Ζωντανή κραυγή

Ακούς τον άνεμο; Τον έστειλα να σου χαϊδέψει τα μαλλιά. Τον έστειλα να σου ψιθυρίσει στ' αυτί, όσα φοβάμαι να σου πω και κρύβομαι μες στα σκοτάδια. Τον έστειλα να σε νανουρίσει στον ύπνο σου, όταν η νύχτα πέσει. Γλυκόλογα του παρήγγειλα να σου πει και λόγια μυστικά.
Και στο φεγγάρι μίλησα. Του ΄πα να σε φωτίζει, τα βράδια τα σκοτεινά. Να μη φοβάσαι, η μοναξιά να μην σε αγγίζει.

Μετά έτρεξα να κρυφτώ στο δάσος με τα αρχαία δέντρα. Εκεί που δεν θα μπορούν να με βρουν. Εκεί που δεν θα μπορείς να με βρεις.
Κι εκεί βαθιά όπου η κραυγή μου δεν θα ακούγεται, θα μαζέψω το κορμί μου δίπλα στις ρίζες ενός πανάρχαιου δέντρου, θα κλείσω τα μάτια και θα ονειρευτώ όλα εκείνα που ποτέ δε θα'ρθουν, όλα εκείνα που για πάντα χάθηκαν. Και θα κλάψω, θα κλάψω, θα κλάψω μέχρι να στερέψουν τα δάκρυα.

30 Μαϊου 2007

Αποχρώσεις

Για άλλη μια φορά το φως εισβάλλει από κάθε γωνία. Από κάθε σημείο του χώρου στον οποίο βρίσκεσαι.
Έχεις φροντίσει να μην του ανακόπτεις με τοίχους την πορεία του.
Ένα γυάλινο σπίτι.
Προσπαθείς να δώσεις έναν αργό ρυθμό στην αναπνοή σου. Να ξεφύγεις από τον αγωνιώδη ρυθμό του Lacrimosa. Κάνεις προσπάθειες μετρώντας. Αργά και σταθερά. Από το 1 ως το 8 και ξανά.
Ανοίγεις νέους διαδρόμους στη σκέψη σου. Δεν ήξερες ότι μπορούσες να φτιάξεις νέες οδούς διοχέτευσης των σκέψεων και να φράξεις τις παλιές. Δεν είναι εύκολο και χρειάζεσαι βοήθεια, αλλά γίνεται.
Στο βάθος ένα ιστιοφόρο χάνεται στον ορίζοντα. Είναι περίεργο πώς μερικές φορές όλα σου φαίνονται αδύνατα κι άλλες που οι λύσεις είναι τόσο ολοφάνερα μπροστά σου. Είναι τελικά όλα μες στο μυαλό μας;
Γελάς. Γελάς με το ελαττωματικό σου μυαλό. Θα έπρεπε να μπορούσες όχι μόνο να δεις αλλά και να κατατάξεις τις αποχρώσεις χωρίς βοήθεια. Όχι. Όχι να τις κατατάξεις. Θα έπρεπε να μην τις βλέπεις. Μόνο τότε το μυαλό θα ήταν απελεύθερο. Θα έπρεπε να μπορούσες να αναπνέεις χωρίς βοήθεια.
Αναπνοή. Θεμελιώδης ζωτική λειτουργία.
Το τι γνωρίζεις και το τι μπορείς να εφαρμόσεις είναι δύο διαφορετικά πράγματα, για τα οποία μόνο το μυαλό σου αποφασίζει. Ενίοτε αυτόβουλα.

Μερικές ώρες, λεπτά, δευτερόλεπτα πριν...μετράς, ζυγίζεις, ανιχνεύεις...σκύβεις το κεφάλι....όλα είναι ελλιπή. Όλα

28 Μαϊου 2007

Φως

Μικρές ηλιαχτίδες εισβάλλουν ορμητικά στο χώρο.
Αλλάζω γωνία.
Πάντα όλα θέμα γωνίας ήταν.
Είναι.
Οπτικής.

No...no perfect day.
Το μουσικό θέμα...είναι απλά ένα μουσικό θέμα

Μα όπως και άλλη φορά, που ήμουν στο σκοτάδι
μια ηλιαχτίδα μου έδειξε το φως

Μετά ξαναβυθίστηκα στο σκοτάδι

μα ήξερα.... θυμήθηκα
πώς είναι το φως

ακόμη κι όταν είναι πολύ μακριά

και ξέρω ότι δε θα με αγγίξει

όχι υποθέτω...ΞΕΡΩ


το φως, είναι πάντα φως


12 Μαϊου 2007

Τα δικά μου άστρα

Τα δικά μου αστέρια, αυτά που κυριαρχούν στο δικό μου μυαλό όποτε η μνήμη ταξιδεύει σε έναστρες νύχτες τα είδα στη Σίφνο. Έναν Ιούλιο ή έναν Αύγουστο.
Δε θυμάμαι.
Είχαμε την τύχη να βρούμε ένα κατάλυμα για τις διακοπές μας, μακριά από τους κύριους οικισμούς του νησιού, μα με ανυπέρβλητη θέα. Απλό, μικρό, δίχως τις ανέσεις που συνήθως επιζητώ, μα σε μια τοποθεσία μαγευτική, που αναπλήρωνε με το παραπάνω όλα τ' άλλα.
Το δωμάτιό μας κοιτούσε την ανατολή. Απέναντι και προς τα δεξιά είχαμε ως θέα τον οικισμό του Κάστρου. Και μπροστά, ακριβώς μπροστά από το μπαλκονάκι μας ένας υπέροχος, στεγνός, κυκλαδίτικος λόφος κατηφόριζε κατευθείαν προς το πέλαγος. Το μπλε κυριαρχούσε παντού. Το κυκλαδίτικο μπλε. Γιατί έχει διαφορά. Για όσους λατρεύουν αυτά τα μικρά νησάκια τα σκορπισμένα στο κέντρο του Αιγαίου θα με καταλάβουν.
Τις νύχτες λοιπόν, καθώς ήμασταν μακριά από κάθε κατοικίσιμο οικισμό, στη μέση του πουθενά, το σκοτάδι ήταν απόλυτο. Έρεβος. Και καθώς οι νύχτες εκείνες είχαν μία φοβερή διαύγεια, ο ουρανός ήταν κατάσπαρτος από αστέρια. Τέτοιο πράγμα δεν είχα ξαναδεί. Εκατομμύρια, δισεκατομμύρια αστέρια. Για πρώτη φορά ένιωσα τόσο έντονα την ασημαντότητά μου. Το πόσο μικρή ήμουν. Ένα τίποτα. Για πρώτη φορά ένιωσα και τη γη πολύ μικρή μέσα σ' αυτό το σύμπαν. Για πρώτη φορά αν και δεν πίστεψα ποτέ σε εξωγήινους, μου περασε η σκέψη πως δε γίνεται να είμαστε μόνοι σε ένα τόσο αχανές σύμπαν. Καθόμουν για ώρα και αναζητούσα τους αστερισμούς που γνώριζα. Τις δύο Άρκτους. Την Πούλια. Κάποιους άλλους που τα ονόματά τους δε θυμάμαι. Το γαλαξία μας. Και τα ξημερώματα, γύρω στις τέσσερις προσπαθούσα πάντα να ξυπνάω για να δω την ανατολή του Ωρίωνα. Του αγαπημένου κυνηγού Ωρίωνα. Και καθώς το δωμάτιο κοιτούσε την ανατολή, τον είχα πάντα εκεί μπροστά μου. Ολόδικό μου.
Μια φορά θυμάμαι, ήρθε ένα νυχτοπόυλι, να' ταν κουκουβάγια ; κι έκραξε 2-3 φορές ίσα-ίσα για να ξυπνήσω και να μη χάσω πάλι το ραντεβού μου με τ' άστρα.

17 Απριλίου 2007

Πετώντας στ΄άστρα

Προτιμούσε, λέει, να πετάει τις νύχτες.
Με το μικρό μονοθέσιο αεροπλάνο του. Τότε που μπορούσες να μπερδέψεις τα μικρά φωτάκια των χωριών με τ' αστέρια τ' ουρανού. Και του άρεσε να παίζει το παιχνίδι αυτό πιλοτάροντας ανάποδα, μπερδεύοντας το πάνω με το κάτω. Κι ήτανε σαν μια άλλη πολιτεία αυτή εκεί πάνω των άστρων. Γνώριζε ότι ήταν επικίνδυνο. Ήταν πολύ εύκολο να λαθέψει και να χάσει τον προσανατολισμό του. Να μπερδέψει τον ουρανό με τη γη. Μα ήταν ωραίο. Ήταν παιχνίδι. Και γύρω-γύρω γινόταν πόλεμος.

Να' ταν μια τέτοια νύχτα που έπαιζε σαν άλλος "μικρός πρίγκιπας" και που το αεροπλάνο του χάθηκε για πάντα;

(Ο λόγος για τον Αntoine de Saint-Exupery που χάθηκε εκτελώντας μια αναγνωριστική πτήση κατά τη διάρκεια του Β' παγκοσμίου πολέμου)

Παρασκευή 13 Απριλίου 2007

Άνοιξη

Όμορφη που'ναι η μέρα μες στα γαλάζια της
Οι θύμησες γεμίζουν το μυαλό όταν ο χρόνος μένει ακίνητος
Θύμησες από παλιά αρχοντικά
Από στενά μονοπάτια
Από ανθισμένες μπουκαμβίλιες στα φούξια και στα ροζ
Μια σκουριασμένη σιδερένια πόρτα
Καθόμαστε στα πέτρινα σκαλοπάτια
μιας ξεχασμένης αίγλης
Ένα αεράκι μας χαϊδεύει το πρόσωπο
Πιο κάτω είναι η θάλασσα
Η θάλασσα

11 Απριλίου 2007