Πέμπτη, 24 Ιανουαρίου 2008



Πυρετώδεις ρυθμοί σε ένα άγνωστο αεροδρόμιο, που θα θυμάμαι για πάντα ως το πιο οικείο.


Αν με ρωτήσεις τι θυμάμαι από εκείνο το ταξίδι πιο έντονα, θα σου πω εκείνο το αεροδρόμιο που με έφερνε κοντά σου, δίχως να το ξέρω.


Αλλά εσύ το ήξερες.


Είναι που μου 'δειχνες το φεγγάρι όταν εγώ είχα χάσει τον ουρανό.


Είναι που μου εξηγούσες κάθε σου βήμα, κάθε λεπτό του χρόνου ....λες κι έπρεπε να απολογηθείς.


Είναι που μου μάθαινες να περπατώ σ'έναν άγνωστο κόσμο κρατώντας με από το χέρι στοργικά.


Τη στιγμή που βρισκόμασταν και χανόμασταν στον ίδιο χώρο σα δυο ξένοι.




Το τι είναι κοντά σου και το τι είναι μακριά σου είναι δύο έννοιες πολύ μα πολύ υποκειμενικές.




Σήμερα νιώθω κοντά μου μόνο τον άνεμο, που μου θύμισε την πάλια σχέση αγάπης - μίσους μαζί του. Τα συννεφάκια παίρνουν ροζ αποχρώσεις αυτήν την ώρα και μοιάζουν μάλλον ακίνητα στο ύψος που βρίσκονται. Υποθέτω πως ο άνεμος δεν μπορεί να τα κυνηγήσει εκεί.


Ναι, είναι χειμώνας ακόμη.



Πάνω κάτω τις κυλιόμενες...πάνω κάτω. Αλλάζω συνεχώς γωνίες και φωτογραφίζω κρυφά τον κόσμο. Η ιδιαιτερότητα θέλει σεβασμό.



Κι εσύ πρέπει να πας σε μια γιορτή. Και με ρωτάς "πόσο περισσότερο ;" Όμως δεν ξέρω να απαντήσω. Ή μάλλον ξέρω να δίνω τις λάθος απαντήσεις.



(Με ρώτησες αν ματώνουν τ'αστεράκια, αλλά δεν έβλεπα ....μ' αυτά τα μάτια τα θολά και σου 'πα Καληνύχτα)

10 σχόλια:

nicon είπε...

Καληνύχτα, συννεφάκι - φεγγαράκι - αστεράκι!

:-)

elmelissa είπε...

Συννεφάκι...άλλοτε λευκό, άλλοτε γκρίζο...πάντα ταξιδιάρικο.
Τα αστεράκια είστε εσείς Nicon, που συναντώ στο διάβα μου.
Καλή σου μέρα!
:)

iLiAs είπε...

...εικόνες αεροδρομίου, ευκαιρία ονειροπόλησης.

Ο άνεμος να "σκορπίσει", όλες τις άσχημες σκέψεις και στιγμές.
Ενα όμορφο σαββατοκύριακο να περάσεις melissaki.

ΝΜ είπε...

Ελένη πολύ όμορφο κείμενο...
Κάποιες φορές χώροι άγνωστοι συνδέονται με αναμνήσεις και καταστάσεις και μετατρέπονται στους πιο οικείους, σε νοσταλγικά rewind...
Καλό βράδυ να έχεις :)

piXie είπε...

Πόσο χαίρομαι που σε ξαναδιαβάζω μετά από ένα μήνα και...To όμορφο κείμενό σου σε συνδυασμό με το τραγούδι, μου δημιουργούν μια ρομαντική και θλιβερή νοσταλγία…Δρόμος, αποχωρισμός, μελαγχολικά συννεφάκια, και λαμπερά αστεράκια, άλλοτε λιγότερα, άλλοτε περισσότερα...είναι όλες οι εικόνες που μου έρχονται στο νου...
Μα αυτό που σκέφτομαι είναι ότι όσο μακριά και να είναι κάποιος μπορείς να τον νοιώθεις τόσο μα τόσο κοντά σου... Με αυτά τα αεροδρόμια να αποτελούν τους συνδετικούς κρίκους της ζωής μας..Ό,τι δε βλέπουν τα μάτια το νοιώθει η καρδιά, είχα διαβάσει κάποτε!
Καλό σου βράδυ!

elmelissa είπε...

Φίλος κι εχθρός ο άνεμος, Ηλία,πάντα....Φίλος κι εχθρός.
Καλό Σ/Κ να έχεις κι εσύ!
:)

elmelissa είπε...

Ναι, Νίκο μου έτσι είναι!
Το συγκεκριμένο αεροδρόμιο, στο οποίο δεν πέρασα και λίγες ώρες, έχει συνδεθεί με πολύ ιδιαίτερες μου σκέψεις.
Καλό βράδυ και σε σένα!
:)

genna είπε...

...απ' το χέρι!

καλημέρες όμορφες!

elmelissa είπε...

Καλημέρα γλυκιά, Genna!
Κι ας είναι γκρίζα η μέρα...σήμερα το γκρίζο μου θύμισε βελούδο...βελούδο που με τύλιξε σα χάδι.

elmelissa είπε...

Στο βιβλίο του μικρού πρίγκιπα να υποθέσω pixie...
Πολύ συχνά τα μάτια δεν βλέπουν, τα αυτιά δεν ακούν...πρέπει να είμαστε ευαισθητοποιημένοι για να μπορέσουμε να αντιληφθούμε τη λεπτότητα των συναισθημάτων.
Καλο σου βράδυ!