δάκρυ

Ένα δάκρυ ακολουθεί την καμπύλη της κόγχης
μοιάζει δροσερό καθώς χαράσει το βελούδινο μονοπάτι του προς τη μοναξιά της στιγμής
δεν είναι θλίψη

Κλίνω το ρήμα της υπόσχεσης: αθετώ, αθετείς, αθετεί...

ψυχή μου

Σε ακουμπώ στο στήθος και με αποκαλείς "ψυχή μου"
κι είσαι εσύ εκείνη την ώρα η ψυχή μου

Πρόγευμα στου Τίφανυ

"...μια ευαίσθητη, χαριτωμένη alley cat που πίσω από την κάθε της κίνηση κρύβει τόση αθωότητα, όση και ελαφρότητα, τόση ευαισθησία όση σκληρότητα, τόση παιχνιδιάρικη διάθεση όση και τραγικότητα, τόσο ρομαντισμό όσο και κατ' ανάγκη ορθολογισμό."

Η πολύ πετυχημένη περιγραφή αναφέρεται στην ηρωίδα αγαπημένης μου ταινίας, στη Holly Golightly, που πρωταγωνιστει στο "Πρόγευμα στου Τίφανυ", το οποίο ξαναπαίζεται αυτήν την εποχή στους κινηματογράφους
(πίσω από την περιγραφή αυτή...διάβασα και κάτι άλλο)
Δεν το θεωρώ περίεργο που είναι απο τις αγαπημένες μου ταινίες αλλά και νουβέλες.

Η διαφορά είναι ότι στο βιβλίο η Holly δεν βρισκει το γάτο της, ούτε και ενώνεται με τον νεαρό συγγραφέα....το τέλος είναι διαφορετικό

Η περιγραφή ανήκει στη Φ.Σίμου στο Pass to Port

Και μία διευκρίνηση...Παρατήρησα ότι τα σχόλια στη συγκεκριμένη ανάρτηση άλλοτε φαίνονται και άλλοτε όχι. Δεν υπάρχει απόκρυψη, απλά κάποια δυσλειτουργία του Blogger

ανάμνηση

δύο λόφοι που όλο και μικραίνουν, μικραίνουν, όσο να πάρει τη στροφή το πλοίο και να χαθούν τελείως από τα μάτια
όσο να γίνουν ανάμνηση...εικόνα χάρτινη, στιγμή στο χρόνο
λίγο πιο πέρα ο Αϊ- Δημήτρης, ξεκομμένος απ όλα τα εγκόσμια,με το μελίσσι να ζουζουνίζει και το άγριο θυμάρι να σκορπάει παντού την ευωδιά του
τόσο κοντά σε μια μοναχική παράδεισο, όπου ο άνεμος διαρκώς ανασαλεύει τους παλμούς της καρδιάς
σφαλίζω τα μάτια κι
ένα κροτάλισμα από μικρά γκρίζα βοτσαλάκια γίνεται όλη μου η σκέψη
σ' ένα παιχνίδι με το κύμα

ήταν μια στάλα φωτός αυτή που με βάφτισε σ' αυτούς τους τόπους κι ένιωσα λιογέννητη
μα τα όνειρα πολύ στέρεα για ένα νου που έμπαζε από παντού ανέμους

Μια μικρή κλωστή σιωπής μπλεκεί ανάμεσα στο νυν
μια αγεφύρωτη απόσταση
και μια κενότητα

ξάγρυπνη δίπλα σε γράμματα μετρώ τον κάθε χτύπο χωριστά
λίγο πιο πέρα
λίγο πιο πέρα

μετά.....με την αυγή....
μια ηρεμία εκεί στο απέναντι με βγάζει τελείως εκτός
τότε αρχίζω να πλέκω παράξενα σενάρια

αναζητώντας
εκείνο το βαθύτερο νόημα

όχι την τοποθεσία του.....
την ύπαρξή του

Όνειρα φτιαγμένα με στέρεα υλικά δημιουργούν την απορία

....μπορείς να χτίσεις τα όνειρα ;

Ίσως κάποια από αυτά να χτίζονται...μα τα δικά μου πετάνε ανάμεσα σε σύννεφα, αγγίζονται σε αστροφώτιστες νύχτες, γεννιούνται μέσα στο μυαλό και υλοποιούνται απ' ό,τι πιο άυλο

Θυμάμαι τους γλάρους σ' ένα νησί...κάτι απροσδόκητο προσπαθούσε να ξυπνήσει το κρώξιμό τους

κάτι μακρινό....που όμως υπήρχε... πάντα

ένα αίσθημα ελευθερίας...όχι από τους άλλους, αλλά από τον ίδιο μου τον εαυτό

Έπρεπε να πραγματοποιηθεί κάθε ψεύτικη πλάνη, να πάρει σάρκα και οστά...για να καθαρίσει το βλέμμα, να μπορέσει να ατενίσει καθαρό τον ορίζοντα...για να σταθώ ξανά γυμνή στον άνεμο δίχως προκαταλήψεις, δίχως το βάρος ξένων πεποιθήσεων, δίχως ενοχικές συνειδήσεις...

αληθινή, ακέραιη ....αναγεννημένη

Δεν παρατηρούσα αγάπη μου τον χειρισμό των σκοινιών...εσένα παρατηρούσα...τη δύναμή σου, την επιδεξιότητά σου, τη σβελτάδα των κινήσεων

Ούτε τη θάλασσα έβλεπα...χανόμουν στη δική σου θάλασσα των ματιών.

Θυμάμαι και κάτι νύχτες γεμάτες αστέρια...νύχτες που ήθελα ένα σύμπαν δικό μου...ναι, ένα ολόκληρο σύμπαν (παιδική απληστία), με ηλιακά συστήματα, πλανήτες, δορυφόρους, διάττοντες...[κάποιοι περσινοί φίλοι που θα το διαβάζουν αυτό, ακόμη θα γελούν...τρυφερά ελπίζω...και μετά θα πιουν ενα ποτό και για μένα ;) ...άλλωστε είπαμε...έφηβη ήμουν..]

Ένα σύμπαν που το ήθελα δικό μου μόνο και μόνο για να το χαρίσω εκεί που θα αγαπούσα. Όχι για να ζητήσω ανταλλάγματα, ούτε εχέγγυα ( τι εχέγγυα να ζητήσεις στην αγάπη;) ούτε για να ακούσω ευχαριστώ, αλλά για να έχει εκείνος κάτι τόσο όμορφο δικό του.

....κάτι τόσο όμορφο δικό του...ένα σύμπαν

Ξέρω ...πέρσι είχε γραφτεί καλύτερα...

είχα γράψει κι άλλα ....θυμάμαι

κρύσταλλοι που χύνονται σε διάφανη αλληλουχία....

όμως μες στο σκοτάδι

κάτι αδιόρατο σε οδηγεί πάλι εκεί στην άκρη της προσωπικής σου αβύσσου

αυτή η εγγύτητα του χρώματος με το κενό ....

και μια πορτοκαλιά φέτα στον ορίζοντα της δύσης επαναφέρει τη διαχωριστική γραμμή

όταν

μικρές διάφανες δροσοσταλίδες κυλούν αφήνοντας κρυστάλλινους ήχους σαν μακρινή ηχώ

σ΄ένα ονειρικό σύμπαν απόλυτα υπαρκτό

με τέμνοντα ουράνια τόξα πάνω σε γκρίζους δορυφόρους