Κυριακή, 23 Σεπτεμβρίου 2007



Τακτοποιώ τις πράσινες πετρούλες. Καμία φαντασία στο σχέδιο.
Βιασύνη δείχνουν όλες πριν φτάσουνε στα χέρια μου.
Όταν το μόνο ζητούμενο ο χρόνος.
Ακόμη και οι διάφανες....πολύ μικρή η αξία τους
Ενίοτε φέρνουν και θλίψη

Χρόνος, που η εικόνα να κατακλύζει τη σκέψη.

Να μην σ' αφήνει να ξαποστάσεις, να ανασάνεις...κι εσύ να το ζητάς αυτό....την μη αναπνοή χωρίς...


Γιατί δεν υπάρχει άλλος τρόπος που να γεμίζει την ύπαρξη με χρώματα σαν ουράνια τόξα και φεγγαροαχτίδες και διάττοντες

Κανένας άλλος τρόπος
να βρίσκουν τα ρόδα το άρωμά τους

παρα μόνο με χιλιόμετρα χαρισμένα στη στιγμή

στη στιγμή που ο χρόνος ακινητοποιείται
για όσο...

δε χρειάζεται περισσότερο

Βουτώ κάτω από το πέπλο της αδιαφορίας
Και η αλήθεια είναι πως δεν είναι λίγο το αντάλλαγμα της ελευθερίας που προσφέρει

4 σχόλια:

iLiAs είπε...

..χμ..υπονοείς ότι καμιά φορά χρειάζεται να είμαστε αδιάφοροι, για ν' απελευθερώνεται ο νους από σκέψεις, αναστολές, έννοιες??

Καλό ξημέρωμα...να έχεις όμορφη βδομαδα!

genna είπε...

τι γλυκό φως που βγάζουν τα φωτάκια σου...
τις πετρούλες να τις χαιδεύεις...

καλημέρα Mελισσάκι!.

elmelissa είπε...

Ναι, μάλλον κάτι τέτοιο Ηλία...καλη σου εβδομάδα κι εσένα!
Θα ξαναφτιάξει λέει ο καιρός, μετά από το μάλλον ψυχρό Σ/Κ...Ευτυχώς γιατί δε βιάζομαι να χειμωνιάσει

elmelissa είπε...

Αχ! αυτές οι πετρούλες, genna...
κάποτε ονειρεύεσαι να τις βρεις... και μετα... απλά δεν τους δίνεις σημασία
γιατί μετράει πολύ το καταραμένο το "πώς"