άκου...

If you come to me at this moment

Your minutes will become hours

Your hours will become days

And your days will become a lifetime

ακούω τις φάλαινες....

κι αυτό το μυστηριακό κάλεσμα

Σβήνω τα φώτα

ενώ ακουμπώ πάνω σου νοερά

πάντα νοερά

σα να απαγορεύεται να σε αγγίξω

κι ας μας φωτίζει ο ίδιος ουρανός

αλλα αυτήν την ώρα

είμαι σε βαθύ ωκεανό

δε σκέφτομαι, δεν υπάρχω συνειδητά

μόνο γέρνω πάνω σου

σα να χόρτασε ο νους από όλα

και το μόνο που θέλει

είναι να ακουμπά και να τρέφεται με τις αισθήσεις.

Άκου τις φάλαινες

και κράτα με στην αγκαλιά σου

γύρισε πίσω στον πυρήνα της ύπαρξής σου

και μόνο άκου

μη σκέφτεσαι

όσο ακουμπώ πάνω σου μη σκέφτεσαι

Μόνο νιώσε

The whales do not sing because they have an answer

They sing because they have a song

(η εισαγωγή και το τέλος στα αγγλικά είναι παρμένα από τον μαγικό κόσμο του gregory colbert)

μια άλλη μέρα..κάποτε

Βαδίζω αργά και νωχελικά
φορώντας τη μουσική στ΄αυτιά μου
ενώ ταυτόχρονα περιμένω εκείνον τον άλλον ήχο
που θα ξανακάνει αρύ τον αέρα που αναπνέω
γιατί δεν μπορώ έτσι
δυσκολεύομαι
πολύ πυκνός και δεν κατεβαίνει
ίσως γι΄αυτό από το πρωί να έχω πιει τόσο νερό
να πάρω το οξυγόνο από εκεί σαν τα ψάρια

ένα παράπονο πλεγμένο από "γιατί" η σκέψη μου
εκείνα τα "γιατί" που αγκυλώνουν μέσα σου
και δεν μπορείς...αν τα τραβήξεις...σα συρματόπλεγμα θα νιώσεις να ξεσκίζουν την ψυχή σου ή ό,τι έμεινε από αυτήν...
και μόνο τ' αφήνεις να σε τρυπούν, να σου θυμίζουν την ανεπάρκειά σου

στη ζωή των άλλων
στη σκέψη τους
και στην καρδιά τους

ελαττωματική από γεννησιμιού μου
να αναζητώ πάντα την αγάπη


Ο άνεμος με χαϊδεύει και με κρυώνει ταυτόχρονα
όχι δεν κάνει κρύο, εγώ κρυώνω
το κρώξιμο ενός πουλιού διακόπτει κάθε σκέψη
και κάθε μελωδία

Σαν σήμερα με κράταγε στην αγκαλιά του
Και ήμουν σπίτι.
Ναι..... Ήμουν σπίτι
Εκεί που τίποτ' αλλο δικό μου δεν είχα, ένιωθα σπίτι

μια μερα στο K.

αν υπάρχει ένας μόνο τρόπος μαγικού αγγίγματος

είναι ο δικός σου

κι αν πάψουν όλοι οι άλλοι λόγοι να σ' αγαπώ

θα σ' αγαπώ για όσες φορές μου κράτησες το χέρι

λέξεις

Κόπασε ο άνεμος. Για άλλη μια φορά κόπασε.

Είναι μερικές έννοιες που δεν μπορώ να ορίσω τη σημασία τους με λέξεις.
Γνωρίζω τον αντίκτυπό τους από τα συναισθήματα που προκαλούν, από τις αντιδράσεις του σώματός μου, αλλά να τις κλείσω μέσα στα καλούπια των λέξεων δεν μπορώ.

Είναι στιγμές και ώρες που αναρωτιέμαι αν είναι οι λέξεις που ορίζουν τη ζωή μας και αυτές πάλι που την κατευθύνουν.
Και η απάντηση είναι με βεβαιότητα θετική.

Αν και είμαι σίγουρη πως υπάρχει και μια άλλη ζωή, που δεν περιορίζεται από λέξεις και σχήματα και είναι μια ζωή πιο κοντά στα ένστικτά μας και στο θεμελιώδες της ύπαρξής μας.

Απλά αυτή δεν ερμηνεύεται στους άλλους. Ίσως κάποιοι που είναι πολύ κοντά μας να τη διαισθάνονται λόγω της αγάπης, που όταν είναι δυνατή εμπεριέχει την ενσυναίσθηση, αλλά και πάλι είναι εξαιρετικά δύσκολο.

anyway....
τις πιο όμορφές μου λέξεις νύχτες τις ψιθύρισα και σπάνια ζήσανε ως την αυγή

Γη και Ήλιος

Με κρατούσε σφιχτά στην αγκαλιά του προσπαθώντας να με πείσει ότι είμαι ένα όμορφο, αυτόφωτο αστέρι
Εκείνος ήταν το αστέρι
ενώ εγώ διαμαρτυρόμουν γιατί πάντα ένιωθα γη

Γη....Δεν κουβαλώ δικό μου φως....Αν λάμπω, το χρωστώ σ΄εκείνον.
Σε κείνον.
Σ' όλη μου τη ζωή με τα χρώματα της γης θα λάμπω....αρκεί να έχω έναν ήλιο κοντά μου να με φωτίζει

Αλλά και να μην υπάρχει εκείνο το ξένο φως που κάνει τα πάντα όμορφα και ευωδιαστά, μια μικρή λάμψη θα την εκπέμπω....μια μικρή δική μου λάμψη
Έτσι μου λένε οι φίλοι μου... ότι κουβαλώ μια μικρή φλόγα μέσα μου.
Τη διατηρώ αναμμένη , να με φωτίζει στα σκοτάδια
Αλλά εκεί περιορίζεται η δύναμή της

Γιατί για τη λάμψη, την αληθινή ζωή, αυτή που είναι γεμάτη χρώματα και ομορφιές

για μια ζωή γεμάτη ζωή...

Για όλα αυτά χρειάζομαι τον ήλιο μου

Τόσο η γη όσο και ο ήλιος αντλούν νόημα ύπαρξης απ΄τη μεταξύ τους σχέση.
Μπορει ο ήλιος μας να εξέπεμπε το φως του και χωρίς τη γη δίπλα του....αλλά ποιο το όφελος;
Μια άνευ σημασίας λάμψη. Μέσα στο άπειρο του διαστήματος

...ταξιδι στο όνειρο και στη μνήμη

Φοράω μια χάρτινη πεταλούδα περιβραχιόνιο λευκή
όμορφα που σαλεύει πάνω στο χέρι μου!
ακίνητη αφουγκράζομαι τον ανασασμό της
μα μόλις πάω να την αγγίξω με τ΄αλλο χέρι
εκείνη μικραίνει
κι απομακρύνεται

όχι πολύ
ψυχή που δε χάνεται
ένα λευκό πουλί τη γέννησε από δάκρυ

αυτό ήταν το όνειρο , μα η ιστορία ήταν άλλη

ήταν αυτή που χάθηκε στις μνήμες του χρόνου

όλα εκείνα τα
θυμάσαι
που άγγιζα όσο ήμουν κοντά
τα έβλεπα σχεδόν ολοζώντανα μπροστά μου
κι όλο ρωτούσα
κι όλο απορούσα

πώς δεν μπορούσε εκείνη

αφού μαζί τις πλέξαμε τις μνήμες
μαζί φορτώσαμε τα πανέρια μας με αγάπη
μαζί περπατήσαμε στους δρόμους

μαζί

γιατί εγώ τα άγγιζα και τα 'νιωθα κοντά μου;
ενώ εκείνη έμεινε μόνο να σιγοψιθυρίζει
κι αυτό σε μεγάλη ανάγκη
"σ' αγαπάω...
πάντα...
αλλά όλα αυτά με παραμύθι μοιάζουν"


απ' όλες τις μνήμες της έμεινε η αγάπη


δεν καταλάβαινα....έλειπε η απόσταση


αλλά μια μέρα ήρθε....ούτε κατάλαβα την έλευσή της
τόσο διακριτική, τόσο αθόρυβη

και τότε όλα χάθηκαν
χλωμές εικόνες ενός ξένου κόσμου

κι αυτό χωρίς πόνο, χωρίς θλίψη

"όλα σαν παραμύθι μοιάζουν...."

αποστάσεις

Ήταν μικρές ελάχιστες αποστάσεις
που γεννούσαν τις διαθέσεις σου

ακίνητη στεκόμουν και τις μετρούσα

όπως και κείνα τα μικρά δευτερόλεπτα
ή μήπως ήταν ολόκληρα λεπτά ;

που ο νους σου απομάκρυνε το άγγιγμα
και με εξοβέλιζε σ' έναν άλλον κόσμο

τόσο μακριά....τόσο κοντά


οι αληθινές αποστάσεις είναι πάντα στο συναίσθημα
...στη σκέψη που τρέχει κοντά σου
...ακόμη και στο βάθος του βλέμματος

ποτέ δε μετριούνται σε μέτρα, χιλιόμετρα και μίλια


.......................................................................



Κι εσύ αγαπημένε που μου ζητάς ένα μυστικό
για να το διαφυλάξεις στην αιωνόβια ανυπαρξία σου.....

Λες και δεν ξέρω πόσο φλύαρα είναι τα δέντρα

Όλο θροΐζουν....όλο θροΐζουν