger.com/profile/06892692443317381174noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-6115052248529586874.post-91390989164852309902008-08-07T10:22:00.002+03:002008-08-07T10:24:27.585+03:00Νιώθω πολύ παράξενο το φετινό καλοκαίρι.<br /><br />Κυλά μ'έναν δικό του ρυθμό στον οποίο δεν μπορώ να επιβάλλω σχεδόν καμιά μου προσωπική επιθυμία. Δεν είναι ότι δεν θέλω ...είναι απλά από τις λίγες φορές στη ζωή μου που δεν μπορώ.<br /><br />Παλαιότερα έψαχνα μέσα στις φυγές να βρω τη διέξοδο, τη λύση σε μια βαλτωμένη κατάσταση, σε μια βαλτωμένη ζωή .<br /><br />Σίγουρα οι φυγές βοηθούν. Μας κάνουν να αντικρίζουμε ένα διαφορετικό κομμάτι του κόσμου. Μας φέρνουν σε επαφή με το νέο. Απασχολούν τις αισθήσεις και το νου μας.<br /><br />Υπάρχουν όμως κι εκείνες οι άλλες φυγές. Εκείνες που συντελούνται εντός μας και είναι νοητικές διαδικασίες. Εκείνες που προϋποθέτουν εκείνο το ένα βήμα προς μια άλλη κατεύθυνση. Μια κατεύθυνση που μας κρατά ζωντανούς...ουσιαστικά ζωντανούς.<br /><br />Και συνήθως αυτό το βήμα είναι πολύ πιο δύσκολο να γίνει απ΄ότι ο γύρος του κόσμου με όλα τα πιθανά μέσα.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6115052248529586874-9139098916485230990?l=synnefa.blogspot.com' alt='' /></div>melianhttp://www.blogger.com/profile/06892692443317381174noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-6115052248529586874.post-67362440900924754122008-07-31T00:05:00.005+03:002008-07-31T17:20:06.460+03:00Μικρές διάφανες χρυσαλίδες βουτάνε στο μυαλό μου<br /><br />αλιεύοντας επιθυμίες<br /><br />(παρεμπιπτόντως χωρίς ανάσα )<br /><br /><br />μακριά από τον κυματισμό που ξεσηκώνουν<br /><br />μάταια αντιστέκομαι<br /><br />έχει και η ματαιότητα πνοή<br /><br /><br />(μα ο άνεμος καιροφυλαχτεί....)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6115052248529586874-6736244090092475412?l=synnefa.blogspot.com' alt='' /></div>melianhttp://www.blogger.com/profile/06892692443317381174noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-6115052248529586874.post-60150185104727295132008-07-30T14:38:00.002+03:002008-07-30T14:56:30.722+03:00Ανατρέχοντας στο "Εν λευκώ", ένα αγαπημένο απόσπασμα (κι ας με συγχωρήσουν οι φίλοι που κάτι μη δικό μου γράφω....μα είναι που θέλω κάποιες φορές, να βρίσκω στις μαύρες αυτές σελίδες ,τα όμορφα συγκεντρωμένα):<br /><br />[Τι να 'νιωσαν άραγες οι άνθρωποι όταν πρωτοείπανε τον ουρανό "ουρανό" και τη θάλασσα "θάλασσα"; Να χύθηκε λίγο χρώμα γαλάζιο; Να σηκωθήκανε τα κύματα παφλάζοντας; Έχει σημασία αυτό. Συχνά συμβαίνει να πιστεύουμε ότι μια γυναίκα δε θα ΄ταν τόσο όμορφη αν το όνομά της ήταν διαφορετικό, μια αυταπάτη, βέβαια, που όμως γεννά η αγάπη και που γι' αυτό δεν είναι διόλου αμελητέα. Το σώμα επιδρά πάνω στο όνομα και το όνομα πάνω στο σώμα σύμφωνα με μια νομοτέλεια που μας διαφεύγει. Το ίδιο συμβαίνει και με τον ποιητή με τις λέξεις και την ανάμεσα τους έλξη]<br />Οδ. Ελυτης<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6115052248529586874-6015018510472729513?l=synnefa.blogspot.com' alt='' /></div>melianhttp://www.blogger.com/profile/06892692443317381174noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-6115052248529586874.post-57570806909871432762008-07-27T18:52:00.008+03:002008-07-27T23:25:50.396+03:00Ταξίδι με τρένο και οι εικόνες εναλλάσσονται διαρκώς<br />Μια σμαραγδένια θάλασσα μου θυμίζει τη δύναμη της ομορφιάς της<br />Δεν μπορώ να διαβάσω...δεν προσπαθώ καν....το μυαλό μου αποσπάται συνεχώς....όχι από το τοπίο...όχι....<br /><br />Κάποια στιγμή συνειδητοποιώ τον τεράστιο βαθμό της άγνοιάς μου<br />(γιατί νομίζουμε ώρες ώρες ότι κατέχουμε την αλήθεια;)<br />και την αυταπάτη ανύπαρκτων βεβαιοτήτων<br />( και όμως....πώς να πορευτείς στη ζωή χωρίς αυτές;)<br />Προς στιγμήν τα προσπερνώ όλα....αδειάζω το μυαλό μου....όσο μπορώ<br />Νιώθω μόνο....μου αρκεί<br /><em>Μου αρκείς<br /></em><br /><br />Γύρω μου άνθρωποι που κουβαλούν ξένα πιστεύω<br />(προσπαθούν να μου τα μεταδώσουν....μαζί με την ενοχική συνείδηση που τα συνοδεύει)<br />τόσο καλά αφομοιωμένα εντός τους<br />αδύνατον να κραυγάσουν για το μέγα θαύμα για το οποίο πλάστηκαν (εκείνοι)...και να ευχαριστήσουν ...και να δοξάσουν....και να τιμήσουν ανάλογα<br />αδύνατον να υπάρξουν συνειδητά κουβαλώντας το βάρος της ύπαρξής τους<br />(πόσο δύσκολο αλήθεια; ...αυτή η συνειδητότητα της ύπαρξης )<br /><br />Και τι κρίμα να χάνεται η ζωή ανούσια<br /><br />Τι κρίμα να μη μπορεί να χαρεί κανείς το θαύμα<br /><br /><br />Έχω χάσει κι εγώ πολλή ζωή<br /><br />(πιστεύοντας....απλά πιστεύοντας.... κι αρνούμενη να αντισταθώ σε προσδοκίες αγαπημένων....ίσως το μεγαλύτερο κακό να γίνεται από την πολλή αγάπη....εκατέρωθεν)<br /><br /><br />Μα κάθε που η ψυχή μου ισορροπεί....σαν τώρα...<br />ο κόσμος αποκτά τις σωστές του διαστάσεις<br /><br />και μπορώ να διακρίνω την αρμονία ακόμη κι αν βρίσκομαι εν μέσω της καταιγίδας<br /><br />Τότε μπορώ να χαίρομαι με μικρά γεφυράκια σε όμορφες πολιτείες, που κάτι παλαιϊκό και όμορφο μου θυμίζουν<br />Τότε μπορώ να απολαμβάνω τη ζέστη μιας φλόγας, που για την αγάπη καίει ακόμη και Ιούλιο μήνα<br /><br /><br />Είναι στιγμές που αναρωτιέμαι τι ακριβώς προσδιορίζουν οι πολλές τελείες ή και τα κόμματα...οι φράσεις δίχως τέλος...όλα προσεχτικά διαλεγμένα...<br />Είναι που γράφω πάντα ψιθυριστά...και με σιωπές στο βλέμμα<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6115052248529586874-5757080690987143276?l=synnefa.blogspot.com' alt='' /></div>melianhttp://www.blogger.com/profile/06892692443317381174noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-6115052248529586874.post-51666829255680795702008-07-26T09:52:00.004+03:002008-07-30T17:12:32.080+03:00δεν μπορώ να σβήσω αυτη τη θλίψη σήμερα<br /><br />μια ελπίδα κοιμάται<br /><br />ελπίδα αλήθειας<br /><br />τίποτα άλλο δεν πόθησα στη ζωή μου πιότερο<br /><br />τίποτα άλλο δε σκοτώνει την ουσία της ύπαρξής μου<br /><br />παρά μόνο εκείνη η πλάνη από άνθρωπο αγαπημένο<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6115052248529586874-5166682925568079570?l=synnefa.blogspot.com' alt='' /></div>melianhttp://www.blogger.com/profile/06892692443317381174noreply@blogger.com2