Πέμπτη, 11 Οκτωβρίου 2007



Μια διαρκής επανάληψη στο δίχως νόημα
Ένα αύριο γυμνό
Μια αγάπη τόσο έντονα αντιληπτή, τόσο ξεκάθαρα εκφρασμένη
σαν χρωματική έκρηξη σε σκοτεινό ουρανό
και τόσο αδύναμη να ζήσει
(ακόμη δεν τολμώ να πω " αδύνατο" )
Μια γνώση ρεαλιστικά ισοπεδωτική
Άραγε γι' αυτό η απέχθεια γι' αυτήν;
Ζωή χωρις γνώση, στερείται ελάχιστα
Ζωή χωρίς όνειρο;
Ελπίδα ;
Μόνο μια απουσία.
Το όνειρο μιας καταιγίδας γεννιέται μέσα μου.
Όταν όλα χάνονται, διαλύω τον εαυτό μου
εις τα εξ ων συνετέθη
αναζητώντας μια δύναμη εντός
που δεν....
απλά δεν....
Σε κανένα αύριο .....

2 σχόλια:

iLiAs είπε...

Εχεις δίκιο melissaki!
Το αύριο είναι γυμνό..περιμένει εμάς, να το ντύσουμε με τις
σκέψεις μας, με τα όνειρα μας, με τα σχέδιά μας.
..όσο για την ανεκπλήρωτη αγάπη που μιλάς..πονάει, το ξέρω, το νιώθω.

Είθε το αποψινό βράδυ, να κυλήσει με ξαστεριά στη ψυχούλα σου,
να κυλήσει σαν ήσυχο ρυάκι πριν βγει στη μεγάλη θάλασσα.

elmelissa είπε...

Πάντα εκεί... με τον τρυφερό σου λόγο...Σ' ευχαριστώ !

Καλή σου νύχτα, Ηλία!
Όμορφη να'ναι και γλυκιά!