Τετάρτη, 17 Δεκεμβρίου 2008

Στόχοι

Η μέρα χαράζει μέσα σ' ένα βαθύ γκρι
κι είναι από κείνες που αναζητώ ορίζοντα
Μετά από πολύ καιρό που έβλεπα κυρίως μέσα μου, στρέφω τη ματιά λίγο πιο πέρα.
Λευκά σύννεφα κρύβουν τις κορυφές των βουνών
κι αφήνω την εικόνα να με ταξιδέψει ανάμεσα σε σκέψεις, επιθυμίες και την ανάγκη

Ένα παλιό μίσος ξαναπαίρνει υπόσταση
Μου είναι ξένο. Δεν το θέλω .Δε χωράει στον κόσμο μου. Αλλά είναι εκεί.
Μαζί με τις ενοχές που η λογική μου αποποιείται.

Στη διαδρομή που ακολουθώ αντικρίζω το ασχημότερο κομμάτι αυτής της πολιτείας
Βρομιά, άχρηστα πολυκαιρισμένα αντικείμενα, σπασμένα τζάμια, κτίρια που δεν υπήρξαν ποτέ όμορφα, παρά πέρασαν από την αδιαφορία κατευθείαν στην παρακμή
Αλήθεια πώς θα ήταν αυτή η πόλη αν κάποιοι φρόντιζαν να αποκτήσει χρώμα, λάμψη, να πετάξει τα σκουπίδια της ;
Λίγα, ελάχιστα ξεθωριασμένα δέντρα μοιάζουν φυλακισμένα ανάμεσα στην ασχήμια
Μοιάζουν να βγάζουν την ίδια κραυγή αγωνίας με μένα :" Δεν ανήκω εδώ. "
Από τότε που με πήρανε με τη βία σχεδόν από το μόνο μέρος που ένιωθα δικό μου, είναι σα να μη ρίζωσα πουθενά. Περισσότερο απ' αυτό.....είναι σα να μην άνθισα πουθενά. Σαν τα φυτά που όταν τα παίρνεις από το φυσικό τους περιβάλλον δυσκολεύονται να εγκλιματιστούν αλλού. Μαραζώνουν....αρρωσταίνουν..... πεθαίνουν
Το κεφάλι μου είναι βαρύ.

Παίζαμε θυμάμαι εκείνο το παιχνίδι με τις λέξεις. Φυσικά και ήθελα να κερδίσω. Ποιος παίχτης δεν στοχεύει στη νίκη ; Μα πέρα από αυτό ήθελα να απολαύσω το παιχνίδι, ήθελα να φτιάχνω ωραίες λέξεις. Με ωραία νοήματα. Εύηχες. Λέξεις που γεννούσαν συναισθήματα. Εικόνες.....εικόνες
Εκείνος μέτραγε πάντα τους πόντους. Δεν τον ένοιαζαν οι ωραίες λέξεις. Το δικό του παιχνίδι ήταν πάντα ένα άθροισμα. Όπως και η ζωή του. Κέρδιζε τις περισσότερες φορές. Με τη δική μου σιωπηλή συγκατάθεση. Δεν έχουμε όλοι τους ίδιους στόχους.

Πολλές φορές με κακίζω για την αφέλειά μου

6 σχόλια:

genna είπε...

όχι κούκλα μου, να μην σε κακίζεις,
άλλοι αθροίζουν κι άλλοι βλέπουν ομορφιά και στα μαύρα...

σε φιλώ όμορφη Melian

τα δέντρα να βλέπεις....

Melian είπε...

Καλησπέρα genna μου!

Άλλοι αθροίζουν και χαιρονται μονο τη στιγμη της νικης. Κι άλλοι απολαμβάνουν όλο το παιχνίδι....Και δε μιλάω μεταφορικά

Αλλά θα με κακίζω για την αφέλειά μου....Γιατί σημαινει πως δεν εκτίμησα καλά τον αντίπαλο (ίσως γιατι δεν τον θεωρησα αντιπαλο)

Καλό σου βράδυ, γλυκιά μου!

genna είπε...

Και ποιός μικρή μου θεώρησε αντίπαλο τον άλλο σ' αυτό το παιχνίδι?

μόνο που όταν αρχίζει η αντιπαλότητα
πρέπει να παίρνουμε τη ψυχή μας ατόφια και να φεύγουμε όσο πιό μακριά γίνεται,
αν μπορούμε, όσο μπορούμε...

για να κρατήσουμε το πρόσωπο μας.....

δεν βρίσκω τη κατάλληλη λέξη, αλλά ξέρω ότι τη ξέρεις βαθιά μέσα σου...

καλή σου Μέρα Μελισσάκι μου!!!!!

πάντα καλύτερη απ' τη προηγούμενη θα σου εύχομαι...

Melian είπε...

Γλυκιά μου όταν ό άλλος παίρνει απο την αρχή όλα τα μέτρα αυτοπροστασίας που μπορεί να πάρει, ήμασταν από την αρχή αντίπαλοι. Το θέμα είναι ότι η αφέλεια της αγάπης δεν μας επέτρεψε να το δούμε...και αφεθηκαμε...και αφεθηκαμε

Αξιοπρέπεια ; Αυτη ειναι η λέξη που θέλεις να μου πεις ;

Και βλακεία επίσης κορίτσι μου..Και βλακεία...Δεν ντρεπομαι να το πω

Αλλα ας χαρουμε τις Νυφες...καλυτερα δεν είναι ;

evaggelia-p είπε...

Χαίρομαι να σ' ακολουθώ στις διαδρομές του μυαλού σου. Να' σαι καλά, μελισάκι μου, άλλοι πρέπει να τα βάζουν με τον εαυτό τους, όχι εσύ.

Εύχομαι Καλές Γιορτές, με υγεία και προσωπική ευτυχία!

Πολλά φιλιά :)

Melian είπε...

Κι εγω χαίρομαι που με θυμάσαι Ευαγγελία και που μου καταθέτεις το λόγο σου.

Καλές γιορτές κορίτσι, με υγεία και με εκείνους που αγαπάς κοντά σου

Πολλά πολλά φιλιά :)