Τετάρτη, 25 Μαρτίου 2009

μέρες η



Έβρεχε κι έκανε κρύο όταν πήγαμε να σταθούμε στην άκρη της αποβάθρας περιμένοντας.
Δεν προσέξαμε τις συστάσεις για τη σωστή θέση της αναμονής μας και έπρεπε να τρέξουμε όταν λίγο αργότερα μας προσπέρασε και το τελευταίο βαγόνι του τρένου.
Έτσι απλά μια εικόνα οδήγησε τη μνήμη προς τα πίσω.
Λίγο μετά περνούσαμε δίπλα από την Ο2. Μέχρι εκεί θυμάμαι.

Δυο αδέρφια κάθονταν απέναντι με τον ηλικιωμένο πατέρα τους. Κανένας δε μιλούσε. Ο ένας βουτηγμένος στην ανάγνωση του καταλόγου, η άλλη στο εξώφυλλο του cd που μόλις αγόρασε και ο τρίτος στην εφημερίδα του. Τρεις άνθρωποι που για άγνωστο λόγο προσπαθούσαν να αμβλύνουν τη μοναξιά με την εγγύτητα των σωμάτων στον ίδιο χώρο.
Υποχρέωση ; Συνήθεια ;
Κάποιες φορές νιώθω την ύπαρξη καθρεφτών αναγκαία.

Ένα πεζουλάκι λίγα εκατοστά από το έδαφος και όμορφα βαμμένα κάγκελα ψάχνουν για ένα φιλί. Δεν είναι εκεί. Όμως ο δρόμος απέκτησε ζωή. Υπάρχει.


If it be your Will.....όλες οι μουσικές δικές σου

6 σχόλια:

genna είπε...

ίσως, λέω κάποιες φορές να είναι ανάγκη,
η θύμηση να φτάνει μόνο μέχρι κάπου...

καλό Σ/Κ κοριτσάκι!

φιλιά!

ΝΜ είπε...

Κατ'εμέ από τα πιο εικονοπλαστικά κείμενα που έχεις γράψει. Θα έλεγα άκρως μυθιστορηματικό. Μου άρεσε ιδιαίτερα η σκηνή των τριών ανθρώπων που ταυτόχρονα διαβάζουν, βουβή κι απόλυτα συμμετρική όσον αφορά στην στάση και κίνηση (μάλλον ακινησία) των σωμάτων.

Melian είπε...

Καλημέρα, genna!

Σωστο ό,τι γράφεις. Αλλωστε ο νους μας έχει την ικανότητα να απωθει τις μη ευχάριστες αναμνήσεις

Melian είπε...

Η ματια του φωτογράφου.
Αυτην "διάβασα" στο σχόλιό σου, Νίκο :)
Υπήρχε συμμετρία στο τρίο που αναφέρω. Οφείλω να την ομολογήσω. Στη στάση, στην αδιαφορία, στη μοναχικότητα.
Η κοπέλα μου την χάλαγε ίσως λίγο. Το βλέμμα της...Κουβαλούσε μία δόση ανησυχίας και ανικανοποίητου.

Γι'αυτο και αναφέρω τους καθρέφτες. Θα έπρεπε να μπορούσε να δει τον εαυτό της. Τους άλλους . Θα έπρεπε να μπορούσε να σηκωθει....Και να χαλάσει τη συμμετρία

Caesar είπε...

Όλα σαν να ψάχνουν για ένα φιλί!
Από μένα το έχεις πάντως:)

Melian είπε...

Πάντα ηξερες πού να εστιάζεις την προσοχή σου, Caesar :)
Κι η αλήθεια ειναι πως όλο το κείμενο αναπολούσε ένα φιλί.:)

Σέυχαριστω!

Να 'χεις μια όμορφη Κυριακή!

:)