Rain

Βρέχει. Βρέχει αληθινά και δυνατά και μια ομάδα ενήλικων παιδιών παίζει μπάλα κάτω από το χαμηλό φως του δρόμου . Αυτή είναι η εικόνα. Και η μουσική απλά επειτείνει τη μαγεία της στιγμής. Και είναι ατελείωτη. Κι όλα αυτα δε συμβαίνουν έξω στο δρόμο, αλλά σε μία σκηνή.

Έτσι κλέινει το Rain του Cirque Eloize

Πριν από μερικά χρόνια ήταν το Excentricus, αργότερα το Nomade που δε θυμάμαι για ποιον λόγο δεν το είδα και τώρα το Rain. Όλα παραστάσεις του συγκεκριμένου τσίρκου, που μόνο τσίρκο δεν είναι με την κλασική έννοια του όρου. Είναι ένα παράξενο μίγμα όπου τα ακροβατικά μπερδεύονται με τη θεατρική παράσταση, η μουσική παίζει κυρίαρχο ρόλο,το ίδιο και ο φωτισμός και τα κοστούμια δένουν με τη σειρά τους αρμονικά για να συμβάλλουν στη μαγεία της στιγμής.

Είναι λίγα τα θεάματα που παίρνουν θέση στη μνήμη σαν πολύ ιδιαίτερες εμπειρίες. Το Rain είναι μία από αυτές. Και το μόνο που με θλίβει είναι που δεν μπόρεσα να το μοιραστώ.

παλάτια-κελιά

(Δεν) μου τάζει παλάτια - κελιά, ενώ με τυλίγει με το κορμί του να με ζεστάνει από τη σκοτεινιά της κρύας νύχτας. Δεν είναι μόνο το κρύο που ζητά την αγκαλιά, είναι και το σκοτάδι. Δεν είναι μόνο το γέλιο που θέλει το φιλί, είναι και το δάκρυ.

Κάτω από τη γέφυρα - δε θέλει να μου μιλά....όχι, σήμερα - κάτω από τη γέφυρα.....σιωπή λοιπόν..... κρύβουμε τα κορμιά μας, ενώ αφήνω τις σκέψεις μου πολύχρωμους χαρταετούς να ταξιδεύουν κάτω από τα άστρα. Και καθώς αυτές χάνονται μαζί με όλες τις έγνοιες, γαληνεύω....γαληνεύω...και κοιμάμαι....

Όχι δεν έχει σύννεφα ο ουρανός μου.

( Χτες, αγάπη μου, ονειρεύτηκα τους πιο έναστρους ουρανούς.... και ήμουνα κοντά σου.
Τόσο λαμπερά άστρα, τόσο ευδιάκριτοι όλοι οι αστερισμοί σε κείνον τον ξένο τόπο ...!!!)

Η πάχνη της αυγής μάς ξυπνά και με σπρώχνει πιο βαθιά στην αγκαλιά σου


Απόκληροι.... ζούμε το φόβο μας πέρα από το νόμο και πετάμε το θάρρος μας σε όλο πιο αληθινά βήματα. Από το σήμερα στο αύριο
Μια φωτιά που καίει, η ζωή. Μέχρι την τελευταία σπίθα.


Σου έχω πει για τον δικό μου πλανόδιο ;
Σάββατο πρωί...εγώ κι ο ήλιος στο σεργιάνι....και ξάφνου εκεί...οδηγημένη στα τυφλά μου βήματα.... ένας βρόμικος κουρελής, τα κουρέλια σε όλα τα χρώματα του ουράνιου τόξου, μια γενειάδα σαν το Θεό - έλα τώρα μη με κοροϊδεύεις, πάντα με γενειάδα δεν παριστάνουν το Θεό ; -μα τι όμορφος που ειναι; ....σαν παραδείσιο πουλί μέσα σε τόση ομοιομορφία .... ένα φλάουτο στο στόμα, και γύρω του 5-6 τεράστιοι σκύλοι, Θεέ μου τι μεγάλοι σκύλοι!!!

σα να έχουνε μαγευτεί.....

Μμμμμμ.... Ο μαγεμένος αυλός....Ο μαγεμένος αυλός του 21ου αιώνα....


Ήθελα να κάτσω να τον ακούω για ώρες. Για ώρες....

Και θα μπορούσα να γράφω για ώρες....για ώρες...

Γιατί σ'αυτό το παραμύθι βούτηξα μέσα. Εικόνες, όνειρα, αναμνήσεις....όλα μπλέχτηκαν γλυκά.

Ευχαριστώ τη Λίνα που με κάλεσε σε αυτο το παιχνίδι των λέξεων. Αρχικά νόμιζα πως δεν μπορούσα να γράψω κατά παραγγελία, μια που γράφω ημερολογιακά και όχι παράγοντας λογοτεχνικά κείμενα, έστω και απλά...αλλά σήμερα μου φάνηκε μάλλον εύκολο.

Οι λέξεις που έπρεπε να εντάξω ήταν οι λέξεις: σύννεφα, δάκρυ, κελί, φωτιά, νύχτα

Αν θέλουν το συνεχίζουν οι genna, pixie και kioy με τις λέξεις : αδράχτι, σεληνόφως, κοχύλι, σύρτης, ξερολιθιά. Αν θέλουν...αν έχουν διάθεση...

κύμα

- Γράψε για κάτι άλλο...

Ναι....για κάτι άλλο...καταλαβαίνω...

Είναι πολλά τα άλλα που με απασχολούν κάθε μέρα....

Αλλά εδώ θέλω να θυμάμαι το κύμα...

τη δική του εικόνα θέλω να φέρνω στο νου κάποτε

...και κυρίως.... τη στιγμή που τη γέννησε....

Μια καμπύλη που γεννιέται και παίρνει σχήμα στους πιο φυσικούς ρυθμούς ....

ένα κύμα γίνεται και η σκέψη μου...

για όσο χρειάζεται να διαλυθεί σε κατάλευκο αφρό στην ακτή...

5 δευτερόλεπτα....10....τι σημασία έχει !

πόσα κύματα δεν είδα στη ζωή μου

....τα είδα ;

τα μάτια δε βλέπουν πάντοτε...

χαζορομαντική!....μμμμ....ίσως....

υπό ειδικές συνθήκες

τότε που μπορώ...τότε που μπορώ να βλέπω μια απόλυτα συνηθισμένη εικόνα και να νιώθω όλη τη μαγεία της

- Δε σ'αγαπάω καθόλου.

- Εγώ σ'αγαπάω πολύ.

- Κι αν λέμε και οι δύο ψέματα ;

διαβάζοντας....

Σε ένα μάλλον ελαφρύ ανάγνωσμα, που όμως με συντρόφεψε τις τελευταίες μέρες ξεκουράζοντας το νου από άλλες σκέψεις, διαβάζω :

" Όταν παίρνεις μια απόφαση ζωής, δεν αναρωτιέσαι αν μπορείς να ζήσεις με κάποιον, αλλά αν μπορείς να ζήσεις χωρίς αυτόν."

Πράγματι. Κάπως έτσι πρέπει να είναι. Όλα τα άλλα είναι συμβιβασμοί που εξυπηρετούν διάφορες σκοπιμότητες.

Δεν είναι που δεν μπορούμε να ζήσουμε και μόνοι μας...... Μπορούμε.

Αλλά όταν βρίσκουμε εκείνο το πρόσωπο , το ξεχωριστό για τον καθένα μας, που με έναν δικό του τρόπο μπορεί να μας αγγίζει και να λαμπρύνει τη μέρα μας, η ζωή αποκτά άλλο νόημα. Μπαίνει σε άλλη διάσταση. Κι ίσως μόνο τότε να νιώθουμε στ΄αλήθεια ζωντανοί.

για τα λάθος λόγια

με μια ανάσα. έτσι θέλω να σου μιλήσω. με μια ανάσα. πονούσα.έναν πόνο βαθύ, εσωτερικό. αλλά δεν θέλω να μιλήσω γι' αυτό. κι είχα ανάγκη από μια άλλη μνήμη.μακρινή. τόσο μακρινή που δεν ξέρω πια αν μου ανήκει. μια μνήμη γλυκιάς παρηγοριάς. δεν την βρήκα.προσπάθησα. όλες οι εικόνες ήταν εκεί. αλλά κενές. κενές.
αυτό σου είπα. έλειπε το συναίσθημα. κι αφού δεν υπάρχει εκείνο, έδιωξα και τα λόγια.


θυμήθηκα τα καπελάκια μας. φτηνά. ασήμαντα. όμως κάτω από το γείσο τους ανταλλάξαμε ζεστά φιλιά. είναι εκεί και μας περιμένουν. ασήμαντοι μάρτυρες μιας ζεστής μέρας που κρύψαμε τα φιλιά μας από τον ήλιο.
στο δρόμο σου είχα παραπονεθεί πως ξέχναγες να μου κρατάς το χέρι. και τιμωρώντας με γλυκά, το έσφιξες τόσο δύνατα που πόνεσα.
λίγο...ίσα-ίσα για να καταλάβω την αγάπη

Ήτανε μια φορά μάτια μου...

ψάχνοντας για ένα τραγούδι του θαλασσινού ποιητή (το βρήκα...δεν είναι που δεν το βρήκα)...αλλά...αλλά..

δεν είναι η ώρα του....

έπεσα πάνω εδώ.... και απλά δεν μπόρεσα να φύγω

ναι....ήτανε μια φορά μάτια μου που κάποιος μου 'λεγε ιστορίες από σελίδες ξεχασμένες, για καπετάν -Μιχάληδες και Διγενήδες ....και οι μύθοι ζωντάνευαν μπροστά μου..... και αποκτούσαν φωνή και σώμα και πάθη ανθρώπινα
και φτάνανε μέχρι το σήμερα... και όλα γινότανε ένας μύθος.... κι εκείνος γινότανε ένας μύθος....γιατί τι άλλο συντηρεί έναν μύθο, παρά η πίστη μας σε αυτόν..

όμορφους στίχους που έχει το τραγούδι....!


"Ήλιε μου φώτισέ τον φεγγάρι μου
πάνε και μίλησέ του για χάρη μου
Γυρίζει κι αρμενίζει καλέ στα πέλαγα
τους πειρατές θερίζει καλέ και τους χαλά
Στον ήλιο στο φεγγάρι και στη βροχή
και μένανε μ' αφήνει έρμη και μοναχή "

μερικές μνήμες φέρνουν το χαμόγελο.... πιο λαμπερό κι από μια καλοκαιρινή μέρα...
μ'αυτό το χαμόγελο μ'αρέσει να θυμάμαι


κι αν ανήλικη μοιάζει πάλι η γραφή (μα δε θα ενηλικιωθεί ποτέ ;)
είναι που μ'αρέσει να οδηγώ το νου σε εκείνους τους άλλους κόσμους