διάθεση ταξιδιού

Αυτός ο καιρός με εξωθεί άγρια σε ένα ταξίδι. Και σαν τα μικρά παιδιά που δεν καταλαβαίνουν από απαγορευτικά "μη", θέλω να γεμίσω τον με υλική υπόσταση ταξιδιωτικό μου σάκο - τον άλλον τον κουβαλώ έτσι και αλλιώς μαζί μου - και να τραβήξω κατά κει .

Σήμερα βρήκα ένα παλιό λαδάκι από αυτά που αγοράζει κανείς σε μικρές πλαστικές μπαλίτσες και μυρίζω ολόκληρη ωκεανός. Να είναι αυτή η αιτία του παράξενου ονείρου που είδα πριν λίγο ;

Ο νους μου τρέχει σε μια cote d' azur, αλλά γνωρίζω πως εδώ και πολλά χρόνια η τουριστική ανάπτυξη έχει εξαφανίσει τα άλλοτε γραφικά ψαροχώρια της κυανής ακτής.

Θυμάμαι αντ' αυτής έντονα την costiera amalfitana, μια διαδρομή πάνω σε απόκρυμνα βράχια όπου η θέα σου έκοβε την ανάσα ταυτόχρονα με τη μόνιμη αίσθηση κινδύνου που σου προκαλούσαν οι στροφές φουρκέτες μαζί με τη ριψοκίνδυνη οδήγηση των Ιταλών .

Στη φωτό η Matera, στη Ν. Ιταλία

τα απαραίτητα

Γεμίζω τον ταξιδιωτικό μου σάκο, όμοια με τον ποιητή, και παίρνω μόνο τα απαραίτητα. Δεν είναι πράγματα απτά τα πιο πολλά. Είναι εκείνα που κάποια στιγμή γέμισαν τα μάτια, τη σκέψη, την ψυχή ...

Το μικρό Ναυτίλο (Οδ. Ελ.) με λίγες βιολέτες φυλαγμένες σε μια σελίδα του (νομίζω πως από μόνος του γεμίζει το σάκο)
Το Only Time της Εnya
To Lighthouse at Two Lights και το Ground Swell του Edward Hopper
Το "Δώσε μου δυόσμο να μυρίσω
λουΐζα και βασιλικό..."
Το Air του Bach
Την Αιολική Γη του Βενέζη
Ένα Κυκλαδικό ειδώλιο γυναικείας θεότητας
Το Cafe terrace on the Place du Forum του Van Gogh
To Προφητικόν του Άξιον Εστί, όλο το Άξιον Εστί
Ήλιο ελληνικό και ένα κομμάτι αττικό ουρανό
Το Take this Waltz του L.Cohen
Το σιγανό μουρμουρητό της θάλασσας
Το Terre des Hommes του Exupery

Σίγουρα αν ψάξω θα βρω και άλλο υλικό από αυτό που φτιάχνει όνειρα, αναμνήσεις, ζωή.

Αν και μου φτάνει...Μου φτάνει...Το βλέμμα και το άγγιγμα. Εκείνου.

γυάλινες χάντρες

οι γυάλινες χάντρες πάντα με ξεγελούσαν /όχι όποιες και όποιες...αυτό να το ξεκαθαρίσω / εύκολα θα χάριζα τη γη μου για να τις αποκτήσω/ είναι τα μάτια που δίνουν αξία στα πράγματα / άλλοτε και η ψυχή /όχι πάντα τη σωστή /τα δικά μου έψαχναν πάντα ουρανό/ ελαττωματικά .../

το νησί (που δεν υπάρχει πια)

ανοίγεις τα μάτια μες στο σκοτάδι
της παλιάς ανάμνησης
εικόνα ανεξίτηλη
τα μικρά φωτάκια που αιωρούνται μεταξύ θάλασσας και ουρανού
μοιάζουν πλωτά σημάδια στον αέρα

λίγο μετά
το αλλόκοσμο μαύρο μέσα στην πίσσα νύχτα που ανεβαίνει, όλο ανεβαίνει
μοιάζει να μην έχει τελειωμό
τεντώνεις το λαιμό
κι εκεί που πάει να σε στοιχειώσει η σκοτεινιά και να μη θυμάσαι παρά μόνο αυτήν...
μια ασημένια κορυφογραμμή τρυπάει το σκοτάδι
κάπου πίσω της κρύβεται μία σελήνη

και μετά η ανάβαση
στροφές φουρκέτες
ο αέρας βαρύς σχεδόν σε πνίγει
το σώμα γεμίζει αλμύρα, τα ρούχα κολλάνε

μόλις άγγιξες τη σκοτεινή πλευρά του παραδείσου

the rose

το κουνελάκι

ήταν ένα μικρό κουνελάκι που είχε κλέψει όλη την αγάπη μου, εκείνη που δεν είχα πού να ακουμπήσω
και είναι κάποια κείμενα που γράφουμε, σβήνουμε, δεν ξέρουμε πώς να τα γράψουμε
θέλουμε να τα κρατήσουμε για τον εαυτό μας

τελικά γυρίζουμε σελίδα
στο καλοκαίρι,στο συναίσθημα, στη ζωή μας

Φυσά έξω

μωσαϊκό

Με ένα διάφανο, στα χρώματα της πιο επιθυμητής θάλασσας καφτάνι, κατηφορίζεις τα βράχια για να βρεθείς στην "άλλη" θάλασσα

Το νιώθεις

το αόρατο ψέμα και τη διάβρωση που προκαλεί


Λείοι, σμιλεμένοι βράχοι και η ενδόμυχη επιθυμία μιας λείανσης όμοιας . Πέρα από το χρόνο και τη θέληση

Λίγο πιο δίπλα η ζωή ξεχύνεται με χίλιες μορφές

Ένα παλιά γραμμένο βιβλίο γεμίζει άμμο και αλμύρα και αναμνήσεις ανικανοποίητου

Ο μεταλλικός φάρος

και ο αχός του κύματος που γεμίζει το μυαλό σου την ώρα που φεύγεις