κύμα

- Γράψε για κάτι άλλο...

Ναι....για κάτι άλλο...καταλαβαίνω...

Είναι πολλά τα άλλα που με απασχολούν κάθε μέρα....

Αλλά εδώ θέλω να θυμάμαι το κύμα...

τη δική του εικόνα θέλω να φέρνω στο νου κάποτε

...και κυρίως.... τη στιγμή που τη γέννησε....

Μια καμπύλη που γεννιέται και παίρνει σχήμα στους πιο φυσικούς ρυθμούς ....

ένα κύμα γίνεται και η σκέψη μου...

για όσο χρειάζεται να διαλυθεί σε κατάλευκο αφρό στην ακτή...

5 δευτερόλεπτα....10....τι σημασία έχει !

πόσα κύματα δεν είδα στη ζωή μου

....τα είδα ;

τα μάτια δε βλέπουν πάντοτε...

χαζορομαντική!....μμμμ....ίσως....

υπό ειδικές συνθήκες

τότε που μπορώ...τότε που μπορώ να βλέπω μια απόλυτα συνηθισμένη εικόνα και να νιώθω όλη τη μαγεία της

- Δε σ'αγαπάω καθόλου.

- Εγώ σ'αγαπάω πολύ.

- Κι αν λέμε και οι δύο ψέματα ;

διαβάζοντας....

Σε ένα μάλλον ελαφρύ ανάγνωσμα, που όμως με συντρόφεψε τις τελευταίες μέρες ξεκουράζοντας το νου από άλλες σκέψεις, διαβάζω :

" Όταν παίρνεις μια απόφαση ζωής, δεν αναρωτιέσαι αν μπορείς να ζήσεις με κάποιον, αλλά αν μπορείς να ζήσεις χωρίς αυτόν."

Πράγματι. Κάπως έτσι πρέπει να είναι. Όλα τα άλλα είναι συμβιβασμοί που εξυπηρετούν διάφορες σκοπιμότητες.

Δεν είναι που δεν μπορούμε να ζήσουμε και μόνοι μας...... Μπορούμε.

Αλλά όταν βρίσκουμε εκείνο το πρόσωπο , το ξεχωριστό για τον καθένα μας, που με έναν δικό του τρόπο μπορεί να μας αγγίζει και να λαμπρύνει τη μέρα μας, η ζωή αποκτά άλλο νόημα. Μπαίνει σε άλλη διάσταση. Κι ίσως μόνο τότε να νιώθουμε στ΄αλήθεια ζωντανοί.

για τα λάθος λόγια

με μια ανάσα. έτσι θέλω να σου μιλήσω. με μια ανάσα. πονούσα.έναν πόνο βαθύ, εσωτερικό. αλλά δεν θέλω να μιλήσω γι' αυτό. κι είχα ανάγκη από μια άλλη μνήμη.μακρινή. τόσο μακρινή που δεν ξέρω πια αν μου ανήκει. μια μνήμη γλυκιάς παρηγοριάς. δεν την βρήκα.προσπάθησα. όλες οι εικόνες ήταν εκεί. αλλά κενές. κενές.
αυτό σου είπα. έλειπε το συναίσθημα. κι αφού δεν υπάρχει εκείνο, έδιωξα και τα λόγια.


θυμήθηκα τα καπελάκια μας. φτηνά. ασήμαντα. όμως κάτω από το γείσο τους ανταλλάξαμε ζεστά φιλιά. είναι εκεί και μας περιμένουν. ασήμαντοι μάρτυρες μιας ζεστής μέρας που κρύψαμε τα φιλιά μας από τον ήλιο.
στο δρόμο σου είχα παραπονεθεί πως ξέχναγες να μου κρατάς το χέρι. και τιμωρώντας με γλυκά, το έσφιξες τόσο δύνατα που πόνεσα.
λίγο...ίσα-ίσα για να καταλάβω την αγάπη

Ήτανε μια φορά μάτια μου...

ψάχνοντας για ένα τραγούδι του θαλασσινού ποιητή (το βρήκα...δεν είναι που δεν το βρήκα)...αλλά...αλλά..

δεν είναι η ώρα του....

έπεσα πάνω εδώ.... και απλά δεν μπόρεσα να φύγω

ναι....ήτανε μια φορά μάτια μου που κάποιος μου 'λεγε ιστορίες από σελίδες ξεχασμένες, για καπετάν -Μιχάληδες και Διγενήδες ....και οι μύθοι ζωντάνευαν μπροστά μου..... και αποκτούσαν φωνή και σώμα και πάθη ανθρώπινα
και φτάνανε μέχρι το σήμερα... και όλα γινότανε ένας μύθος.... κι εκείνος γινότανε ένας μύθος....γιατί τι άλλο συντηρεί έναν μύθο, παρά η πίστη μας σε αυτόν..

όμορφους στίχους που έχει το τραγούδι....!


"Ήλιε μου φώτισέ τον φεγγάρι μου
πάνε και μίλησέ του για χάρη μου
Γυρίζει κι αρμενίζει καλέ στα πέλαγα
τους πειρατές θερίζει καλέ και τους χαλά
Στον ήλιο στο φεγγάρι και στη βροχή
και μένανε μ' αφήνει έρμη και μοναχή "

μερικές μνήμες φέρνουν το χαμόγελο.... πιο λαμπερό κι από μια καλοκαιρινή μέρα...
μ'αυτό το χαμόγελο μ'αρέσει να θυμάμαι


κι αν ανήλικη μοιάζει πάλι η γραφή (μα δε θα ενηλικιωθεί ποτέ ;)
είναι που μ'αρέσει να οδηγώ το νου σε εκείνους τους άλλους κόσμους

σήμερα

Χαζεύω έναν γαλάζιο φάκελο, που αποπνέει ηρεμία, μια ξένη φωνή μου θυμίζει μέσα από ένα παραμύθι πως μόνο με ερωτήσεις προχωράμε, οι απαντήσεις παραείναι στατικές, πρέπει πάντα να γεννάνε μια νέα ερώτηση....

Δεν πολυσκοτίζω το μυαλό μου. Το βάρος της σημερινής μου μέρας χώρεσε σε τρεις λέξεις.

Μου αρκεί.

σ'εκείνο το άλλο σύμπαν

Μια νύχτα σιωπηλή, τότε που θα' χουν λιγοστέψει τα λόγια, αλλά όχι και η αγάπη, κρυφά θα φύγω, δε θα με καταλάβεις, να βρω το δρόμο για εκείνο το παράλληλο σύμπαν, εκεί που χάθηκαν όλα τα μυνήματα του έρωτά μας.

Θα τα μαζέψω ένα-ένα να τα φυλάξω για τις δίχως μνήμη μέρες....με όλα τους τα λάθη και με όλες τους τις αλήθειες, εκείνες που ποτέ δε χώρεσαν σε λέξεις.

Μετά θα γυρίσω ανεπαίσθητα κοντά σου, είπαμε δε θα με καταλάβεις, να με διορθώσεις, να με αγαπήσεις