Το δέντρο μου

Φεγγαροαχτίδες θέλω να κρεμάσω φέτος στο δέντρο μου

προσεχτικά θα τις ακουμπήσω να μην τρυπηθούν και χάσουν το ασημένιο φως τους

και διάφανες γιρλάντες από μικρές μικρές σταγόνες πρωινής δροσιάς

και καρύδια χρυσαφένια να κρέμονται από κόκκινες, μεταξωτές κορδέλες

και καμπανούλες που θα ηχούν παράξενα ντριν ντρον ντριν ντραν ντριν ντριν

καθέ μία και άλλη μελωδία

και ασημένιες τρομπετίτσες που κάθε βράδυ 12 με 3 θα βγάζουνε γλυκές νότες της τζαζ

και τυμπανάκια γιορτινά που θα χτυπάνε μόνα τους να δίνουνε ρυθμό

όχι υποχρεωτικά τον ίδιο

Κουκλάκια, όχι, δε θα βάλω, ούτε μικρά αρκουδάκια

αφού κάθε βράδυ το έχω προσέξει από άλλες φορές

μετά τη μαγική ώρα που όλα ησυχάζουν

έρχονται κρυφά τα ξωτικά και μικρές νεραϊδούλες

να παίξουνε με τα στολίδια, να χορέψουνε με τις νότες

και θέλουνε το χώρο τους

( κι ακόμη όνειρα νιογέννητα, που ακόμη δεν έλαμψαν στο φως της αυγής

αυτά θα μπουν σε κρυφά σημεία

για να μη μου τα πειράξει κανείς)

Εσαεί

Αφήνω τα Κύματα που πολύ μέσα μιλάνε...ίσως περισσότερο απ' όλα; και πιάνω το Ναυτίλο, να μου χαρίσει λίγο φως :

"Σίγουρα θα πρέπει να' ταν μια σταγόνα καθαρού νερού στην παιδική του ηλικία ο ήλιος. Από κει ο τρόπος που λάμπει στα ματοτσίνορα και το δρόσο που κρατά στους τοίχους με τις αγιογραφίες, Ιούλιο μήνα, το καταμεσήμερο.
Αφήνω τη διαφάνεια. Που έτσι και το φέρει η τύχη ν'αγαπήσεις μια κοπέλα, βλέπεις μέσα της: όπως στα ποιήματα.

Εάν υπάρχει ένας τρόπος να πεθάνεις χωρίς ν' αφανίζεσαι - είναι αυτός: μία διαφάνεια όπου τα ύστατα συστατικά σου - δρόσος, φωτιά- όντας ορατά για όλους, έτσι κι αλλιώς, θα υπάρχεις κι εσύ εσαεί." [Ο.Ε.]


Περνώντας μέσα από τα φωτεινά σας μονοπάτια.....σαν ένα χρέος

Από τα κύματα

[ Εν' άστρο πέρναγε μέσ' απ΄τα σύννεφα κάποια νύχτα κι εγώ είπα στ' αστέρι :"Κάψε με" ]



"Τα κύματα", Β. Γουλφ

Σχόλιο

Φτιάχνω έναν πλασματικό χώρο με όσο φως μου είναι απαραίτητο

Το πολύ πληγώνει..... τα μάτια.....

" Ας γυρίσουμε λοιπόν τις σελίδες, κι εγώ θα προσθέσω, για να διασκεδάσεις, ένα σχόλιο στο περιθώριο"

Ένα σχόλιο στο περιθώριο....

Τελευταία νιώθω την ύπαρξή μου σαν σχόλιο στο περιθώριο.

κρεμεζιές χάντρες σα δροσοσταλίδες ανατέλλοντος ήλιου

προσφορά

χλωμές φεγγαροαχτίδες κρυμμένης πανσελήνου

το ζητούμενο

κατακερματισμένο το χωρίς υπόσταση σώμα

δε ζητά

δε ζητά

ούτε το άλλο το κατασπαταλημένο πνεύμα

που έρμαιο των κυμάτων

αναζητεί μονο την ηρεμία στην απόγνωση

και πλάθει χρώματα

φρέσκα χρώματα, ζωηρά

σε μια ύπαρξη πέρα από αυτήν

όπου το φως αγκαλιάζει την άβυσσο

σε μια μη πραγματικότητα

στο μεταξύ παίρνω όλες τις συννεφένιες μου στολές

και τις τακτοποιώ ανάλογα με την απόχρωση

τις κρύβω μέσα σε ομιχλώδη βαλτοτόπια

εκεί που μόνο εγώ θα ξέρω να τις βρω

κι εδώ εξαντλείται ο εγωισμός μου

στη διεκδίκηση του γκρίζου

Παράξενο....σα να ένιωσα μια αύρα μέσα στην ανυπαρξία...

Ψεύτικη ήταν

Είναι κάτι αίθρια που βλέπουνε στο Νότο τώρα το χειμώνα

γεμάτα από άνθη

....συνηθισμένα.... πιο εξεζητημένα

αλλά πάντως άνθη

Με αραχνοϋφαντα πανιά χωρίζεται ο χώρος από τ' άλλα, τα πιο εσώτερα μέρη

για να μη λείψει κι από εκεί η ευωδιά τους, το φως του ήλιου

Και ξάφνου μια σκια πλανιέται, σ' αυτούς τους χώρους τους πολύ δικούς

μια σκια δύσοσμη που παντού αφήνει μια ενοχλητική σκόνη

σκόνη που μπορεί να κάτσει παντού

να βεβηλώσει με την ασκήμια της την ομορφιά

Γυμνή αισθάνθηκα στην αρχή

γυμνή και ανίκανη να προστατεύσω

...το αίθριο....τα λουλούδια...

Μετά κατάλαβα πως δεν είναι δύσκολο να αποτινάξεις τη σκόνη

Θέλει απλά μια ιδιαίτερη ικανότητα

[ Ένας ραβίνος είχε μια συζήτηση με τον Κύριο για τον Παράδεισο και την Κόλαση.
"Θα σου δείξω την Κόλαση", του είπε ο Κύριος και τον οδήγησε σ' ένα δωμάτιο που είχε στη μέση ένα μεγάλο στρογγυλό τραπέζι. Οι άνθρωποι που κάθονταν γύρω απ΄το τραπέζι ήταν πεινασμένοι και απελπισμένοι. Στη μέση του τραπεζιού βρισκόταν ένα τεράστιο καζάνι με νόστιμο φαγητό που μύριζε τόσο καταπληκτικά, ώστε το στόμα του ραβίνου γέμισε σάλιο. Όσοι κάθονταν στο τραπέζι κρατούσαν από ένα κουτάλι με πολύ μακρύ χέρι. Παρόλο που τα κουτάλια έφταναν ίσα ίσα το καζάνι, τα χερούλια τους ήταν πιο μακριά απ' τα μπράτσα των ανθρώπων που τα κρατούσαν: έτσι κανένας τους δεν μπορούσε να φάει, γιατί του ήταν αδύνατο να φέρει το φαγητό ως τα χείλη του. Ο ραβίνος είδε ότι η δυστυχία τους ήταν πραγματικά τρομερή.
"Τώρα θα σου δείξω τον Παράδεισο", είπε ο Κύριος, και μπήκαν σ' ένα άλλο δωμάτιο, ακριβώς το ίδιο όπως το πρώτο. Κι εκεί υπήρχε το ίδιο μεγάλο στρογγυλό τραπέζι, το ίδιο καζάνι με φαγητό. Οι άνθρωποι εδώ, όπως και οι προηγούμενοι, κρατούσαν τα ίδια κουτάλια με μακριά χερούλια- εδώ όμως όλοι ήταν καλοφαγωμένοι και παχουλοί, γελούσαν και συζητούσαν. Ο ραβίνος δεν καταλάβαινε.
"Είναι απλό, αλλά απαιτεί μια συγκεκριμένη ικανότητα", είπε ο Κύριος. "Σ' αυτό το δωμάτιο, βλέπεις, έμαθαν να ταϊζουν ο ένας τον άλλον". ]


Μία χασιδική παραβολή από το " Η μάνα και το νόημα της ζωής" του Ίρβιν Γιάλομ